สวัสดีครับ นี้เป็นกระทู้แรกของผม ออกตัวก่อนว่าผมเป็นกลุ่มชายรักชาย เข้าเรื่องเลยครับ ผมเป็นคนที่ทำแต่งานๆวันหยุดก็นอนพักผ่อนทำไรที่ตัวเองชอบ แต่ก็ยังเบื่อ จึงโหลดแอปเกย์ แอปหนึ่งมาเล่น(แอปสีส้ม)ที่นิยมเล่นกัน พอโหลดแอปมาได้ไม่นาน ก็มีคนทักมาคุยเยอะมาก เสนอราคาให้ไปหาไปนอนด้วย คือมีแต่เรื่องอย่างว่าทั้งนั้นเลย จนมีคนหนึ่งทักมาเรา แบบ คุยดีมากๆ(หน้าตาดี ขาว สูง)เป็นคนจังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ เขามาประชุมที่โรงแรมแห่งหนึ่งใน กทม ซึ่งมันใกล้กับที่เราอยู่พอดี เขาทักมาหาผมตั้งแต่วันแรกที่มาพัก ผมก็คุยกับเขาจนใว้ใจ อีกอย่าง ผมไม่ได้ทำงานแล้ว เนื่องจากอยากพักผ่อน(เป็นแพนิคด้วย) และปกติผมก็ชอบบริจาคเสื้อผ้าข้าวของส่งไปภาคเหนืออยู่บ่อยครั้ง จึงมีแพลนที่จะไปเที่ยวที่ภาคเหนือ(ซึ่งไม่เคยไปเลยสักจังหวัด) จึงทำให้ผมกล้าตัดสินใจไปหาเขา เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ไปรู้จักกัน เพราะเราจะไปเที่ยวภาคเหนือ เผื่อเขาพาเที่ยวหรือแนะนำไรได้ ผมเลยไปหาเขา และครั้งแรกที่ไปหาเขา (เป็นวันที่ผมใส่เฝือกที่ขาเนื่องจากรถล้ม)แต่ก็ยังไป (เพราะชักโครกที่บ้านเสีย เหลือแต่ส้วมนั่ง)ผมก็บอกเขาถึงสาเหตุที่ไป ว่า 1)มีแพลนไปเที่ยวเหนือ 2)ชักโครกที่บ้านเสีย
พอผมไปถึง โรงแรมประมาณตี1 (เรียกเกรบวินไป)บ้านอยู่ลึกพอสมควร รถไม่มีวิ่ง เขาก็ลงมารับ แล้วช่วยประคองขึ้นลิฟท์ขึ้นห้อง ตอนนั้นยังมองหน้าเขาไม่ชัด เพราะยังอายอยู่(ไม่เคยนัดเจอใคร ไปหาใคร หรือให้ใครมาเลย ตั้งแต่มาอยู่ กทม4ปี)ก็เลยมีเขิลๆหน่อย พอถึงห้อง เขาเปิดไฟแล้วบอกว่า ไม่คิดจะเป็นขนาดนี้ พี่ขอโทษนะที่อยากเจอเรา และอยากให้เรามาหาพี่ ตอนนั้นไม่รู้ทำไมเขิล คำพูดเขาดีมากๆครับ เขาบอกผมว่า ตัวจริงผม เข้มดีนะ ตัวเล็ก น่ากอดจัง เราเลยบอกเขาว่า พี่ก็น่ารักเหมือนกันนะ หุ่นดีขาวมากๆจนผมอายเลย พี่เขาก็ขอกอดผม ผมก็บอกว่า กอดอย่างเดียวนะ พี่เขาก็กอดผม (ไม่รู้ทำไม ถึงยอมเขาง่ายมาก) พอกอดผมเสร็จ ผมก็ถามว่า อยู่ที่ใหนของภาคเหนือ ที่นั้นหนาวจริงๆไหมบลาๆถามไปแบบเรื่อยๆ แล้วพี่เขาก็ตอบผมทุกคำถาม ยกเว้นคำถามสุดท้ายที่ถามไปว่า พี่มีแฟนยังครับ พี่เขาเงียบ ผมก็ถามไปอีก เขาเลยตอบมาว่า ถามทำไม อยู่ด้วยกัน2คน เราเลยตอบไปว่า ถ้าพี่มีแฟนแล้วอย่ามาเกินเลยกับผมนะ เพราะผมไม่อยากยุ่งกับของคนอื่น และถ้าตัวจริงเขารู้ มันเจ็บ เพราะผมเคยโดนมากับตัว เขาก็บอกว่า ผมพูดดีจังความคิดดีนะ ผมเลยบอกว่า ผมเป็นคนดีคนหนึ่งเลยนะ พี่เป็นคนแรกที่ผมกล้ามาเจอ พี่อย่าทำไรไม่ดีกับผมนะ ผมเดี้ยงต่อสู้ไม่ได้ (ติดตลกกับเขาเพราะสนิทกันประมาณหนึ่งแล้ว) เขาเลยบอกกับผมว่า ก็ไม่ต้องขยับตัวสิ นอนเฉยๆ ผมเลยตอบกลับไปว่า นอนเฉยๆอย่างเดียวหรอ(ตอนนั้นคือหลงมาก ชอบมาก และผมก็เหงาและโสดมานาน) เขาเลยบอกว่า ปากผม แก้มผม น่าหอมน่าจูบจัง ผมเลยตอบไปว่า ไม่ได้อาบน้ำมานะ เช็ดตัวเอาเพราะเดี้ยง ยังจะอยากหอมไหม นั้นแหละครับ พอพูดเสร็จ เขาก็เริ่มหอม เริ่มจูบผม ตอนแรก ผมก็พลักออก แล้วถามเขาว่า พี่ใว้ใจผมหรอ เขาก็ถามผมคืนว่า แล้วผมใว้ใจเขาไหม ผมก็ตอบเลยว่า ไม่ใว้ใจครับ ผมกลัว เขาก็บอก ใว้ใจเขาได้ (ด้วยความเหงา+ _งี่_น)เลยยอม และพอถึงช่วงจะมีไรกัน ผมถามว่า มีถุงไหม เขาบอกไม่มี ผมเลยบอกว่า งั้น อด เขาเลยบอกว่า ไม่ใส่ก็ได้ ผมเลยบอกว่า ไม่เอาครับผมกลัว เขาเลยบอกว่า งั้นเด๋วไปซื้อ 7-11หน้าปากซอย (ประมาณ เกือบกิโล)เวลาตอนนั้นก็ตี2แล้ว เขาก็เดินไปซื้อ และประมาณเกือบชั่วโมง เขาก็กลับมา จนมีไรกัน ระหว่างมีไรกันเขาทำให้ผมมีความสุขมากๆอย่างไม่เคยมีมาก่อน เขาทำให้ทุกอย่าง ทั้งที่พึ่งเจอกันไม่รังเกียจไม่ไรผมเลย เขาให้ผมมองหน้าเขาตลอด แล้วเขาก็พูดว่า รักผม พรรณนาต่างๆ พูดแต่แบบนี้ซ้ำๆ จนเสร็จผมก็ไปอาบน้ำและกลับมา เขาก็ไปอาบต่อ ผมก็ใส่เสื้อผ้ารอตอนเขาอาบน้ำ เขาออกมาบอกผมว่า ใส่ทำไม ถอดออก เขาอยากกอดผมแบบไม่ต้องใส่ไรจนเช้า(ปกติผมก็ไม่ใส่ไรนอน)ผมบอก ดีเลยผมก็กลัวนอนไม่หลับเพราะไม่ชิน เขาก็ หอม จูบหน้าผากผมทั้งคืน จนผมหลับไม่รู้ตอนใหน เพราะเหนื่อย จนเช้าเขาก็ขอมีไรกับผมอีกรอบ ผมก็ยอม555 (ผมบอกไม่ถูกว่าทำไมผมถึงมีความสุขมากขนาดนี้) พอเสร็จ ไปอาบน้ำ ไปทานอาหารเช้า เขาก็ตักมาให้ผม ดูแลผม ให้ผมนั่งรอที่โต๊ะ(เนื่องจากขาใส่เฝือกอยู่) คือผมรู้สึกอบอุ่นและหลงรักเขามาก จนไม่อยากกลับ แต่ต้องกลับ เขาไปขึ้นเครื่องกลับเหนือที่ดอนเมืองส่วนผมกลับบ้าน ผมก็อวยพรให้เขาเดินทางปลอดภัย เขาก็ขอบคุณผมที่มาเจอเขาทำให้เขามีความสุขขนาดเดี้ยงยังมาหา และอวยพรให้ผมหายเร็วๆ ผมกลับมาถึงบ้าน ก็อาบน้ำอีกครั้งและเล่นเกมส์ประมาณหนึ่ง รู้สึกเจ็บเท้ามากๆ เลยไลน์ไปหาเขาและเขาก็ขอโทษผมมันอาจจะมาจากที่ผมไปหาเขา และเขาก็บอกผมว่า มาถึงแล้ว ผมก็โทรไปหาแม่จะให้พาไป รพ เพราะเจ็บจริงๆแม่บอกติดงาน รอค่ำๆ ผมก็นอนรอจนหลับ(แม่เลยไม่กล้าปลุก เพราะผมไม่ชอบคนปลุกถ้านอน55) และเช้ามา ผมไปหาหมอใหม่หมอบอกกระดูกเคลื่อน ต้องใส่หรือปรับเฝือกใหม่ เพราะผ้าตัดไม่ได้ เนื่องจากเท้าผมยังบวมมากๆ มั่งนะและก็กระดูกผมร้าวไม่ถึงหักใส่เฝือกน่าจะยึดได้) ผมเลยไลน์บอกพี่เขา แล้วถามเขาว่า ตอบผมได้ยังว่ามีแฟนแล้วหรือยัง คำตอบที่ได้มาคือ "มีแล้วครับ"ตอนนั้นผมช็อค เฟล แพนิคกำเริบ กลัวตัวสั่นไปหมด ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ จนเขาบอกผมว่า เขาขอโทษ ผมเลยบอกว่า อย่าให้มีปัญหามาถึงผมนะ ผมไม่น่าพลาดและใว้ใจพี่เลย และ ปิดไลน์วางโทรศัพท์ ร้องไห้แบบจะเป็นจะตาย เจ็บกว่าตอนเลิกกับแฟนที่คบกันมา4ปี ไม่รู้ผมเจ็บหรือแค้นกันแน่ แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย และเขายังติดต่อผมนะ ผมก็คุยเพราะคิดว่า เดี๋ยวผมคงทำใจได้ถ้าคุยไปสักพัก คงเบื่อเองแต่ไม่เลย ผมกลับรักมากขึ้น จนไลน์หาและเขาไม่อ่านไม่ตอบ ผมก็ไม่ตื้อเพราะคิดว่า ถึงเวลาแล้วแหละ จนผ่านไป1วันเขาตอบและเป็นหวงขอโทษที่หาย ผมก็ดีใจมากๆที่เขาตอบยังไม่บล็อคไลน์ผม
สุดท้ายผมอยากถามเพื่อนๆชาวพันทิพย์ว่า
-ควรคุยต่อไหม
-ผมรักเขาใช่ไหม
-ผมอยากลืมเขาทำไงเขามีแฟนแล้ว
และอยากให้ข้อคิดที่พึ่งคิดออกตอนตั้งกระทู้ว่า
-อย่า ร่า..
-อย่า เงี่_น
-อย่าง่าย
อย่าดีเกินไปและซื่อเกินไปเหมือนผม เพราะตอนนี้ผมรู้สึกเฟลมากๆพลาดมากๆและแค้นมากๆ
งง ตัวเอง ตั้งกระทู้ทำไมว่ะ จริงๆผมอยากให้เขามาอ่านนะ ว่าผมรู้สึกไงกับเขา และอยากให้เขา ขอโทษที่ไม่บอกผมว่ามีแฟนแล้ว จริงๆถ้าเขาบอกผมว่ามีแฟนแล้ว ผมจะกลับเลยตั้งแต่คืนนั้น ผมลืมเขาไม่ลงจริงๆ คิดถึงตอนเขาบอกให้ผมมองหน้าเขา คิดถึงตอนเขาจูบหน้าผากผม ตอนหอมผม ลูบหัวผม เห้อ "คนแปลกหน้าที่พึ่งเจอทำผมได้ขนาดนี้เลยหรอ"
คนแปลกหน้าที่พึ่งเจอ1คืนแต่กลับลืมไม่ลง
พอผมไปถึง โรงแรมประมาณตี1 (เรียกเกรบวินไป)บ้านอยู่ลึกพอสมควร รถไม่มีวิ่ง เขาก็ลงมารับ แล้วช่วยประคองขึ้นลิฟท์ขึ้นห้อง ตอนนั้นยังมองหน้าเขาไม่ชัด เพราะยังอายอยู่(ไม่เคยนัดเจอใคร ไปหาใคร หรือให้ใครมาเลย ตั้งแต่มาอยู่ กทม4ปี)ก็เลยมีเขิลๆหน่อย พอถึงห้อง เขาเปิดไฟแล้วบอกว่า ไม่คิดจะเป็นขนาดนี้ พี่ขอโทษนะที่อยากเจอเรา และอยากให้เรามาหาพี่ ตอนนั้นไม่รู้ทำไมเขิล คำพูดเขาดีมากๆครับ เขาบอกผมว่า ตัวจริงผม เข้มดีนะ ตัวเล็ก น่ากอดจัง เราเลยบอกเขาว่า พี่ก็น่ารักเหมือนกันนะ หุ่นดีขาวมากๆจนผมอายเลย พี่เขาก็ขอกอดผม ผมก็บอกว่า กอดอย่างเดียวนะ พี่เขาก็กอดผม (ไม่รู้ทำไม ถึงยอมเขาง่ายมาก) พอกอดผมเสร็จ ผมก็ถามว่า อยู่ที่ใหนของภาคเหนือ ที่นั้นหนาวจริงๆไหมบลาๆถามไปแบบเรื่อยๆ แล้วพี่เขาก็ตอบผมทุกคำถาม ยกเว้นคำถามสุดท้ายที่ถามไปว่า พี่มีแฟนยังครับ พี่เขาเงียบ ผมก็ถามไปอีก เขาเลยตอบมาว่า ถามทำไม อยู่ด้วยกัน2คน เราเลยตอบไปว่า ถ้าพี่มีแฟนแล้วอย่ามาเกินเลยกับผมนะ เพราะผมไม่อยากยุ่งกับของคนอื่น และถ้าตัวจริงเขารู้ มันเจ็บ เพราะผมเคยโดนมากับตัว เขาก็บอกว่า ผมพูดดีจังความคิดดีนะ ผมเลยบอกว่า ผมเป็นคนดีคนหนึ่งเลยนะ พี่เป็นคนแรกที่ผมกล้ามาเจอ พี่อย่าทำไรไม่ดีกับผมนะ ผมเดี้ยงต่อสู้ไม่ได้ (ติดตลกกับเขาเพราะสนิทกันประมาณหนึ่งแล้ว) เขาเลยบอกกับผมว่า ก็ไม่ต้องขยับตัวสิ นอนเฉยๆ ผมเลยตอบกลับไปว่า นอนเฉยๆอย่างเดียวหรอ(ตอนนั้นคือหลงมาก ชอบมาก และผมก็เหงาและโสดมานาน) เขาเลยบอกว่า ปากผม แก้มผม น่าหอมน่าจูบจัง ผมเลยตอบไปว่า ไม่ได้อาบน้ำมานะ เช็ดตัวเอาเพราะเดี้ยง ยังจะอยากหอมไหม นั้นแหละครับ พอพูดเสร็จ เขาก็เริ่มหอม เริ่มจูบผม ตอนแรก ผมก็พลักออก แล้วถามเขาว่า พี่ใว้ใจผมหรอ เขาก็ถามผมคืนว่า แล้วผมใว้ใจเขาไหม ผมก็ตอบเลยว่า ไม่ใว้ใจครับ ผมกลัว เขาก็บอก ใว้ใจเขาได้ (ด้วยความเหงา+ _งี่_น)เลยยอม และพอถึงช่วงจะมีไรกัน ผมถามว่า มีถุงไหม เขาบอกไม่มี ผมเลยบอกว่า งั้น อด เขาเลยบอกว่า ไม่ใส่ก็ได้ ผมเลยบอกว่า ไม่เอาครับผมกลัว เขาเลยบอกว่า งั้นเด๋วไปซื้อ 7-11หน้าปากซอย (ประมาณ เกือบกิโล)เวลาตอนนั้นก็ตี2แล้ว เขาก็เดินไปซื้อ และประมาณเกือบชั่วโมง เขาก็กลับมา จนมีไรกัน ระหว่างมีไรกันเขาทำให้ผมมีความสุขมากๆอย่างไม่เคยมีมาก่อน เขาทำให้ทุกอย่าง ทั้งที่พึ่งเจอกันไม่รังเกียจไม่ไรผมเลย เขาให้ผมมองหน้าเขาตลอด แล้วเขาก็พูดว่า รักผม พรรณนาต่างๆ พูดแต่แบบนี้ซ้ำๆ จนเสร็จผมก็ไปอาบน้ำและกลับมา เขาก็ไปอาบต่อ ผมก็ใส่เสื้อผ้ารอตอนเขาอาบน้ำ เขาออกมาบอกผมว่า ใส่ทำไม ถอดออก เขาอยากกอดผมแบบไม่ต้องใส่ไรจนเช้า(ปกติผมก็ไม่ใส่ไรนอน)ผมบอก ดีเลยผมก็กลัวนอนไม่หลับเพราะไม่ชิน เขาก็ หอม จูบหน้าผากผมทั้งคืน จนผมหลับไม่รู้ตอนใหน เพราะเหนื่อย จนเช้าเขาก็ขอมีไรกับผมอีกรอบ ผมก็ยอม555 (ผมบอกไม่ถูกว่าทำไมผมถึงมีความสุขมากขนาดนี้) พอเสร็จ ไปอาบน้ำ ไปทานอาหารเช้า เขาก็ตักมาให้ผม ดูแลผม ให้ผมนั่งรอที่โต๊ะ(เนื่องจากขาใส่เฝือกอยู่) คือผมรู้สึกอบอุ่นและหลงรักเขามาก จนไม่อยากกลับ แต่ต้องกลับ เขาไปขึ้นเครื่องกลับเหนือที่ดอนเมืองส่วนผมกลับบ้าน ผมก็อวยพรให้เขาเดินทางปลอดภัย เขาก็ขอบคุณผมที่มาเจอเขาทำให้เขามีความสุขขนาดเดี้ยงยังมาหา และอวยพรให้ผมหายเร็วๆ ผมกลับมาถึงบ้าน ก็อาบน้ำอีกครั้งและเล่นเกมส์ประมาณหนึ่ง รู้สึกเจ็บเท้ามากๆ เลยไลน์ไปหาเขาและเขาก็ขอโทษผมมันอาจจะมาจากที่ผมไปหาเขา และเขาก็บอกผมว่า มาถึงแล้ว ผมก็โทรไปหาแม่จะให้พาไป รพ เพราะเจ็บจริงๆแม่บอกติดงาน รอค่ำๆ ผมก็นอนรอจนหลับ(แม่เลยไม่กล้าปลุก เพราะผมไม่ชอบคนปลุกถ้านอน55) และเช้ามา ผมไปหาหมอใหม่หมอบอกกระดูกเคลื่อน ต้องใส่หรือปรับเฝือกใหม่ เพราะผ้าตัดไม่ได้ เนื่องจากเท้าผมยังบวมมากๆ มั่งนะและก็กระดูกผมร้าวไม่ถึงหักใส่เฝือกน่าจะยึดได้) ผมเลยไลน์บอกพี่เขา แล้วถามเขาว่า ตอบผมได้ยังว่ามีแฟนแล้วหรือยัง คำตอบที่ได้มาคือ "มีแล้วครับ"ตอนนั้นผมช็อค เฟล แพนิคกำเริบ กลัวตัวสั่นไปหมด ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ จนเขาบอกผมว่า เขาขอโทษ ผมเลยบอกว่า อย่าให้มีปัญหามาถึงผมนะ ผมไม่น่าพลาดและใว้ใจพี่เลย และ ปิดไลน์วางโทรศัพท์ ร้องไห้แบบจะเป็นจะตาย เจ็บกว่าตอนเลิกกับแฟนที่คบกันมา4ปี ไม่รู้ผมเจ็บหรือแค้นกันแน่ แต่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย และเขายังติดต่อผมนะ ผมก็คุยเพราะคิดว่า เดี๋ยวผมคงทำใจได้ถ้าคุยไปสักพัก คงเบื่อเองแต่ไม่เลย ผมกลับรักมากขึ้น จนไลน์หาและเขาไม่อ่านไม่ตอบ ผมก็ไม่ตื้อเพราะคิดว่า ถึงเวลาแล้วแหละ จนผ่านไป1วันเขาตอบและเป็นหวงขอโทษที่หาย ผมก็ดีใจมากๆที่เขาตอบยังไม่บล็อคไลน์ผม
สุดท้ายผมอยากถามเพื่อนๆชาวพันทิพย์ว่า
-ควรคุยต่อไหม
-ผมรักเขาใช่ไหม
-ผมอยากลืมเขาทำไงเขามีแฟนแล้ว
และอยากให้ข้อคิดที่พึ่งคิดออกตอนตั้งกระทู้ว่า
-อย่า ร่า..
-อย่า เงี่_น
-อย่าง่าย
อย่าดีเกินไปและซื่อเกินไปเหมือนผม เพราะตอนนี้ผมรู้สึกเฟลมากๆพลาดมากๆและแค้นมากๆ
งง ตัวเอง ตั้งกระทู้ทำไมว่ะ จริงๆผมอยากให้เขามาอ่านนะ ว่าผมรู้สึกไงกับเขา และอยากให้เขา ขอโทษที่ไม่บอกผมว่ามีแฟนแล้ว จริงๆถ้าเขาบอกผมว่ามีแฟนแล้ว ผมจะกลับเลยตั้งแต่คืนนั้น ผมลืมเขาไม่ลงจริงๆ คิดถึงตอนเขาบอกให้ผมมองหน้าเขา คิดถึงตอนเขาจูบหน้าผากผม ตอนหอมผม ลูบหัวผม เห้อ "คนแปลกหน้าที่พึ่งเจอทำผมได้ขนาดนี้เลยหรอ"