สวัสดีค่ะ เรากำลังเรียนอยู่ชั้นม.4 โรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง ต้องขอย้อนไปตอนที่เรากำลังเรียนม.3ก่อนนะคะ ตอนที่เราเรียนม.3เทอม2โรงเรียนจะให้เลือกสายการเรียนตอนม.4 เหมือนโรงเรียนทั่วไปนั่นแหละค่ะ แต่โรงเรียนเราจะมีสายศิลปะ-ภาษาอังกฤษด้วยค่ะ หรือที่เด็กโรงเรียนเราเรียกสั้นๆว่า อิงอ้าต และนี่เป็นสายที่เราอยากเข้ามากๆ พอถึงวันเลือกสายจริงๆกลับไม่มีชื่อสายนี้ให้เลือก เราไปถามครู ปรากฎว่าเด็กน้อยเกินไปเลยเปิดไม่ได้ เราเสียใจมากค่ะ ร้องไห้เยอะมากๆ แต่หลังจากนั้นเราไม่ได้อยู่เฉยๆ เรากับเพื่อนเราไปช่วยกันล่ารายชื่อเพื่อเปิดสาย โดยตอนแรกกำหนดขั้นต่ำ30คน จากตอนแรกมีแค่10กว่าคน เรากับเพื่อนหามาได้ 21 คน เราเอาไปบอกครูว่าเราได้21คนแล้วนะคะ แต่ตอนหลังกลับมาบอกว่าต้อง40คนขึ้นไป เราพยายามหาต่อ จนใกล้จะจบเทอม บอกว่าจะไม่เปิดสายให้ เราจำได้ว้นนั้นหลายๆคนร้องไห้หนักมากๆๆ หลังจากนั้นเรากับเพื่อนช่วยกันเขียนคำร้องขอเปิดสายส่งให้ท่านอธิการ แต่สุดท้ายก็ไม่อนุมัติ สุดท้ายเราและเพื่อนๆก็ต้องเรียนสายอื่นค่ะ ตอนแรกๆรู้สึกแย่มากๆ จนตอนนี้ก็ยังรู้สึกแย่อยู่ เวลาที่เห็นรุ่นพี่ถือบอร์ดวาดรูปยิ่งรู้สึกแย่ แต่ก็เริ่มทำใจได้แล้วค่ะ และล่าสุดเด็กม.3เริ่มประกาศให้เลือกสายแล้ว แต่ปรากฎว่าอิงอ้าตจะเปิดในรุ่นนี้ ประเด็นคือเราจะไม่อะไรเลยถ้าขั้นต่ำของรุ่นนี้ไม่ใช่7คนถึงจะเปิดได้
ทั้งๆที่รุ่นเราพยายามทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้วแต่โรงเรียนก็ไม่เห็นใจเราเลย
เราต้องเรียนอยู่สายที่ไม่อยากอยู่ไปถึง 3 ปีเต็ม
สิ่งที่เรียนมาเราก็เอาไปต่อยอดไม่ได้มากเพราะไม่ใช่สิ่งที่เราชอบจริงๆ
มันรู้สึกแย่มากที่เห็นรุ่นเราต้องเป็นแบบนี้แต่รุ่นอื่นกลับได้เรียนสิ่งที่ชอบอย่างมีความสุข
เราไม่รู้ว่าที่โรงเรียนทำแบบนี้กับเรามีเหตุผลอะไรรู้แต่ว่าเราเสียใจมากๆเลยค่ะ
โรงเรียนทำแบบนี้กับรุ่นเรามันถือเป็นการเลือกปฏิบัติรึเปล่าคะ?
ทั้งๆที่รุ่นเราพยายามทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้วแต่โรงเรียนก็ไม่เห็นใจเราเลย
เราต้องเรียนอยู่สายที่ไม่อยากอยู่ไปถึง 3 ปีเต็ม
สิ่งที่เรียนมาเราก็เอาไปต่อยอดไม่ได้มากเพราะไม่ใช่สิ่งที่เราชอบจริงๆ
มันรู้สึกแย่มากที่เห็นรุ่นเราต้องเป็นแบบนี้แต่รุ่นอื่นกลับได้เรียนสิ่งที่ชอบอย่างมีความสุข
เราไม่รู้ว่าที่โรงเรียนทำแบบนี้กับเรามีเหตุผลอะไรรู้แต่ว่าเราเสียใจมากๆเลยค่ะ