สวัสดีเราอยากมาตั้งกระทู้ทั้งอยากระบายความในใจและคำถามมั้ง //ตอนนี้เราอายุ 22 พ่อแม่เราเลิกกันตอนเราอยู่ป.5 ตอนพ่อเลิกกับแม่ แม่เราเสียใจมากแต่เราเองก็จำความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้ว่าเสียใจมากน้อยแค่ไหน..รู้แค่ว่าครอบครัวไม่ใช่ครอบครัวอีกแล้วเราต้องย้ายไปย้ายมาระหว่างบ้านพ่อกับบ้านแม่ซึ่งอยู่ไกลกันมากแม่เราอยู่เชียงใหม่ส่วนพ่อเราอยู่อ่างทอง
ต่อมาเราต้องเข้าไปเรียนในกรุงเทพโดยพ่อให้เราไปอาศัยอยู่บ้านอา ที่กรุงเทพอาเราก็ดีกับเรามากดูแลเราเหมือนลูกเราไม่ติดขัดอะไรเพราะเราสนิทกับอามาตั้งแต่เด็กๆ ขอเรียกว่า อาเอ อาเอคอยรับส่งระหว่างที่เราไปเรียนมหาวิทลัยคอยดูแลค่าใช้จ่ายโดยให้เราทำงานบ้านเป็นการตอบแทนอาเอมีลูกสาว 2 คนทั้ง2 ทำงานกันหมดแล้วแต่เราก็สนิทและค่อยข้างติดทั้งสองมากแต่บางที 2 คนก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน
มีอยู่ครั้งนึง ที่ พี่สาวต้องไปสัมมนาต่างจังหวัด 1 อาทิตเราจึงจำเป็นต้องอยู่กับอาแค่ 2 คน อาก็เข้ามานอนห้องเดียวกับเราแต่นอนที่พื้นไม่ได้นอนบนเตียงอาให้เหตุผลว่า ประหยัดแอร์อยู่กัน 2 คนนอนห้องเดียวกันอ่ะดีแล้ว เราก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้วเพราะปกติก็เคยนอนกับอากับพี่สาว..
แต่มีอยู่วันนึงตอนที่เราอาบน้ำเราก็เห็นขาของอาเราอยู่หน้าของน้ำตรงช่องระบายอากาศที่ติดกับประตูเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากตอนแรก เราคิดว่าเค้าคงมายืนส่องกระจกแต่วันที่สองมันเหมือนเดิมเราเริ่มคิดว่ามันผิดปกติเราเลยคิดเอาว่ะเสี่ยงไปให้มันรู้ว่าเป็นแบบที่เราคิดหรือไม่.. สักพักอาเราเดินเข้าไปในครัวถามเราว่าจะกินอะไรจะทำให้กินเราก็ตอบปกติแต่ สักพักเราได้ยินเสียง ข้างนอกมันเงียบไปเราเลยคิดเอาล่ะจะหันล่ะน้ะ #ห้องน้ำด้านหลังติดเป็นเหล็กดัดและมุ้งลวดเหมือนหน้าต่างบานเล็กๆแต่สูงมากต้องคนสูงถึงจะเห็น# เราหันไปเราก็เห็นว่าอายืนอยู่ตรงนั้นเราตกใจมากแต่ก็ต้องทำเป็นอาบน้ำต่อในใจคือใจเสียไปแล้วคิดว่าาจะเอายังไงดีจะไปอยู่ไหนดีเพราะเราก็ไม่มีญาติที่ไหน เลยไปปรึกษาเพื่อนและให้เพื่อนช่วยหาห้องและแอบหนีออกมาเราเล่าให้แม่ฟังทุกอย่างเหมือนจะมีแค่แม่ที่เชื่อและอาเราก็ยังโทรไปด่าแม่เราอีกว่าจะพาเราไปไหนเราไม่สำนึกบุญคุณต่างๆนาๆ รวมถึงมีปัญหากับพ่อเพราะไม่กล้าที่จะเล่าให้พ่อฟัง เพราะอาเป็นน้องพ่อเรากลัวเค้าทะเลาะต้องรักษาครอบครัวเค้าทั้งๆที่เราเจ็บและเสียใจที่คนที่เรารักเหมือนพ่อจะมาทำแบบนี้ดีที่เรารู้ตัวเร็ว
แต่ปัจจุบันเราอยู่กับความรู้สึกอึดอัดและคิดมากว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้เรื่องมันเริ่มต้นจากไหน เริ่มจากที่พ่อแม่เราเลิกกันหรือเปล่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้จากที่คิดว่านี่แหละครอบครัวที่อบอุ่นสำหรับเราแต่ก็มาเป็นแบบนี้..และเราควรทำยังไงเราไม่กล้าไปหาพ่อหรือญาติๆฝั่งพ่อเลยเพราะไม่รู้จะตอบคำถามเค้ายังไงว่าเราออกจากบ้านอามาทำไม..เราก็ไม่รู้จะยังไงแล้วเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่น
ชีวิตจิตตก
ต่อมาเราต้องเข้าไปเรียนในกรุงเทพโดยพ่อให้เราไปอาศัยอยู่บ้านอา ที่กรุงเทพอาเราก็ดีกับเรามากดูแลเราเหมือนลูกเราไม่ติดขัดอะไรเพราะเราสนิทกับอามาตั้งแต่เด็กๆ ขอเรียกว่า อาเอ อาเอคอยรับส่งระหว่างที่เราไปเรียนมหาวิทลัยคอยดูแลค่าใช้จ่ายโดยให้เราทำงานบ้านเป็นการตอบแทนอาเอมีลูกสาว 2 คนทั้ง2 ทำงานกันหมดแล้วแต่เราก็สนิทและค่อยข้างติดทั้งสองมากแต่บางที 2 คนก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน
มีอยู่ครั้งนึง ที่ พี่สาวต้องไปสัมมนาต่างจังหวัด 1 อาทิตเราจึงจำเป็นต้องอยู่กับอาแค่ 2 คน อาก็เข้ามานอนห้องเดียวกับเราแต่นอนที่พื้นไม่ได้นอนบนเตียงอาให้เหตุผลว่า ประหยัดแอร์อยู่กัน 2 คนนอนห้องเดียวกันอ่ะดีแล้ว เราก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้วเพราะปกติก็เคยนอนกับอากับพี่สาว..
แต่มีอยู่วันนึงตอนที่เราอาบน้ำเราก็เห็นขาของอาเราอยู่หน้าของน้ำตรงช่องระบายอากาศที่ติดกับประตูเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากตอนแรก เราคิดว่าเค้าคงมายืนส่องกระจกแต่วันที่สองมันเหมือนเดิมเราเริ่มคิดว่ามันผิดปกติเราเลยคิดเอาว่ะเสี่ยงไปให้มันรู้ว่าเป็นแบบที่เราคิดหรือไม่.. สักพักอาเราเดินเข้าไปในครัวถามเราว่าจะกินอะไรจะทำให้กินเราก็ตอบปกติแต่ สักพักเราได้ยินเสียง ข้างนอกมันเงียบไปเราเลยคิดเอาล่ะจะหันล่ะน้ะ #ห้องน้ำด้านหลังติดเป็นเหล็กดัดและมุ้งลวดเหมือนหน้าต่างบานเล็กๆแต่สูงมากต้องคนสูงถึงจะเห็น# เราหันไปเราก็เห็นว่าอายืนอยู่ตรงนั้นเราตกใจมากแต่ก็ต้องทำเป็นอาบน้ำต่อในใจคือใจเสียไปแล้วคิดว่าาจะเอายังไงดีจะไปอยู่ไหนดีเพราะเราก็ไม่มีญาติที่ไหน เลยไปปรึกษาเพื่อนและให้เพื่อนช่วยหาห้องและแอบหนีออกมาเราเล่าให้แม่ฟังทุกอย่างเหมือนจะมีแค่แม่ที่เชื่อและอาเราก็ยังโทรไปด่าแม่เราอีกว่าจะพาเราไปไหนเราไม่สำนึกบุญคุณต่างๆนาๆ รวมถึงมีปัญหากับพ่อเพราะไม่กล้าที่จะเล่าให้พ่อฟัง เพราะอาเป็นน้องพ่อเรากลัวเค้าทะเลาะต้องรักษาครอบครัวเค้าทั้งๆที่เราเจ็บและเสียใจที่คนที่เรารักเหมือนพ่อจะมาทำแบบนี้ดีที่เรารู้ตัวเร็ว
แต่ปัจจุบันเราอยู่กับความรู้สึกอึดอัดและคิดมากว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้เรื่องมันเริ่มต้นจากไหน เริ่มจากที่พ่อแม่เราเลิกกันหรือเปล่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้จากที่คิดว่านี่แหละครอบครัวที่อบอุ่นสำหรับเราแต่ก็มาเป็นแบบนี้..และเราควรทำยังไงเราไม่กล้าไปหาพ่อหรือญาติๆฝั่งพ่อเลยเพราะไม่รู้จะตอบคำถามเค้ายังไงว่าเราออกจากบ้านอามาทำไม..เราก็ไม่รู้จะยังไงแล้วเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่น