[CR] รีวิวดอยหลวงเชียงดาว ระเบียบใหม่ 2018 (เรื่องเล่าจากสุขาชาย NC12+)

หลังจากเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าดอยหลวงเชียงดาวได้เปิดฤดูการท่องเที่ยวประจำปี 2018 พร้อมๆ กับระเบียบใหม่เพื่อเพิ่มความเข้มข้นในการดูแลธรรมชาติให้มากยิ่งขึ้น ผมก็ได้มีโอกาสขึ้นไปสัมผัสกับบรรยาการบนดอยหลวงฯ และระเบียบใหม่พร้อมๆ กันเป็นครั้งแรก ประเด็นอื่นก็รอรีวิวจากกระทู้อื่นๆ ได้ ผมจะขอเล่าเฉพาะประเด็นของห้องน้ำชายแบบใหม่ ที่คาดว่าคงได้แนวคิดมาจากภาพยนตร์สายลับชื่อดัง 007 ตอน "Casino Royal" โดยจะเล่าทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง ณ ขณะนั้น รวมถึงความคิดที่เกิดขึ้นในภายหลังไปพร้อมกัน ดังนี้

ผมออกเดินทางขึ้นดอยหลวงเชียงดาว ในช่วงที่เพิ่งผ่านพ้นฝนมาได้ไม่นาน ป่ายังคงฉ่ำชื้น ดินยังคงเยียบเย็น และด้วยความยากจนจึงไม่จ้างลูกหาบ แบกของเองทั้งหมด เลยต้องประมาณการบรรทุกน้ำหนักของตัวเองให้น้อยที่สุด

ก่อนเดินทาง... เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าดอยหลวงเชียงดาวได้แจก (บังคับจำหน่ายน่ะครับ) ถูง souvenir ที่ระลึกจากเขตฯ ชึ่งประกอบไปด้วย อมรภัณฑ์ต่างๆ สำหรับใช้ระหว่างเดินทาง และพักอยู่บนดอยหลวงฯ  ประกอบด้วย สำรับชุดเล็กสามชุด แบ่งใช้ได้ชุดละสองครั้ง ต้องนำกลับลงมาคืน(ทิ้งด้านล่าง) สำรับชุดใหญ่สี่ชุดที่สามารถย่อยสลายได้ไม่ต้องคืน และทิชชู่สองห่อ พร้อมกับบรรยายระเบียบใหม่ และวิธีการใช้อมรภัณฑ์ต่างๆ ให้ฟัง (แต่การสาธิตไม่ค่อยละเอียด ผมดูแล้วเหมือนคุณครูสอนเด็กใช้ถุงยางน่ะครับ พอนึกออกใช่ไหม) ผมก็เด็กหลังห้องน่ะนะ ฟังบ้างไม่ฟังบ้างพอจับใจความได้อยู่  เสร็จแล้วก็ออกเดินทางขึ้นดอยหลวงเชียงดาวตามที่ได้ใฝ่ฝัน เมื่อไปถึงจุดกางเต้นก็บ่ายแก่ๆ ปวดฉี่บ้างก็อั่นไว้ แต่ก่อนออกเดินไปชมพระอาทิตตกบนยอดดอยหลวงฯ จึงได้ทดลองจัดสำรับชุดเล็กดูก่อน เดี๋ยวเดินขึ้นยอดดอยแล้วจะทนไม่ไหว เมื่อไปถึงห้องน้ำที่เขตฯ จัดไว้ (ด้านทิศตะวันออก) ก็พบว่าพื้นเป็นดินที่แฉะชื้นไปด้วยน้ำค้าง แม้จะเป็นยามบ่าย เนื่องจากถูกเงาทมึนของขุนเขา และเมฆครึ้ม บดบังแสงแดดไว้ไม่ให้มาตกต้องห้องน้ำ ให้เป็นที่ระคายเคืองต่อผิวพื้นของดินบริเวณนั้น กับผนังผ้าใบที่ตีปิดไว้ ทำให้อยากรีบๆ จัดการให้เสร็จโดยไว สำหรับสุภาพบุรุษอย่างผมแล้วง่ายมาก แค่ใส่เครื่องปรุงที่แถมมาในสำรับชุดเล็กไปครึ่งซอง แล้วให้น้องชะโงกหน้าเข้าไปพ่นน้ำออกมาก็สำเร็จ ปิดสำรับกลับมาวางไว้ข้างเต้นที่พัก มันจะกลายเป็นเจล แต่ก็เหลวกว่าที่คิด เหมือนซุบข้นมากกว่า (ใส่ถุงดำไว้ด้วยนะครับ กันอุจาดสายตานานาประชาชีแถวนั้น) กลับจากชมพระอาทิตย์ตกบนยอดดอยหลวง จึงทานอาหารเย็นแล้วเข้านอนเลย ปวดบ้างแต่อั่นไว้จัดพร้อมสำรับชุดใหญ่ในตอนเช้าทีเดียว (ทำไมถึงอั่นเหรอครับ ก็สำรับชุดเล็กผมต้องแบกลงมาคืนที่เขตฯ ถ้าบรรจุเต็มชุดละ 6 ขีด สามชุดไม่ปาไป 1.8 กิโลเหรอครับ คิดว่าจัดพร้อมสำรับชุดใหญ่แล้วทิ้งไว้ข้างบนเลยจะดีกว่า) พอเช้ามาก็ออกเดินทางไปชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ดอยกิ่วลมใต้ กลับมาทานอาหารเช้าเสร็จ ก็จะจัดสำรับชุดใหญ่ให้สมกับกับที่อัดอั้นมานาน สำหรับการจัดสำรับชุดใหญ่นั้นต้องสวมเข้ากับเก้าอี้ 007 ที่ทางเขตฯ จัดไว้ให้ เสร็จแล้วก็นั่งลงไป พอก้มดูจึงพบว่า พระเจ้า... น้อง...!!! ออกมาเล่นข้างนอกได้ยังงัย ทำไมเขตฯ ถึงได้ดูถูกดูแคลน และหยามเหยียดชายไทยมากมายได้ถึงเพียงนี้ น้องๆ ชาวไทยสมัยนี้นั้นโตเกินกว่าจะเข้าไปในเก้าอี้ 007 ที่เตรียมไว้ให้ได้ พอจะขยับถอยหลังให้น้องลงได้ ก้นก็พ้นขอบเก้าอี้ออกมาด้านหลังอีก เอาน่า... ให้น้องพ่นน้ำเล่นให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขยับกลับมานั่งที่เดิม ค่อยจัดสำรับชุดใหญ่อีกที ระหว่างเบ่งอยู่นั้น น้องก็ดันอยากพ่นน้ำออกมาอีก ก็มันอั่นไว้นานนี่ทีเดียวคงพ่นไม่หมด ทำงัยละทีนี้ ขยับถอยหลังก็ไม่ได้แล้ว ติดสำรับชุดใหญ่อยู่ น้องก็ไม่ยอมรอด้วย แล้วความคิดก็แว้บผ่านเข้ามาในสมองทันใด (เหมือนตอนจะตาย ภาพความทรงจำทั้งหมดในชีวิตจะหลั่งไหลผ่านเข้ามาในฉับพลัน) ภาพเจ้าหน้าที่เขตฯ เคยสาธิตให้ยกขอบสำรับชุดใหญ่ขึ้นมาป้อง ไม่ให้น้องทำน้ำกระเด็นไปทั่ว จึงรีบทำตามทันใด ก่อนที่น้องจะพ่นน้ำออกมาพอดี ประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละครับ พอน้องพ่นน้ำออกมากระทบเข้ากับชายสำรับชุดใหญ่ที่ยกขึ้นไว้ มันไม่กระเด็นไปทั่วก็จริง แต่มันไหลย้อนกลับมาครับ แทนที่จะไหลกลับลงสำรับไปเลยกลับเบี่ยงไปทางต้นขาทั้งสองข้าง จะอ้าขาออกหลบก็ทำไม่ได้ ติดกางเกงเดินป่าที่ถอดไปกองไว้แค่ที่หน้าแข้ง ทำให้อ้าขาได้ไม่เกิน 45 องศา (ปกติจะถอดไปกองไว้ที่ข้อเท้า ทำให้สามารถอ้าได้กว้างถึง 90 องศา น้ำที่น้องทำหกออกมาคงไหลลงสำรับไปได้สะดวก แต่ก็อย่างที่บอกน่ะครับ ป่ายังคงฉ่ำชื้น ดินยังคงเยียบเย็น เวลาเช้าแบบนั้นพื้นห้องน้ำจึงยังชุ่มแฉะ และผมก็ไม่ยากให้กางเกงเปื้อนเลยไม่เอากองลงไปที่ข้อเท้างัย) น้ำที่น้องทำหกจึงเลอะหน้าขาไปหมด อุ่นไปถึงไหนต่อไหน แล้วยังต้องเสียทิชชู่เช็ดไปหลายแผ่น... แต่เหตุการณ์มันยังไม่จบแค่นั้นงัยครับ... ผมยังจัดสำรับชุดใหญ่ไม่เสร็จ แล้วบรรยากาศในห้องน้ำก็ไม่น่าอภิรมณ์เท่าไหร่ อยากรีบๆ ออกไปโดยเร็ว จึงเร่งขมิบกล้ามเนื้อเพื่อทำเวลา ทำให้ระหว่างนั้นน้องก็ทนไม่ไหวท่าจะทำน้ำหกออกมาอีก จะแก้ไขอย่างไรดี... ผมจึงต้องยอมเสียทิชชู่มาป้องปากน้องเอาไว้ กันไม่ให้น้องทำเปื้อนอีก ครั้นจะไปหวังพึ่งชายสำรับชุดใหญ่ ที่ถูกออกแบบมาเพื่อกันไม่ให้น้องทำน้ำกระเด็นออกไปด้านนอก แต่ไม่ป้องกันด้านในเอาไว้เลยก็คงไม่ได้ พอทำธุระเสร็จ จึงต้องตามมาทำความสะอาดต้นขาเพิ่มอีก เสียทิชชู่ไปเกือบหมดห่อ จากนั้นก็ผูกปากสำรับชุดใหญ่แล้วนำไปทิ้งหลุมที่ เขตฯ จัดไว้ ก็เป็นอันเสร็จสิ้น สำหรับทริปคืนเดียวคงเดินทางกลับลงมาอย่างเรียบร้อยสวัสดี แต่ผมไม่ ผมมาสองคืนครับ เผื่อฟ้าไม่เป็นใจ หรือสวรรค์กลั่นแกล้ง ทำให้ไม่ได้ภาพประทับใจบนยอดดอยตามที่ฝันไว้ จะได้มีอีกครั้งเป็นการแก้ตัว ผมจึงต้องผจญชะตากรรมในอีกรูปแบบหนึง ถึงแม้นการจัดสำรับในครั้งต่อๆ มาจะสามารถป้องกันเหตุการณ์ซ้ำรอยได้ โดยยอมเสียทิชชู่นิดหน่อยไปห่อน้องไว้แต่ต้น จะได้ไม่ทำเปรอะเปื้อนอีก และคงเพราะชินแล้วด้วย น้องจึงหายประหม่า ไม่ทำน้ำหกออกมามากมายเหมือนครั้งแรก แต่ก็ยังคงต้องพบกับปัญหาใหม่ เพราะสำรับชุดใหญ่ที่ทางเขตฯ จัดมาให้มีแค่ 4 ชุด ใช้ไปตอนเช้าแล้วหนึ่ง ห่อสำรับชุดเล็กกันอุจาดตาไปหนึ่ง เหลืออีกแค่สองชุด จะขอจากเต้นข้างๆ ก็เกรงใจไม่สนิทกัน จึงต้องอั่น และวางแผนจัดชุดเล็กไปพร้อมกับสำรับชุดใหญ่ให้ใด้ไม่เกิน 2 ครั้ง ในอีกหนึ่งวันหนึ่งคืนที่เหลือ โดย จะเก็บสำรับชุดเล็กเอาไว้ใช้กรณีฉุกเฉินจริงๆ หรืออยู่ระหว่างเดินทาง ไม่ได้พักอยู่ที่แคมป์ เพื่อจะได้ไม่ต้องแบกน้ำหนักลงมามาก

จึงยากแนะนำให้ทางเขตฯ หาเก้าอี้ขนาดใหญ่กว่านี้เจาะเป็นวงรีให้เวลานั่งแล้วน้องไม่ล้นออกมาด้วยนะครับ (มีเก้าอี้แบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าใหญ่กว่าและแพงกว่าหน่อยแต่เจาะรูวงรีได้ครับ) และเวลาจัดอมรภัณฑ์ให้นักท่องเที่ยว ควรพิจารณาจำนวนวันที่นักท่องเที่ยวท่านนั้นจะค้างบนดอย และสภาพอากาศในช่วงนั้นๆ ด้วยจำนวนทรัพยากรที่จัดไว้คงที่ ผมจึงต้องบริหารให้พอใช้ ทำให้ต้องอั่น และบรรยากาศในห้องสุขาทำให้ต้องรีบ พอถึงเวลาจัดสำรับจึงไม่สามารถชิวๆ จัดสำรับอย่างสบายอารมณ์ได้ การควบคุมน้องๆ จึงไม่เป็นดังใจ จนเกิดเหตุการณ์น่าสลดเช่นที่กล่าวมา