เข้าเรื่องเลยล่ะกันยาวหน่อยน่ะค่ะ
ก่อนหน้านี้เรากับเค้าคนนั้นเจอกันทุกวันเพราะเราอยู่ม.เดียวกันเห็นหน้ากันทุกวันแต่ไม่เคยคิดที่จะคุยกันเลยแต่มีเหตุการณ์นึงที่ทำให้เราได้คุยกันคือเราทะเลอะกับแฟนค่ะจนถึงขั้นเลิกกันเค้าคนนั้นเป็นเพื่อนกับแฟนเรา...ช่วงนั้นเราเสียใจมากและก็มีเค้าที่เค้ามาคอยปลอบ คอยบอกว่าใจเย็นๆไม่เป็นไรน่ะ
เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง...เรายอมรับนะคะว่าเรารู้สึกดีมากๆที่ได้คุยกับเค้าคือเหมือนเราสองคนเป็นที่ปรึกษาซึ่งกันและกันเลยค่ะตัวเค้านั้นก็พึ่งเลิกกับแฟน
เวลาเค้าทุกข์หรือเราทุกข์เราก็ปรึกษากันและกัน...คือเราคุยกันทุกวันจนทำให้ตัวเราเองมีใจให้เค้าซะงั้น...แต่เราก็ไม่กล้าที่จะเปิดเผยไปว่าชอบเค้าเพราะเรากลัวจะผิดหวังอีกครั้งและก็กลัวเพราะเค้าก็เป็นเพื่อนกับแฟนเก่าเรา
กลัวเค้าจะไม่มีเพื่อน กลัวว่าแฟนเก่าเราจะทำอะไรเค้า
แต่...พอกาลเวลามันผ่านไปเค้าเริ่มไม่เหมือนเดิมค่ะเราคุยกันน้อยลงตรงนี้เราก็ไม่ได้ซีเรียตส์อะไรเพราะเราไม่ได้เป็นไรกันอยากคุยก็คุยทักมาได้ตลอด
ตัวเค้าเริ่มพูดไม่ดีใส่เราคะใช่คำหยายคายคือปกติไม่เคยพูดใส่เราเลย
เราเสียใจมากคะที่เค้าทำแบบนี้และสิ่งที่ทำให้เราร้องไห้หนักมากๆคือตอนที่เค้าบอกเราว่าตั้งแต่คุยกับเรามาชีวิตเค้าเหมือนติดลบไม่เคยมีความสุขเลยเหมือนยิ่งคุยกันชีวิตเค้าเหมือนจะจมลงไปเรื่อยๆ...เราเสียใจมากว่าเราทำอะไรลงไปเค้าถึงพูดออกมาแบบนั้นทั้งๆที่ผ่านๆมาเค้าก็ดีกับเรามาตลอดเราก็ดีกับเค้ามาตลอด... ไม่เคยทำให้เสียใจแต่ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันนั้นมาเราไม่กล้ามองหน้าเค้าไม่กล้าสบตา
ไม่กล้าทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเข้าไปยุ่งกับเค้าเลยคะ...จนถึงทุกวันนี้เราทั้งสองก็กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันอีกเลยคะเรานึกย้อนไปตั้งแต่ครั้งแรกที่ไม่รู้จักกันคือเราไม่ควรที่จะรู้จักกันเลยในเมื่อเรารู้จักกันแล้วคุณทำแบบนี้กับเรามันก็เหมือนทำร้ายเราอีกครั้งทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยคะ.
ขอบคุณทุกคนที่ยอมเสียเวลามานั่งอ่านนะค่ะใครมีความคิดยังไงบอกกันได้น่ะค่ะและใครเคยมีประสบการณ์ตามหัวข้อกระทู้ก็มาเล่าเรื่องราวกันได้น่ะค่ะ
เคยไหม?รู้จักกับใครคนนึงแต่สุดท้ายกลับคิดว่าเราไม่น่าเจอกันเลย
ก่อนหน้านี้เรากับเค้าคนนั้นเจอกันทุกวันเพราะเราอยู่ม.เดียวกันเห็นหน้ากันทุกวันแต่ไม่เคยคิดที่จะคุยกันเลยแต่มีเหตุการณ์นึงที่ทำให้เราได้คุยกันคือเราทะเลอะกับแฟนค่ะจนถึงขั้นเลิกกันเค้าคนนั้นเป็นเพื่อนกับแฟนเรา...ช่วงนั้นเราเสียใจมากและก็มีเค้าที่เค้ามาคอยปลอบ คอยบอกว่าใจเย็นๆไม่เป็นไรน่ะ
เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง...เรายอมรับนะคะว่าเรารู้สึกดีมากๆที่ได้คุยกับเค้าคือเหมือนเราสองคนเป็นที่ปรึกษาซึ่งกันและกันเลยค่ะตัวเค้านั้นก็พึ่งเลิกกับแฟน
เวลาเค้าทุกข์หรือเราทุกข์เราก็ปรึกษากันและกัน...คือเราคุยกันทุกวันจนทำให้ตัวเราเองมีใจให้เค้าซะงั้น...แต่เราก็ไม่กล้าที่จะเปิดเผยไปว่าชอบเค้าเพราะเรากลัวจะผิดหวังอีกครั้งและก็กลัวเพราะเค้าก็เป็นเพื่อนกับแฟนเก่าเรา
กลัวเค้าจะไม่มีเพื่อน กลัวว่าแฟนเก่าเราจะทำอะไรเค้า
แต่...พอกาลเวลามันผ่านไปเค้าเริ่มไม่เหมือนเดิมค่ะเราคุยกันน้อยลงตรงนี้เราก็ไม่ได้ซีเรียตส์อะไรเพราะเราไม่ได้เป็นไรกันอยากคุยก็คุยทักมาได้ตลอด
ตัวเค้าเริ่มพูดไม่ดีใส่เราคะใช่คำหยายคายคือปกติไม่เคยพูดใส่เราเลย
เราเสียใจมากคะที่เค้าทำแบบนี้และสิ่งที่ทำให้เราร้องไห้หนักมากๆคือตอนที่เค้าบอกเราว่าตั้งแต่คุยกับเรามาชีวิตเค้าเหมือนติดลบไม่เคยมีความสุขเลยเหมือนยิ่งคุยกันชีวิตเค้าเหมือนจะจมลงไปเรื่อยๆ...เราเสียใจมากว่าเราทำอะไรลงไปเค้าถึงพูดออกมาแบบนั้นทั้งๆที่ผ่านๆมาเค้าก็ดีกับเรามาตลอดเราก็ดีกับเค้ามาตลอด... ไม่เคยทำให้เสียใจแต่ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันนั้นมาเราไม่กล้ามองหน้าเค้าไม่กล้าสบตา
ไม่กล้าทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเข้าไปยุ่งกับเค้าเลยคะ...จนถึงทุกวันนี้เราทั้งสองก็กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกันอีกเลยคะเรานึกย้อนไปตั้งแต่ครั้งแรกที่ไม่รู้จักกันคือเราไม่ควรที่จะรู้จักกันเลยในเมื่อเรารู้จักกันแล้วคุณทำแบบนี้กับเรามันก็เหมือนทำร้ายเราอีกครั้งทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยคะ.
ขอบคุณทุกคนที่ยอมเสียเวลามานั่งอ่านนะค่ะใครมีความคิดยังไงบอกกันได้น่ะค่ะและใครเคยมีประสบการณ์ตามหัวข้อกระทู้ก็มาเล่าเรื่องราวกันได้น่ะค่ะ