สวัสดีค่ะ เราชื่อฟ้านะคะ วันนี้เราจะมาเล่าความสัมพันธ์เรากับเพื่อนคนหนึ่ง เริ่มจากเรากับเพื่อนคนนี้ รู้จักกันตั้งแต่ประถมแต่ไม่ค่อยสนิท ไม่ค่อยเจอ
จนมีวันหนึ่งเรากับเขาได้มาอยู่ห้องด้วยกัน ตอนม.2 3 เราคุยกันเหมือนปกติ เราก่ไม่ค่อยสนิทกัน เพราะห้องเราจะแบ่ง กลุ่ม ผช กลุ่ม ผญ อย่างชัดเจน
แต่มีกลุ่มอะไรก่คุยกันปกติ ตอนนั้นเขาก่ไม่ได้ดูดีอะไร จนมาอยู่ม.4 เราอยู่คนละห้อง แต่ห้องข้างๆ กัน เจอกันบ้างแต่ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเลย แล้วมีวันหนึ่ง
เราได้ยินว่าเขาคบกับเพื่อนเราในห้อง แต่เราก่ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นเท่าไหร่ เราก่เฉยๆ จนได้ข่าวว่าเขาเลิกกันความรักตอนนั้นยังเด็กๆกันอยู่
เรื่องราวตอนนั้นก่ผ่านๆไป ไม่ได้คิดอะไร จนม.6 วันั้นเป็นปัจฉิม เราก่ได้คุยกับเพื่อนผชคนนั้นแบบถามว่าเรียนต่อไหนอะไรยังไง เราก่ไม่สนใจ เราก่คิดนะ ว่ามันดูดีขึ้นเราก่ไม่ได้ใส่ใจอะไร เราอยู่มหาลัย เราใช้ชีวิตปกติ เราเป็นคนที่ชอบถ่ายสตอรี่ไอจีมาก ตั้งคำถามอะไรเรื่อยเปื่อย เราเป็นคนขี้เหงามาก ๆ มีวันหนึ่งมันก่ทักไอจี ตอบสตอรี่อะไรบ่อยๆ เราก็ไม่ได้คิดไรก่เห็นเป็นเพื่อนกัน แล้วมีวันหนึ่งเราเลิกกับแฟนพอดี เราก่ตั้งคำถามในสตอรี่มันก่ตอบกลับมา คุยกันเรื่อยเปื่อย เรา:เธอ ๆหาผู้ชายให้หน่อยเราเหงา <เราก่แรด >
เพื่อน ; เธอก่หาผู้หญิงให้เราหน่อยดิเราเหงา ๆ
เรา; เพื่อนนี่มีแฟนหมดแล้ว เหลือแค่เราเนี่ยแหละ <ก่อ่อยๆแหละแต่ไม่ได้คิดไร>
เพื่อน; งั้นฟ้าก่คุยเป็นเพื่อนเราหน่อยดิ
ความสัมพันธ์ทั้งหมดก่เริ่มตรงนี้
เราคุยกันทุกวันหยอดใส่กัน บอกคิดถึงกัน จนเป็นเดือนๆ เราต้องบอกก่อนนะว่าเราเรียนคนละจังหวัดกัน
มีวันหนึ่งนางก็พูดขึ้นมาว่าจะมาหา เราก็ไม่ได้คิดอะไรก็เพื่อนมาหาแค่นั้น เราก็บอกว่ามาเลย ๆ
นางก่นั่งรถข้ามจังหวัดมาหาเลยจ้าาาา เขาก็มานอนหอเรา แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น เราพลาดไปมีอะไรกับมันเพราะความรู้สึกที่แบบโง่มากคือคิดว่ามันจะจริงจังกับเรา แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือดีหมดเลย มันดูแลเราทุกอย่าง ทำเหมือนแฟน ให้ความหวัง แต่ตอนนั้นเราก่ยอมรับว่าเราก่คุยหลายคน มันรู้ทุกอย่างเราให้มันอาจแชทที่เราคุยกับคนอื่น มันก่บอกเราทุกอย่างเลยนะ ว่ามันคุยกับรุ่นน้องที่โรงเรียนเดิม ตอนนั้นความรู้สึกคือเสียใจมาก เพราะเราให้ใจไปกับมันหมด มันบอกกับเราว่าสุดท้ายเราก่มาหาเธอนี้ไง เราก่อยากพูดความรู้สึกเราบ้าง แต่เราก่พูดไม่ได้เพราะคำว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เราก่ได้แค่อืม ๆ
หลังจากที่มันกลับไปเรียน เราก็ได้คุยกันแต่เรารับรู้ถึงความไม่เหมือนเดิมของมัน มันพิมเหมือนไม่อยากคุย เราก่พยายามชวนคุย ทำทุกอย่างเราเลิกคุยกับคนอื่นหมดเหลือแค่มันจริง ๆ สุดท้ายเราก็คิดว่าความสัมพันธ์มันกับเราไปต่อไม่ได้เราก้เลยหยุดคุยไป เราเสียใจมาก เราเพ้อหามัน มันยังไม่สนใจ มีครั้งหนึ่งเราเมา เราก่ทักมันไปด้วยคำว่าคิดถึง มันก่ตอบกับมาว่าคิดถึงเหมือนกัน เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก เราก็พูดเล่นๆว่าถ้าอยากให้ไปหาก็บอกเดี๋ยวไปทันที
มันก่บอกอยากเจอ เราก็คุยกันเรื่อยๆ เราก่คิดว่ามันหวังแค่อยากมีอะไรกับเรา แต่บางครั้งมันก็ทำเหมือนรักเรา มันบอกว่าเดือนหน้าไปหามันหน่อย เราก็บอกได้ เราจะไป <เราก่แอบรู้สึกดีเหมือนเดิม> เราพูดว่าเราจะเอาความสัมพันธ์นี่อีกแล้วหรอ นี่ไม่อยากเจ็บนะ นี่กลัวคิดไปเองด้วย มันก่บอกเราก่มีความรู้สึก จะเจ็บก่เจ็บสองคนเนี่ยแหละ เราไม่กล้าบอกมันเลยว่าเรารู้สึกดีกับมันไปแล้วด้วยความปากแข็ง ต่อจากนี้เราไม่รู้ว่าจะทำไงดี จะไปหามัน รึ หายจากมันไปเลย ความสัมพันธ์แบบนี้มันคืออะไรคะ?
แบบนี้เราควรถอยหรืออยู่ต่อ ll Friendzone
จนมีวันหนึ่งเรากับเขาได้มาอยู่ห้องด้วยกัน ตอนม.2 3 เราคุยกันเหมือนปกติ เราก่ไม่ค่อยสนิทกัน เพราะห้องเราจะแบ่ง กลุ่ม ผช กลุ่ม ผญ อย่างชัดเจน
แต่มีกลุ่มอะไรก่คุยกันปกติ ตอนนั้นเขาก่ไม่ได้ดูดีอะไร จนมาอยู่ม.4 เราอยู่คนละห้อง แต่ห้องข้างๆ กัน เจอกันบ้างแต่ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเลย แล้วมีวันหนึ่ง
เราได้ยินว่าเขาคบกับเพื่อนเราในห้อง แต่เราก่ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นเท่าไหร่ เราก่เฉยๆ จนได้ข่าวว่าเขาเลิกกันความรักตอนนั้นยังเด็กๆกันอยู่
เรื่องราวตอนนั้นก่ผ่านๆไป ไม่ได้คิดอะไร จนม.6 วันั้นเป็นปัจฉิม เราก่ได้คุยกับเพื่อนผชคนนั้นแบบถามว่าเรียนต่อไหนอะไรยังไง เราก่ไม่สนใจ เราก่คิดนะ ว่ามันดูดีขึ้นเราก่ไม่ได้ใส่ใจอะไร เราอยู่มหาลัย เราใช้ชีวิตปกติ เราเป็นคนที่ชอบถ่ายสตอรี่ไอจีมาก ตั้งคำถามอะไรเรื่อยเปื่อย เราเป็นคนขี้เหงามาก ๆ มีวันหนึ่งมันก่ทักไอจี ตอบสตอรี่อะไรบ่อยๆ เราก็ไม่ได้คิดไรก่เห็นเป็นเพื่อนกัน แล้วมีวันหนึ่งเราเลิกกับแฟนพอดี เราก่ตั้งคำถามในสตอรี่มันก่ตอบกลับมา คุยกันเรื่อยเปื่อย เรา:เธอ ๆหาผู้ชายให้หน่อยเราเหงา <เราก่แรด >
เพื่อน ; เธอก่หาผู้หญิงให้เราหน่อยดิเราเหงา ๆ
เรา; เพื่อนนี่มีแฟนหมดแล้ว เหลือแค่เราเนี่ยแหละ <ก่อ่อยๆแหละแต่ไม่ได้คิดไร>
เพื่อน; งั้นฟ้าก่คุยเป็นเพื่อนเราหน่อยดิ
ความสัมพันธ์ทั้งหมดก่เริ่มตรงนี้
เราคุยกันทุกวันหยอดใส่กัน บอกคิดถึงกัน จนเป็นเดือนๆ เราต้องบอกก่อนนะว่าเราเรียนคนละจังหวัดกัน
มีวันหนึ่งนางก็พูดขึ้นมาว่าจะมาหา เราก็ไม่ได้คิดอะไรก็เพื่อนมาหาแค่นั้น เราก็บอกว่ามาเลย ๆ
นางก่นั่งรถข้ามจังหวัดมาหาเลยจ้าาาา เขาก็มานอนหอเรา แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น เราพลาดไปมีอะไรกับมันเพราะความรู้สึกที่แบบโง่มากคือคิดว่ามันจะจริงจังกับเรา แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือดีหมดเลย มันดูแลเราทุกอย่าง ทำเหมือนแฟน ให้ความหวัง แต่ตอนนั้นเราก่ยอมรับว่าเราก่คุยหลายคน มันรู้ทุกอย่างเราให้มันอาจแชทที่เราคุยกับคนอื่น มันก่บอกเราทุกอย่างเลยนะ ว่ามันคุยกับรุ่นน้องที่โรงเรียนเดิม ตอนนั้นความรู้สึกคือเสียใจมาก เพราะเราให้ใจไปกับมันหมด มันบอกกับเราว่าสุดท้ายเราก่มาหาเธอนี้ไง เราก่อยากพูดความรู้สึกเราบ้าง แต่เราก่พูดไม่ได้เพราะคำว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เราก่ได้แค่อืม ๆ
หลังจากที่มันกลับไปเรียน เราก็ได้คุยกันแต่เรารับรู้ถึงความไม่เหมือนเดิมของมัน มันพิมเหมือนไม่อยากคุย เราก่พยายามชวนคุย ทำทุกอย่างเราเลิกคุยกับคนอื่นหมดเหลือแค่มันจริง ๆ สุดท้ายเราก็คิดว่าความสัมพันธ์มันกับเราไปต่อไม่ได้เราก้เลยหยุดคุยไป เราเสียใจมาก เราเพ้อหามัน มันยังไม่สนใจ มีครั้งหนึ่งเราเมา เราก่ทักมันไปด้วยคำว่าคิดถึง มันก่ตอบกับมาว่าคิดถึงเหมือนกัน เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก เราก็พูดเล่นๆว่าถ้าอยากให้ไปหาก็บอกเดี๋ยวไปทันที
มันก่บอกอยากเจอ เราก็คุยกันเรื่อยๆ เราก่คิดว่ามันหวังแค่อยากมีอะไรกับเรา แต่บางครั้งมันก็ทำเหมือนรักเรา มันบอกว่าเดือนหน้าไปหามันหน่อย เราก็บอกได้ เราจะไป <เราก่แอบรู้สึกดีเหมือนเดิม> เราพูดว่าเราจะเอาความสัมพันธ์นี่อีกแล้วหรอ นี่ไม่อยากเจ็บนะ นี่กลัวคิดไปเองด้วย มันก่บอกเราก่มีความรู้สึก จะเจ็บก่เจ็บสองคนเนี่ยแหละ เราไม่กล้าบอกมันเลยว่าเรารู้สึกดีกับมันไปแล้วด้วยความปากแข็ง ต่อจากนี้เราไม่รู้ว่าจะทำไงดี จะไปหามัน รึ หายจากมันไปเลย ความสัมพันธ์แบบนี้มันคืออะไรคะ?