สวัสดีค่ะ เราอยากจะเล่าถึงการพบเจอใครที่ถูกชะตาในทุกช่วงเวลาของชีวิตจนรักเขามากๆ และอยากจะถามความเห็นของสมาชิกพันทิปว่าเราแปลกประหลาด หรือผิดปกติหรือเปล่าที่เป็นแบบนี้.....
.....ในทุกช่วงชีวิตเรามักจะได้เจอคนๆนึงที่ถูกชะตา เห็นแล้วอยากคุย อยากเจอหน้าทุกวัน อยากอยู่ใกล้ จนบางทีก็เยอะเกินไปจนเราเก็บมาคิดมากและเครียด นอยไปเอง ความรู้สึกแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเรามาตั้งแต่มัธยม มหาวิทยาลัย และตอนนี้เข้าสู่วัยทำงาน
....เราอายุ24ปี เพิ่งเรียนจบและเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่ถึงเดือน 24วันเท่านั้น เราก็ได้เจอกับพี่คนหนึ่ง ที่เจอครั้งแรกแต่ถูกชะตามากกกก พี่เขาเป็นผู้หญิงอายุ40+ เป็นคนที่น่ารัก คอยถาม ทักทาย ตั้งแต่วันแรกๆของการทำงาน พอได้คุยด้วยยิ่งรู้สึกรักพี่เขา รักแบบพี่สาวนะ (เรามีแฟนเป็นผู้ชายอยู่แล้ว) คือรู้สึกอบอุ่นมากๆ ทุกครั้งที่ได้พูดคุย ได้เจอหน้าพี่เขา เขาทำให้เราคิดบวก มีกำลังใจในการมาทำงาน เราเพิ่งมาทำงาน พี่เขาก็แนะนำและแชร์ประสบการณ์ให้เรา ยิ่งทำให้รู้สึกดีมากๆไปอีก เราก็บอกพี่เขาตรงๆว่าเราถูกชะตากับเขา อยากเจอทุกวัน อยากคุยด้วย ทำให้รู้สึกดี แต่พี่เขาค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง อยู่นเดียว ใช้ชีวิตคนเดียวส่วนใหญ่ เรากลัวพี่เขารำคาญมาก ที่ต้องมาเจอเราทุกวัน คุยกับเราทุกวัน เพราะเราชอบเดินผ่านหน้าห้องที่เขาสอนบ่อยๆ ไม่มีธุระก็อยากเดินผ่าน คิดถึงเขาตลอดเวลา ว่าทำอะไรอยู่ คอยชะเง้อมองหาเขาตลอด จนรู้สึกว่าเราจะบ้าคลั่งเกินไปไหม ทำไมต้องขนาดนี้ เรากำลังพยายามออกห่างจากพี่เขา เจอให้น้อย คุยให้น้อยที่สุด แต่สุดท้ายเราเองที่ต้องเก็บมาเศร้า คิดมาก จนบางทีก็ร้องไห้
....เราควรทำยังไงดีให้ความรู้สึกที่เรามีลดลง ไม่เก็บมาคิดมาก ไม่เยอะจนเกินไป
ความรู้สึกแบบนี้ ควรทำยังไง?
.....ในทุกช่วงชีวิตเรามักจะได้เจอคนๆนึงที่ถูกชะตา เห็นแล้วอยากคุย อยากเจอหน้าทุกวัน อยากอยู่ใกล้ จนบางทีก็เยอะเกินไปจนเราเก็บมาคิดมากและเครียด นอยไปเอง ความรู้สึกแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับเรามาตั้งแต่มัธยม มหาวิทยาลัย และตอนนี้เข้าสู่วัยทำงาน
....เราอายุ24ปี เพิ่งเรียนจบและเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่ถึงเดือน 24วันเท่านั้น เราก็ได้เจอกับพี่คนหนึ่ง ที่เจอครั้งแรกแต่ถูกชะตามากกกก พี่เขาเป็นผู้หญิงอายุ40+ เป็นคนที่น่ารัก คอยถาม ทักทาย ตั้งแต่วันแรกๆของการทำงาน พอได้คุยด้วยยิ่งรู้สึกรักพี่เขา รักแบบพี่สาวนะ (เรามีแฟนเป็นผู้ชายอยู่แล้ว) คือรู้สึกอบอุ่นมากๆ ทุกครั้งที่ได้พูดคุย ได้เจอหน้าพี่เขา เขาทำให้เราคิดบวก มีกำลังใจในการมาทำงาน เราเพิ่งมาทำงาน พี่เขาก็แนะนำและแชร์ประสบการณ์ให้เรา ยิ่งทำให้รู้สึกดีมากๆไปอีก เราก็บอกพี่เขาตรงๆว่าเราถูกชะตากับเขา อยากเจอทุกวัน อยากคุยด้วย ทำให้รู้สึกดี แต่พี่เขาค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง อยู่นเดียว ใช้ชีวิตคนเดียวส่วนใหญ่ เรากลัวพี่เขารำคาญมาก ที่ต้องมาเจอเราทุกวัน คุยกับเราทุกวัน เพราะเราชอบเดินผ่านหน้าห้องที่เขาสอนบ่อยๆ ไม่มีธุระก็อยากเดินผ่าน คิดถึงเขาตลอดเวลา ว่าทำอะไรอยู่ คอยชะเง้อมองหาเขาตลอด จนรู้สึกว่าเราจะบ้าคลั่งเกินไปไหม ทำไมต้องขนาดนี้ เรากำลังพยายามออกห่างจากพี่เขา เจอให้น้อย คุยให้น้อยที่สุด แต่สุดท้ายเราเองที่ต้องเก็บมาเศร้า คิดมาก จนบางทีก็ร้องไห้
....เราควรทำยังไงดีให้ความรู้สึกที่เรามีลดลง ไม่เก็บมาคิดมาก ไม่เยอะจนเกินไป