"ตามหัวกระทู้เลยนะครับ"
สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นคนหนึ่งที่อยากเรียนในที่ๆตัวเองใฝ่ฝัน แต่ครอบครัวมีฐานะไม่ได้ดีมากนัก เลยทำให้เป็นเหตุ
ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่มีความฝันว่าสักวันจะต้องเข้า กทม. มาเรียนมหาลัยให้จบและเอาใบปริญญากลับไปให้แม่ชื่นใจ ความฝันผมเป็นจริงครับ ผมได้เข้ามาเรียนใน กทม.และเป็นที่ที่ตัวเองตั้งใจมาเรียนและสมัครเรียน ผมทำงานและมีเงินเก็บจนได้มาเรียนใน กทม.
ด้วยความที่ฐานะทางบ้านไม่สู้ดีนัก ผมจึงกู้เรียน แต่มีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ผมไม่สามารถกู้เรียนได้ #ปัญหานี้เกิดจากตัวมหาลัย. ซึ่งพอแม่ผมทราบเรื่องนี้เข้าทำให้ท่านไม่พอใจในมหาลัยแห่งนี้ ผมก็ได้แต่บอกแม่ว่า "ไม่เป็นไรแม่ ยังไงปี 1 กู้ไม่ได้ปี 2 ก็ต้องกู้ได้" แม่ผมก็รับฟังแต่ไม่พูดอะไร จริงๆแล้วผมสามารถทำงานหาเงินมาจ่ายค่าเทอมเองได้ครับ แต่ค่าเทอมที่นี่ก็ราคาสูงพอตัว ทำให้เป็นภาระของผมไปในระยะหนึ่ง โดยที่ผมขอแม่ส่งแค่ค่ากินในแต่ละเดือนมาให้ก็พอ เพราะแม่ผมส่งผมเรียนคนเดียว ผมไม่อยากให้แม่มีภาระเยอะ ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่เราอยากเรียน แต่กลับทำให้คนรอบข้างลำบาก ทั้งๆที่ผมไม่อยากให้แม้ลำบากเลย แม่ผมก็เป็นหนี้เป็นสินอยู่ส่วนหนึ่งแล้ว ไม่อยากให้ท่านมากังวลกับเรา ยอมเหนื่อยที่จะได้เรียนดีกว่า
แต่แม่ผมกลับไม่อยากให้ผมเรียนต่อทั้งๆที่พึ่งมาเรียนไปได้แค่ 1 เทอมและกำลังจะจบปี 1 อีกไม่กี่เดือน แม่ผมบอกว่า "ไม่อยากให้เป็นหนี้เยอะ เพราะเรากู้จบมาหนี้จะเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้ สู้ออกมาเรียนใหม่แถวบ้านจะดีกว่า" ผมเข้าใจแม่นะครับ แต่เราเรียนมาจะจบปี 1 แล้วสู้เรียนจบปี 1 แล้วดรอปละย้ายไปเรียนที่อื่น ละเทียบโอนบางวิชาก็ยังดี แม่ผมก็ยังยืนกรานที่จะให้ออกกลางคันในระหว่างการเรียนเทอมที่ 2
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้แม่เข้าใจ อธิบายไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว แม่ก็ยังจะยืนยันคำเดิม จริงๆขอแค่เรียนจบปี 1 ละย้ายเทียบโอนไปอีกที่ก็ยังดี แต่นี่เหมือนจะไม่มีโอกาสเลย คือยังไงก็ต้องกลับบ้านใช่ไหมครับ ทิ้งทุกอย่างที่ทำมาครึ่งปีไว้ละเริ่มใหม่เหรอครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว มันมืดแปดด้าน ต้องทิ้งเพื่อนทิ้งทุกๆคน ทิ้งความฝันที่เราฝันไว้ ละเดินตามทางแม่ที่ขีดเส้นให้ ผมอยากมีทางเดินเป็นของตัวเองบ้าง
ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ อยากขอความเห็นในเรื่องนี้
#เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ
#เรื่องบางเรื่องเก็บไว้คนเดียวมันอึดอัดใจนะครับ
"แม่ผมไม่ให้เรียนต่อ"
สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นคนหนึ่งที่อยากเรียนในที่ๆตัวเองใฝ่ฝัน แต่ครอบครัวมีฐานะไม่ได้ดีมากนัก เลยทำให้เป็นเหตุ
ผมเป็นเด็กคนหนึ่งที่มีความฝันว่าสักวันจะต้องเข้า กทม. มาเรียนมหาลัยให้จบและเอาใบปริญญากลับไปให้แม่ชื่นใจ ความฝันผมเป็นจริงครับ ผมได้เข้ามาเรียนใน กทม.และเป็นที่ที่ตัวเองตั้งใจมาเรียนและสมัครเรียน ผมทำงานและมีเงินเก็บจนได้มาเรียนใน กทม.
ด้วยความที่ฐานะทางบ้านไม่สู้ดีนัก ผมจึงกู้เรียน แต่มีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ผมไม่สามารถกู้เรียนได้ #ปัญหานี้เกิดจากตัวมหาลัย. ซึ่งพอแม่ผมทราบเรื่องนี้เข้าทำให้ท่านไม่พอใจในมหาลัยแห่งนี้ ผมก็ได้แต่บอกแม่ว่า "ไม่เป็นไรแม่ ยังไงปี 1 กู้ไม่ได้ปี 2 ก็ต้องกู้ได้" แม่ผมก็รับฟังแต่ไม่พูดอะไร จริงๆแล้วผมสามารถทำงานหาเงินมาจ่ายค่าเทอมเองได้ครับ แต่ค่าเทอมที่นี่ก็ราคาสูงพอตัว ทำให้เป็นภาระของผมไปในระยะหนึ่ง โดยที่ผมขอแม่ส่งแค่ค่ากินในแต่ละเดือนมาให้ก็พอ เพราะแม่ผมส่งผมเรียนคนเดียว ผมไม่อยากให้แม่มีภาระเยอะ ทั้งๆที่เป็นสิ่งที่เราอยากเรียน แต่กลับทำให้คนรอบข้างลำบาก ทั้งๆที่ผมไม่อยากให้แม้ลำบากเลย แม่ผมก็เป็นหนี้เป็นสินอยู่ส่วนหนึ่งแล้ว ไม่อยากให้ท่านมากังวลกับเรา ยอมเหนื่อยที่จะได้เรียนดีกว่า
แต่แม่ผมกลับไม่อยากให้ผมเรียนต่อทั้งๆที่พึ่งมาเรียนไปได้แค่ 1 เทอมและกำลังจะจบปี 1 อีกไม่กี่เดือน แม่ผมบอกว่า "ไม่อยากให้เป็นหนี้เยอะ เพราะเรากู้จบมาหนี้จะเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้ สู้ออกมาเรียนใหม่แถวบ้านจะดีกว่า" ผมเข้าใจแม่นะครับ แต่เราเรียนมาจะจบปี 1 แล้วสู้เรียนจบปี 1 แล้วดรอปละย้ายไปเรียนที่อื่น ละเทียบโอนบางวิชาก็ยังดี แม่ผมก็ยังยืนกรานที่จะให้ออกกลางคันในระหว่างการเรียนเทอมที่ 2
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้แม่เข้าใจ อธิบายไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว แม่ก็ยังจะยืนยันคำเดิม จริงๆขอแค่เรียนจบปี 1 ละย้ายเทียบโอนไปอีกที่ก็ยังดี แต่นี่เหมือนจะไม่มีโอกาสเลย คือยังไงก็ต้องกลับบ้านใช่ไหมครับ ทิ้งทุกอย่างที่ทำมาครึ่งปีไว้ละเริ่มใหม่เหรอครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้ว มันมืดแปดด้าน ต้องทิ้งเพื่อนทิ้งทุกๆคน ทิ้งความฝันที่เราฝันไว้ ละเดินตามทางแม่ที่ขีดเส้นให้ ผมอยากมีทางเดินเป็นของตัวเองบ้าง
ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ อยากขอความเห็นในเรื่องนี้
#เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ
#เรื่องบางเรื่องเก็บไว้คนเดียวมันอึดอัดใจนะครับ