คุณว่าผม คิดแบบนี้โง่รึเปล่าครับ

แบบเรื่องมีอยู่ว่าเรา คบกันมาสามเดือนสองเดือนแรกทุกอย่างก็ดีนะเข้ากันได้  แฟนพาไปบ้านไปฟาพ่อแม่ เราก็ดีใจนะที่พาเปิดตัว แต่เดือนที่สองเริ่มไม่ได้คุยเริ่มห่างกันเพราะหน้าที่ ผมอยู่กรุงเทพ เขาอยู่สมุทรปราการ แล้ววันหยุดและเวลาพักไม่ตรงกันอีก ผมก็เลยได้แต่ทักไลน์ ไว้เขาอ่ายมั้งไม่านมั้ง ผมก็รู้นะว่าเขาเหนื่อย แต่เราไม่ได้ไปอยู่ข้างเขาเลย ผมก็เลยเงียบไม่อยากชวนทะเลาะกัน กลายเป็นว่าไอ้ที่ผมเงียบเขาคิดว่าผมไม่เอาใจใส่ไม่รักเขาแล้ว เขาก็เลยไปคบคนใหม่ มีพร้อมทุกอย่าง อย่างที่คนอย่างผมคงเทียบไม่ได้ในตอนนี้ และข่าวก็มาถึงผมโดยเพื่อนสนิทเขา บอกว่าเขาจะแต่งงานละ ผมโมโหมากจึงพิมพ์ไปถาม โทรไปถาม แต่ก็ไม่ได้คำตอบ อะไรผมยอมรับ ถ้อยคำบางคำรุนแรงนะ แต่ไม่หยาบคายอะไร ผมมานอนคิดอยู่หลายชั่วโมงว่า เราไปว่าเขาทำไมทั้งที่เราเองต่างหากที่ผิด ไม่สามารถรักษาดวงใจไว้ได้ ผมจึงขอโทษเธอผ่านตัวอักษร และแสดงความยินดีกับเธอ ในเมื่อเธอเลือกทางที่จะเดินคู่กับคนใหม่ที่พร้อมกว่าเรา เราก็ต้องยินดีกับคนที่เรารักใช่เป่าครับ ผมไม่รู้นะใครคิดไง แต่ผมคิดว่าความรักของคนๆหนึ่งไม่จำเป็นที่ครอบครองร่างกายไว้กับเราก็ได้เพราะว่าถ้าอยู่กับเราคนที่เรารักจะต้องทนอีกกี่ปีถึงจะได้สบาย