สวัสดีค่ะ อายุ 21 ปีค่ะ
เคยมีความคิดอยากตายอยู่ในทุกช่วงของชีวิต
แต่ไม่เคยกล้าทำ ไม่มีความใจกล้า และคิดว่าตัวเองคงไม่ทำ
อยากจะหลับไปเฉยๆ หรือหมดลมหายใจแบบไม่เจ็บปวดทรมานมีบางทีทำร้ายตัวเอง
แต่เป็นแค่ทึ้งหัว ดึงผม จิกแขน แต่ไม่เคยใช้ของมีคม มาทำให้เกิดบาดแผลบนร่างกายใดๆค่ะ
และแน่ใจกับตัวเองด้วยว่าไม่ได้เป็นโรคอะไร เพราะสามารถควบคุมตัวเองได้ค่ะ
ปกติแล้วเป็นร่าเริง แต่ในส่วนใหญ่แล้วจะอารมณ์เสียง่าย เวลาโดนจุกจิก
เราไม่ชอบให้คนมาถามจุกจิก หรือมาย้ำว่าเราต้องทำอะไร มันจะหมดความอยากทำในสิ่งนั้นโดยอัตโนมัติค่ะ
ในส่วนความคิดอยากตาย เราจะผุดขึ้นมาตอนที่มีปัญหา กับแฟนและกับแม่ เรามีความรู้สึกว่าเป็นตัวถ่วง
ไม่มีความสำคัญกับชีวิตใคร เราคิดเสมอว่า เราไม่น่าเกิดมา ทำไมเราไม่ตายๆไปซะ ปัญหาที่เกิดขึ้นมันจะได้จบๆ
เรามีพี่ชาย 1 คน ในความคิดเรา รู้สึกว่า คำว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากัน ไม่มีจริง เรารู้สึกว่า แม่รักพี่ชายมากกว่าเราเสมอ
ทุกครั้งเวลาที่เราพูดอะไร มักจะไม่ค่อยมีใครรับฟังหรือได้ยิน อย่างเวลาเรียกแม่ ต้องเรียกมากกว่าสองครั้ง ถึงแม่จะได้ยิน
แต่กับพี่เราเรียก ครั้งเดียว เขาจะได้ยินและรับฟัง เราขอบอกเลยว่าทุกครั้งที่เราเรียก ถ้าครั้งแรกไม่ได้ยินเราจะเรียกดังอีก
เวลาเลือกของอะไรต่างๆ เช่นเสื้อผ้ารองเท้า แม่จะมองสักพักแล้วบอกว่าแก่ ไม่ชอบ ไม่สวย แต่พอแม่เปิดดูเอง ทั้งๆที่รูปแบบที่แม่เห็น
คือรูปแบบเดียวกับที่เราให้ดู แม่กลับบอกว่ามันสวย.. เราอยู่กับแม่มากว่าพี่ชาย เพราพี่ชายเราไม่ค่อยได้กลับบ้าน
พอกลับมา ก็มีแต่คนต้อนรับ ดีใจ ทุกครั้งที่มีการเถียงหรือทะเลาะกันกับคนในบ้าน เราจะถูกรุมว่าทุกครั้ง บอกว่าเราเหมือนน้องสาวของพ่อ ที่เขาไม่ถูกกัน
เรายอมรับว่าไม่ใช่คนนิสัยดี เราเคยทำงานได้ 3 เดือน ทุกเดือนที่ได้เงินมา เราให้แม่เกินครึ่งที่เราได้ทุกเดือน แต่เราต้องออกจากงาน เพราะแฟนขอ
ของอะไรที่เราซื้อมาบางทีพี่เราชอบ แต่หยิบของเราไปโดยไม่ขอ เราก็มีบ่นนิดหน่อย แต่เราก็ให้ ไม่คิดอะไร
ในตอนนี้ เราเป็นคนว่างงาน อยู่แต่บ้าน ตอนนี้กำลังเตรียมงานแต่ง ใจนึงก็แฮปปี้ แต่อีกใจนึงรู้สึกว่าไม่พร้อม
เรามีปัญหากับทุกคน ในทุกๆเรื่อง มีแต่คนรุมว่าเรา บอกให้เราเข้าใจ แล้วเรา ไม่พร้อมที่จะแต่งเพราะเรื่องเงิน มีใครเข้าใจเราบ้าง
เรารู้สึกว่า ถ้าเราไม่พร้อมจริงๆ เราจะรีบไปทำไม เราไม่ได้ท้องสักหน่อย
มีแต่คนคอยกดดันให้เราทำนู้นนี่ เคยถามเรามั้ย เราอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร ไม่อยากเป็นอะไร
ทุกวันนี้ส่วนใหญ่เราใช้เงินแฟน เพราะเค้าเป็นคนบอกให้เราออกจากงาน เค้าจะดูแลเราเอง
แต่เวลาเราขอซื้ออะไร ใช้อะไร ก็ว่าเรา ทั้งๆที่สิ่งที่ขอ ไม่เคยได้ ต้องหาเหตุผลมาแจงให้ฟังว่าสิ่งที่จะซื้อมันเป็นยังไง แต่ก็ไม่เคยเข้าใจเรา
จนเป็นเรื่องทะเลาะ เราก็มักจะคิด ถ้าเราตายไปก็คงจะดี แฟนเรา แม่เราก็ไม่ต้องมามีตัวถ่วงในชีวิตอีก อยากจะตายๆให้พ้นชีวิตนี้ไป
ไม่อยากอยู่ในชีวิตที่กำหนดเองไม่ได้ หันไปทางไหนก็มีแต่คนคอยสั่งบงการชีวิต
พูดกับใครก็ดูเหมือนไม่มีใครเข้าใจเรา อยากตาย พูดกับตัวเองวันละหลายๆครั้ง อยากให้งานแต่งงานที่จะเกิด เป็นงานศพเราแทน
ทุกคนจะได้สบายใจที่จะได้ไม่มีเราในชีวิตอีก เพราะมีเราอยู่ก็เหมือนไม่มีอยู่แล้ว
แต่อีกใจเราก็คิดว่าคงมีสักวันที่ชีวิตเราจะได้ติดปีก มีโอกาสอย่างใจคิด แค่มันก็คงเป็นความคิดเพราะชีวิตเรามันมีแต่เรื่องเฮงซวย
มีคนบอกให้เราขายของ เราไม่ชอบไม่รู้จะเอาอะไรมาขาย ไม่ชอบการบังคับ
เราอยากทำงานบริการ อยากใช้ภาษา การเอนเตอร์เทรน แต่เราไม่มีโอกาศได้เรียนจนจบ ป.ตรี ด้วยเหตุผลที่ว่า แม่ส่งเราเรียนไม่ไหว
หลายครั้งอยากจะไปเรียน ไปทำงานต่อ แม่เราจะบอกว่าอย่างพึ่งไปเรียนให้อะไรมันอยู่ตัวก่อน เรื่องเงินต่างๆ แฟนเราก็จะชอบบอกว่างานที่ร้านเยอะ
กลัวว่าเราไปทำงานนอกแล้วจะไม่มีคนช่วย กลัวว่าถ้าต้องไปส่งพ่อกับแม่แฟนเราหาหมอแล้วจะไม่มีคนไปส่ง เราไม่มีสิทธิ์ เลือกทางของตัวเองเลย
เอาแต่เห็นใจสงสารคนอื่น แต่กับตัวเองจมอยู่กับคำว่าอยากตาย ทุกวัน
มีความรู้สึกอยากตายอยู่บ่อยๆ
เคยมีความคิดอยากตายอยู่ในทุกช่วงของชีวิต
แต่ไม่เคยกล้าทำ ไม่มีความใจกล้า และคิดว่าตัวเองคงไม่ทำ
อยากจะหลับไปเฉยๆ หรือหมดลมหายใจแบบไม่เจ็บปวดทรมานมีบางทีทำร้ายตัวเอง
แต่เป็นแค่ทึ้งหัว ดึงผม จิกแขน แต่ไม่เคยใช้ของมีคม มาทำให้เกิดบาดแผลบนร่างกายใดๆค่ะ
และแน่ใจกับตัวเองด้วยว่าไม่ได้เป็นโรคอะไร เพราะสามารถควบคุมตัวเองได้ค่ะ
ปกติแล้วเป็นร่าเริง แต่ในส่วนใหญ่แล้วจะอารมณ์เสียง่าย เวลาโดนจุกจิก
เราไม่ชอบให้คนมาถามจุกจิก หรือมาย้ำว่าเราต้องทำอะไร มันจะหมดความอยากทำในสิ่งนั้นโดยอัตโนมัติค่ะ
ในส่วนความคิดอยากตาย เราจะผุดขึ้นมาตอนที่มีปัญหา กับแฟนและกับแม่ เรามีความรู้สึกว่าเป็นตัวถ่วง
ไม่มีความสำคัญกับชีวิตใคร เราคิดเสมอว่า เราไม่น่าเกิดมา ทำไมเราไม่ตายๆไปซะ ปัญหาที่เกิดขึ้นมันจะได้จบๆ
เรามีพี่ชาย 1 คน ในความคิดเรา รู้สึกว่า คำว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากัน ไม่มีจริง เรารู้สึกว่า แม่รักพี่ชายมากกว่าเราเสมอ
ทุกครั้งเวลาที่เราพูดอะไร มักจะไม่ค่อยมีใครรับฟังหรือได้ยิน อย่างเวลาเรียกแม่ ต้องเรียกมากกว่าสองครั้ง ถึงแม่จะได้ยิน
แต่กับพี่เราเรียก ครั้งเดียว เขาจะได้ยินและรับฟัง เราขอบอกเลยว่าทุกครั้งที่เราเรียก ถ้าครั้งแรกไม่ได้ยินเราจะเรียกดังอีก
เวลาเลือกของอะไรต่างๆ เช่นเสื้อผ้ารองเท้า แม่จะมองสักพักแล้วบอกว่าแก่ ไม่ชอบ ไม่สวย แต่พอแม่เปิดดูเอง ทั้งๆที่รูปแบบที่แม่เห็น
คือรูปแบบเดียวกับที่เราให้ดู แม่กลับบอกว่ามันสวย.. เราอยู่กับแม่มากว่าพี่ชาย เพราพี่ชายเราไม่ค่อยได้กลับบ้าน
พอกลับมา ก็มีแต่คนต้อนรับ ดีใจ ทุกครั้งที่มีการเถียงหรือทะเลาะกันกับคนในบ้าน เราจะถูกรุมว่าทุกครั้ง บอกว่าเราเหมือนน้องสาวของพ่อ ที่เขาไม่ถูกกัน
เรายอมรับว่าไม่ใช่คนนิสัยดี เราเคยทำงานได้ 3 เดือน ทุกเดือนที่ได้เงินมา เราให้แม่เกินครึ่งที่เราได้ทุกเดือน แต่เราต้องออกจากงาน เพราะแฟนขอ
ของอะไรที่เราซื้อมาบางทีพี่เราชอบ แต่หยิบของเราไปโดยไม่ขอ เราก็มีบ่นนิดหน่อย แต่เราก็ให้ ไม่คิดอะไร
ในตอนนี้ เราเป็นคนว่างงาน อยู่แต่บ้าน ตอนนี้กำลังเตรียมงานแต่ง ใจนึงก็แฮปปี้ แต่อีกใจนึงรู้สึกว่าไม่พร้อม
เรามีปัญหากับทุกคน ในทุกๆเรื่อง มีแต่คนรุมว่าเรา บอกให้เราเข้าใจ แล้วเรา ไม่พร้อมที่จะแต่งเพราะเรื่องเงิน มีใครเข้าใจเราบ้าง
เรารู้สึกว่า ถ้าเราไม่พร้อมจริงๆ เราจะรีบไปทำไม เราไม่ได้ท้องสักหน่อย
มีแต่คนคอยกดดันให้เราทำนู้นนี่ เคยถามเรามั้ย เราอยากทำอะไร อยากเป็นอะไร ไม่อยากเป็นอะไร
ทุกวันนี้ส่วนใหญ่เราใช้เงินแฟน เพราะเค้าเป็นคนบอกให้เราออกจากงาน เค้าจะดูแลเราเอง
แต่เวลาเราขอซื้ออะไร ใช้อะไร ก็ว่าเรา ทั้งๆที่สิ่งที่ขอ ไม่เคยได้ ต้องหาเหตุผลมาแจงให้ฟังว่าสิ่งที่จะซื้อมันเป็นยังไง แต่ก็ไม่เคยเข้าใจเรา
จนเป็นเรื่องทะเลาะ เราก็มักจะคิด ถ้าเราตายไปก็คงจะดี แฟนเรา แม่เราก็ไม่ต้องมามีตัวถ่วงในชีวิตอีก อยากจะตายๆให้พ้นชีวิตนี้ไป
ไม่อยากอยู่ในชีวิตที่กำหนดเองไม่ได้ หันไปทางไหนก็มีแต่คนคอยสั่งบงการชีวิต
พูดกับใครก็ดูเหมือนไม่มีใครเข้าใจเรา อยากตาย พูดกับตัวเองวันละหลายๆครั้ง อยากให้งานแต่งงานที่จะเกิด เป็นงานศพเราแทน
ทุกคนจะได้สบายใจที่จะได้ไม่มีเราในชีวิตอีก เพราะมีเราอยู่ก็เหมือนไม่มีอยู่แล้ว
แต่อีกใจเราก็คิดว่าคงมีสักวันที่ชีวิตเราจะได้ติดปีก มีโอกาสอย่างใจคิด แค่มันก็คงเป็นความคิดเพราะชีวิตเรามันมีแต่เรื่องเฮงซวย
มีคนบอกให้เราขายของ เราไม่ชอบไม่รู้จะเอาอะไรมาขาย ไม่ชอบการบังคับ
เราอยากทำงานบริการ อยากใช้ภาษา การเอนเตอร์เทรน แต่เราไม่มีโอกาศได้เรียนจนจบ ป.ตรี ด้วยเหตุผลที่ว่า แม่ส่งเราเรียนไม่ไหว
หลายครั้งอยากจะไปเรียน ไปทำงานต่อ แม่เราจะบอกว่าอย่างพึ่งไปเรียนให้อะไรมันอยู่ตัวก่อน เรื่องเงินต่างๆ แฟนเราก็จะชอบบอกว่างานที่ร้านเยอะ
กลัวว่าเราไปทำงานนอกแล้วจะไม่มีคนช่วย กลัวว่าถ้าต้องไปส่งพ่อกับแม่แฟนเราหาหมอแล้วจะไม่มีคนไปส่ง เราไม่มีสิทธิ์ เลือกทางของตัวเองเลย
เอาแต่เห็นใจสงสารคนอื่น แต่กับตัวเองจมอยู่กับคำว่าอยากตาย ทุกวัน