อยากจะปรึกษาเรื่องแฟนนะคะ ว่าตอนนี้มันเป็นแบบนี้ควรจะทำยังไง
คือเราอ่ะ คบกับแฟนมาได้ประมาณ 2 ปีกว่า เขาเป็นลูกครึ่ง อายุเราห่างกัน 12 ปี
เขาเป็นคนดี ดูแลครอบครัวดี ขยัน ทำงานเก่งไม่เลือกงาน แต่บอกก่อนว่าเรายังเรียนอยู่นะคะ คือแบบเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดีมาก ที่สำคัญไม่เจ้าชู้ตั้งแต่คบกันมาในระหว่างที่คบกันไม่มีเรื่องผู้หญิงมาให้กวนใจเลย ส่วนเราก็ไม่เคยมีเรื่องผู้ชายเลยเหมือนกันต่างฝ่ายต่างซื่อสัยต์ต่อกัน แต่ข้อเสียของเขาคือ ติดเหล้า เหล้าเข้าปากนิดเข้าปากหน่อยนี่คือเพลิน เพื่อนชวนไปต่อไหนไปหมด เลาลาทะเลาะกันเขาก็จะชอบหนีออกจากบ้านไปกินเหล้ากับเพื่อน โดยที่เราก็ไม่ตามไม่ได้ติดต่อไม่ได้ ได้แต่นั่งรอนอนรอ แต่คือนอนไม่หลับด้วยคตวามเป็นห่วง ครั้งที่หนักๆเลยนี่ก็น่าจะเป็นเขากลับบ้านมา ตี5 แล้วพอเราถามว่าไปไหนมาก็เอาแต่บอกว่าไม่ได้นอกใจ คือเราอ่ะก็เข้าใจนะว่าไม่ได้นอกใจ แต่คือมันก็คนละประเด็นไหม?กับการที่เขาหนีออกจากบ้าน
เป็นแบบนี้มาตลอดจนวันหนึ่งเหมือนครั้งนั้นเราเสียใจมากเขาก็เหมือนสำนึกผิดเขาเลยบอกเราว่าเขาจะเลิกเหล้า เราก็โอเค บอกเขาว่าถ้าจะเลิกอ่ะ มันก็ดีและไม่ได้ดีกับใครที่ไหนมันดีกับตัวเขาเอง เราไม่ได้บังคับแค่บางครั้งอยากให้กินน้อยลงเพราะบางครั้งมันก็ต้องมีบ้าง และไม่กี่วันเขาไปงานวันเกิดรุ่นน้องเราก็ดีใจเพราะเขาบอกจะเลิกเหล้าคงมางานนี้เขาคงไม่กิน แต่ที่ไหนได้ก็กินอยู่ดี เราก็มีนอยๆแบบเราก็แอบดีใจว่าเขาจะทำได้แต่ก็ไม่ได้ ก็ทะเลาะกันไป
ต่อมาเรื่อยๆๆเราก็ไม่ได้อะไรเลิกไม่ได้ก็ไม่ต้องเลิก แต่เราก็เตือนตลอดว่าเวลากินให้กินเบาหน่อย เพราะทุกครั้งที่กินก็จะทะเลาะกันตลอด และบางครั้งถ้าทะเลาะหนักเขาก็จะไล่เราออกจากบ้าน หนักสุดถ้าทะเลาะกันข้ามวัน ด้วยความที่เราเป็นคนถ้าเขาไม่รู้ตัวว่าเขาผิดอะไรแล้วมาพยายามขอโทษโดยที่เขาไม่ได้เต็มใจคือเราก็หายโกรธแต่ก็นิสัยผู้หญิงอ่ะค่ะมันก็ยังนอยๆอยู่ พอเราไม่พูดเขาก็จะเริ่มหัวเสียเริ่มพูดทำร้ายจิตใจ และเริ่มมีทำร้ายร่างกาย ล่าสุดทำร้ายเราซ้ำที่แขนและหน้า เขาก็บอกอีกว่าจะเลิกเหล้าจะเลิกจริง เราก็พูดเหมือนเดิมว่าทำให้ตัวเองเถอะอย่าบอกว่าทำเพื่อเราเลยเราไม่อยากให้เขาเอามาเป็นข้ออ้างอะไรอีก แล้วเขาก็ไม่กินจริงๆ แต่อ้างด้วยการที่ออกไปเที่ยวเอาเพื่อนมากินเหล้าบ้านแต่บอกว่าตัวเองไม่กินแล้วจะเอาไรอีกเหล้าก็เลิกให้แล้ว
เราก็เหมือนจุกๆในอกแบบคือเราไม่อยากให้เขาออกจากบ้านไม่อยากให้เที่ยวบ่อยในคือประเด็น ไม่ใช่อ้างว่าไม่กินเหล้าแต่จะไปเที่ยวหนักว่าเดิม
- แล้วคือเขาก็เหมือนจะเบื่อที่เราเป็นแบบนี้ คือเราอ่ะมีความขี้เกียจอยู่ในด้วยแต่ไม่ถึงขั้นไม่ทำอะไรเลยนะคะเวลาเรากินอะไรเราก็เก็บเราก็ล้าง ทำกับข้าวเสร็จเราก็เก็บก็ล้างให้ ผ้าก็ซักบ้างถ้าเขาไม่ทไตัดหน้าก่อน ด้วยความที่เราเรียนเสาร์อาทิตย์เราก็ตื่นสายแล้วเขาขยันแบบเสื้อผ้าเต็มตะกร้าหรือครึ่งตะกร้าเขาก็ซักแล้ว สรุปคืนเราทำงานบ้านไม่ทันเขาสักอย่าง เราก็เลยกลายเป็นคนขี้เกียจในสายตาเขาไปเลย แล้วก็ชอบด่าเราว่าเราอ่ะวันๆไม่ทำไรเลยอะไรแบบนี้อ่ะเราก็ไม่เถียงขี้เกียจอธิบายอ่ะ พอเราอธิบายไปเขาก็ว่าแก้ตัวนั้นนี่
- จนบางครั้งเราก็คิดแบบเราจะออกจากชีวิตเขาดีไหม ทุกครั้งที่เขาไล่อ่ะ เราก็เหมือนแบบกูเป็นตัวห่าไรว่ะ ไม่คิดถึงตอนอยากได้กูมาเลย
- บางครั้งก็แบบอยู่กับเขามันดี มันดีมากเราก็พยายามบอกตัวเองว่า ข้อเสียของเขาแค่อยากเดียวกับข้อดีก็เยอะที่เขามีเรามองข้ามไม่ได้หรอ
- บางครั้งเราก็แบบเวลาเขาพูดทำร้ายจิตใจ คือตัวความที่เขาเป็นลูกครึ่งอ่ะ (พูดไทยได้เพราะพ่อย้ายมาอยู่ไทยนานแล้ว) คำบางคำที่เขาพูดออกมาเหมือนเขาไม่ได้เขาใจความหมายของมันว่าคำไนี้มันทำให้คนฟังเสียความรู้สึกนะ อะไรแบบนี้เราก็อยากหนีเขาไปจริงๆ
- บางครั้งเขาบอกเราว่า เราไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเขาเลย มันจริงไหม? แต่มีครั้งหนึ่งเราตอบเขาไปว่า ทุกๆครั้งที่ทะเลาะไม่ว่าหนักหรือเบาอ่ะเราให้อภัยเขาตลอด ไม่ว่าเขาจะทำร้ายเรากี่ครั้งเราก็ให้อภัย นี่คือเราไม่แคร์ความรู้สึกใช่ไหม แล้วเราก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาอ่ะแครืเราจริงๆบ้างหรือป่าว
-
แล้วแบบเราไม่รู้ว่าความคิดเราเป็นแบบนี้อ่ะมันดีไหม เราต้องพยายามมองในมุมของเขาแบบไหน ถึงจะเขาใจกันมากกว่านี้
.
นี้เป็นกระทู้แบบนี้ครั้งแรกนะคะแต่เครียดจริง
เราแค่อยากเก็บความสัมพันนี้ไว้
อยากรู้วิธีจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง
อยากให้ความสัมพันดีขึ้น
ขอบคุณทุกคำปรึกษาล่วงหน้านะคะ ทุกวันนี้ก็เหนื่อยใจจริงๆ พยายามปลอบใจตัวเองให้กำลังใจตัวเองไม่ให้คิดมาก
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านด้วยค่ะ
จะทำยังไงกับความรู้สึกตัวเอง?
คือเราอ่ะ คบกับแฟนมาได้ประมาณ 2 ปีกว่า เขาเป็นลูกครึ่ง อายุเราห่างกัน 12 ปี
เขาเป็นคนดี ดูแลครอบครัวดี ขยัน ทำงานเก่งไม่เลือกงาน แต่บอกก่อนว่าเรายังเรียนอยู่นะคะ คือแบบเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดีมาก ที่สำคัญไม่เจ้าชู้ตั้งแต่คบกันมาในระหว่างที่คบกันไม่มีเรื่องผู้หญิงมาให้กวนใจเลย ส่วนเราก็ไม่เคยมีเรื่องผู้ชายเลยเหมือนกันต่างฝ่ายต่างซื่อสัยต์ต่อกัน แต่ข้อเสียของเขาคือ ติดเหล้า เหล้าเข้าปากนิดเข้าปากหน่อยนี่คือเพลิน เพื่อนชวนไปต่อไหนไปหมด เลาลาทะเลาะกันเขาก็จะชอบหนีออกจากบ้านไปกินเหล้ากับเพื่อน โดยที่เราก็ไม่ตามไม่ได้ติดต่อไม่ได้ ได้แต่นั่งรอนอนรอ แต่คือนอนไม่หลับด้วยคตวามเป็นห่วง ครั้งที่หนักๆเลยนี่ก็น่าจะเป็นเขากลับบ้านมา ตี5 แล้วพอเราถามว่าไปไหนมาก็เอาแต่บอกว่าไม่ได้นอกใจ คือเราอ่ะก็เข้าใจนะว่าไม่ได้นอกใจ แต่คือมันก็คนละประเด็นไหม?กับการที่เขาหนีออกจากบ้าน
เป็นแบบนี้มาตลอดจนวันหนึ่งเหมือนครั้งนั้นเราเสียใจมากเขาก็เหมือนสำนึกผิดเขาเลยบอกเราว่าเขาจะเลิกเหล้า เราก็โอเค บอกเขาว่าถ้าจะเลิกอ่ะ มันก็ดีและไม่ได้ดีกับใครที่ไหนมันดีกับตัวเขาเอง เราไม่ได้บังคับแค่บางครั้งอยากให้กินน้อยลงเพราะบางครั้งมันก็ต้องมีบ้าง และไม่กี่วันเขาไปงานวันเกิดรุ่นน้องเราก็ดีใจเพราะเขาบอกจะเลิกเหล้าคงมางานนี้เขาคงไม่กิน แต่ที่ไหนได้ก็กินอยู่ดี เราก็มีนอยๆแบบเราก็แอบดีใจว่าเขาจะทำได้แต่ก็ไม่ได้ ก็ทะเลาะกันไป
ต่อมาเรื่อยๆๆเราก็ไม่ได้อะไรเลิกไม่ได้ก็ไม่ต้องเลิก แต่เราก็เตือนตลอดว่าเวลากินให้กินเบาหน่อย เพราะทุกครั้งที่กินก็จะทะเลาะกันตลอด และบางครั้งถ้าทะเลาะหนักเขาก็จะไล่เราออกจากบ้าน หนักสุดถ้าทะเลาะกันข้ามวัน ด้วยความที่เราเป็นคนถ้าเขาไม่รู้ตัวว่าเขาผิดอะไรแล้วมาพยายามขอโทษโดยที่เขาไม่ได้เต็มใจคือเราก็หายโกรธแต่ก็นิสัยผู้หญิงอ่ะค่ะมันก็ยังนอยๆอยู่ พอเราไม่พูดเขาก็จะเริ่มหัวเสียเริ่มพูดทำร้ายจิตใจ และเริ่มมีทำร้ายร่างกาย ล่าสุดทำร้ายเราซ้ำที่แขนและหน้า เขาก็บอกอีกว่าจะเลิกเหล้าจะเลิกจริง เราก็พูดเหมือนเดิมว่าทำให้ตัวเองเถอะอย่าบอกว่าทำเพื่อเราเลยเราไม่อยากให้เขาเอามาเป็นข้ออ้างอะไรอีก แล้วเขาก็ไม่กินจริงๆ แต่อ้างด้วยการที่ออกไปเที่ยวเอาเพื่อนมากินเหล้าบ้านแต่บอกว่าตัวเองไม่กินแล้วจะเอาไรอีกเหล้าก็เลิกให้แล้ว
เราก็เหมือนจุกๆในอกแบบคือเราไม่อยากให้เขาออกจากบ้านไม่อยากให้เที่ยวบ่อยในคือประเด็น ไม่ใช่อ้างว่าไม่กินเหล้าแต่จะไปเที่ยวหนักว่าเดิม
- แล้วคือเขาก็เหมือนจะเบื่อที่เราเป็นแบบนี้ คือเราอ่ะมีความขี้เกียจอยู่ในด้วยแต่ไม่ถึงขั้นไม่ทำอะไรเลยนะคะเวลาเรากินอะไรเราก็เก็บเราก็ล้าง ทำกับข้าวเสร็จเราก็เก็บก็ล้างให้ ผ้าก็ซักบ้างถ้าเขาไม่ทไตัดหน้าก่อน ด้วยความที่เราเรียนเสาร์อาทิตย์เราก็ตื่นสายแล้วเขาขยันแบบเสื้อผ้าเต็มตะกร้าหรือครึ่งตะกร้าเขาก็ซักแล้ว สรุปคืนเราทำงานบ้านไม่ทันเขาสักอย่าง เราก็เลยกลายเป็นคนขี้เกียจในสายตาเขาไปเลย แล้วก็ชอบด่าเราว่าเราอ่ะวันๆไม่ทำไรเลยอะไรแบบนี้อ่ะเราก็ไม่เถียงขี้เกียจอธิบายอ่ะ พอเราอธิบายไปเขาก็ว่าแก้ตัวนั้นนี่
- จนบางครั้งเราก็คิดแบบเราจะออกจากชีวิตเขาดีไหม ทุกครั้งที่เขาไล่อ่ะ เราก็เหมือนแบบกูเป็นตัวห่าไรว่ะ ไม่คิดถึงตอนอยากได้กูมาเลย
- บางครั้งก็แบบอยู่กับเขามันดี มันดีมากเราก็พยายามบอกตัวเองว่า ข้อเสียของเขาแค่อยากเดียวกับข้อดีก็เยอะที่เขามีเรามองข้ามไม่ได้หรอ
- บางครั้งเราก็แบบเวลาเขาพูดทำร้ายจิตใจ คือตัวความที่เขาเป็นลูกครึ่งอ่ะ (พูดไทยได้เพราะพ่อย้ายมาอยู่ไทยนานแล้ว) คำบางคำที่เขาพูดออกมาเหมือนเขาไม่ได้เขาใจความหมายของมันว่าคำไนี้มันทำให้คนฟังเสียความรู้สึกนะ อะไรแบบนี้เราก็อยากหนีเขาไปจริงๆ
- บางครั้งเขาบอกเราว่า เราไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเขาเลย มันจริงไหม? แต่มีครั้งหนึ่งเราตอบเขาไปว่า ทุกๆครั้งที่ทะเลาะไม่ว่าหนักหรือเบาอ่ะเราให้อภัยเขาตลอด ไม่ว่าเขาจะทำร้ายเรากี่ครั้งเราก็ให้อภัย นี่คือเราไม่แคร์ความรู้สึกใช่ไหม แล้วเราก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาอ่ะแครืเราจริงๆบ้างหรือป่าว
-
แล้วแบบเราไม่รู้ว่าความคิดเราเป็นแบบนี้อ่ะมันดีไหม เราต้องพยายามมองในมุมของเขาแบบไหน ถึงจะเขาใจกันมากกว่านี้
.
นี้เป็นกระทู้แบบนี้ครั้งแรกนะคะแต่เครียดจริง
เราแค่อยากเก็บความสัมพันนี้ไว้
อยากรู้วิธีจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง
อยากให้ความสัมพันดีขึ้น
ขอบคุณทุกคำปรึกษาล่วงหน้านะคะ ทุกวันนี้ก็เหนื่อยใจจริงๆ พยายามปลอบใจตัวเองให้กำลังใจตัวเองไม่ให้คิดมาก
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านด้วยค่ะ