เรื่องของผมเกิดเมื่อวันที่ 25 nov ครับ ก็วันที่ post นี่และครับ เมื่อเวลา 7 โมงเช้า ณ บริเวณ ออกทางที่ 4 ของสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน สถานนี ลาดพร้าว
เรื่องมีอยู่ว่า ผมเดินออกจากสถานีเพื่อจะไปเปิดโรงแรมนอนก่อนเข้าบ้านเพราะบ้านไกลครับ และ ง่วงมาก ณ ตอนนั้น ก่อนขึ้นสะพานลอย มีผู้ชายวัยกลางคน ใส่แหวน ใส่เสื้อผ้าชุดดำทางการหน่อยครับ เค้าตรงมาหาผม แล้วจากนั้นก็ร่ายเวท เหมือน อลิช ใน ROV อ่ะครับ ที่เปิด อันติ แล้วเราติดสตัน เดินไปไหนไม่ได้ เค้าบอกว่าเค้าชื่อนี่น่ะ ชื่อยาวมากจนผมจำไม่ได้ เป็นทหารอยู่กรมนี้ ประจำอยู่จังหวัด เชียงใหม่ เค้ามาประชุมที่ ศูนย์ประชุม แล้วดัน ลืมกระเป๋าเงิน โทรสับ ทุกอย่างไว้ที่นั้น เค้าบอกทางเจ้าหน้าที่แล้วแต่เจ้าหน้าที่ก็หาไม่เจอ ตอนนี้เค้าต้องกลับไปทำงานที่ เชียงใหม่ ต้องกลับให้ทันเวลาอยากให้ผมช่วยออกเงินค่าตั๋วเครื่องบินให้หน่อย 2000 บาท ( จริงๆเค้าร่ายเวทยาวกว่านี้ครับผมจำไม่ได้เพราะมัน ชักแม่น้ำ ปิง วัง ยม น่าน มาเลย เอาแบบสั้นๆน่ะครับ ) เค้าเป็นนายทหารเลยได้ราคาถูก แล้วก็บอกผมว่าไม่ต้องกลัวน่ะ ผมรับกระบี่กับพระเจ้าอยู่หัวผมไม่พูดโกหกแล้วก็โชว์บัตรประจำตัวให้ผมดู พอถึงเชียงใหม่แล้วเค้าจะติดต่อกลับมาหาผมเพื่อทำการคืนเงิน เอาทั้งเบอร์ผมไป แล้วก็ทิ้งเบอร์ตัวเองกับที่อยู่ให้ผมไว้เพื่อติดต่อหาเค้า พอผมจะเดินไปส่งขึ้นรถไฟฟ้า เค้าก็บอกว่าให้ผมเข้าโรงแรมไปพักผ่อนเถอะไม่ต้องไปส่งเค้ายังไงเค้าจะติดต่อผมกลับ พอผมเดินจากเค้าไป ผมจึงหันหลังไปดู เห็นมันวิ่งขึ้นรถ taxi ไปเลยครับ ตอนนั้นและครับ สว่างจ่า เลย
บทเรียนครั้งนี้สอนให้รู้ว่า เมืองไทย น่ากลัวเราช่วยใครไม่ได้เลย ที่ผมช่วยเพราะผมคิดว่าถ้าเรื่องนี้มันเกิดกับผมล่ะ ของหายทุกอย่าง อยากกลับบ้านแล้วไม่มีคนเข้ามาช่วยเลยเพราะกลัว แล้วผมจะกลับบ้านยังไง ผมเลยตัดสินใจช่วยเค้า
ระวังกันด้วยน่ะครับ การช่วยเหลือคนเป็นสิ่งที่ดี แต่ช่วยมากไปก็ไม่ดีครับ
เตือนภัย มิจฉาชีพ ใน กรุงเทพ
เรื่องมีอยู่ว่า ผมเดินออกจากสถานีเพื่อจะไปเปิดโรงแรมนอนก่อนเข้าบ้านเพราะบ้านไกลครับ และ ง่วงมาก ณ ตอนนั้น ก่อนขึ้นสะพานลอย มีผู้ชายวัยกลางคน ใส่แหวน ใส่เสื้อผ้าชุดดำทางการหน่อยครับ เค้าตรงมาหาผม แล้วจากนั้นก็ร่ายเวท เหมือน อลิช ใน ROV อ่ะครับ ที่เปิด อันติ แล้วเราติดสตัน เดินไปไหนไม่ได้ เค้าบอกว่าเค้าชื่อนี่น่ะ ชื่อยาวมากจนผมจำไม่ได้ เป็นทหารอยู่กรมนี้ ประจำอยู่จังหวัด เชียงใหม่ เค้ามาประชุมที่ ศูนย์ประชุม แล้วดัน ลืมกระเป๋าเงิน โทรสับ ทุกอย่างไว้ที่นั้น เค้าบอกทางเจ้าหน้าที่แล้วแต่เจ้าหน้าที่ก็หาไม่เจอ ตอนนี้เค้าต้องกลับไปทำงานที่ เชียงใหม่ ต้องกลับให้ทันเวลาอยากให้ผมช่วยออกเงินค่าตั๋วเครื่องบินให้หน่อย 2000 บาท ( จริงๆเค้าร่ายเวทยาวกว่านี้ครับผมจำไม่ได้เพราะมัน ชักแม่น้ำ ปิง วัง ยม น่าน มาเลย เอาแบบสั้นๆน่ะครับ ) เค้าเป็นนายทหารเลยได้ราคาถูก แล้วก็บอกผมว่าไม่ต้องกลัวน่ะ ผมรับกระบี่กับพระเจ้าอยู่หัวผมไม่พูดโกหกแล้วก็โชว์บัตรประจำตัวให้ผมดู พอถึงเชียงใหม่แล้วเค้าจะติดต่อกลับมาหาผมเพื่อทำการคืนเงิน เอาทั้งเบอร์ผมไป แล้วก็ทิ้งเบอร์ตัวเองกับที่อยู่ให้ผมไว้เพื่อติดต่อหาเค้า พอผมจะเดินไปส่งขึ้นรถไฟฟ้า เค้าก็บอกว่าให้ผมเข้าโรงแรมไปพักผ่อนเถอะไม่ต้องไปส่งเค้ายังไงเค้าจะติดต่อผมกลับ พอผมเดินจากเค้าไป ผมจึงหันหลังไปดู เห็นมันวิ่งขึ้นรถ taxi ไปเลยครับ ตอนนั้นและครับ สว่างจ่า เลย
บทเรียนครั้งนี้สอนให้รู้ว่า เมืองไทย น่ากลัวเราช่วยใครไม่ได้เลย ที่ผมช่วยเพราะผมคิดว่าถ้าเรื่องนี้มันเกิดกับผมล่ะ ของหายทุกอย่าง อยากกลับบ้านแล้วไม่มีคนเข้ามาช่วยเลยเพราะกลัว แล้วผมจะกลับบ้านยังไง ผมเลยตัดสินใจช่วยเค้า
ระวังกันด้วยน่ะครับ การช่วยเหลือคนเป็นสิ่งที่ดี แต่ช่วยมากไปก็ไม่ดีครับ