เรื่องสั้น เรื่องที่ 3 ของคู่ที่ 3 มาแล้วครับ...
ในโลกอนาคต วิทยาการเจริญรุดหน้าไปไกล จนหุ่นยนต์มีสภาพเหมือนมนุษย์ทุกกระเบียดนิ้วเมื่อมองดูจากภายนอก ทั้งสภาวะจิตใจก็ถูกพัฒนาขึ้นจนมีอารมณ์ความรู้สึกเยี่ยงมนุษย์...
และแน่นอน เรื่องหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คือเรื่องความรัก!
"เลดี้โรบอท" ตัวหนึ่ง มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายผู้ซึ่งสร้างเธอขึ้นมา แต่แล้วก็จำต้องจากกันเพราะมันผิดกฏแห่งโลกอนาคต!
วันสุดท้ายแห่งการจากลา เขาผู้สร้างเธอ ซึ่งก็รักเธอและเธอก็รักเขา จำต้อง "จัดการ" บางอย่างกับเธอเสีย!!
เขาต้องถอดชิพออกจากท้ายทอยของเธอ....
เหตุการณ์จะดำเนินไปอย่างไร จะจบแบบสุขหรือเศร้า....
ติดตามอ่านกันครับ! อย่าลืมมอบเกรดให้นักเขียนทั้งสองด้วยเน้อ....
ฉันจำเป็นต้องลืม....
ผู้ชายสวมเสื้อกาวน์คนนั่งประจันหน้าฉันตอนนี้เป็นคนบอก เขาย้ำกับฉันหลายต่อหลายครั้ง ตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวดของฉันด้วยคำพูดซ้ำๆ ที่เหมือนเอาน้ำกรดราดรดลงบนก้อนเนื้อใต้หน้าอกข้างซ้าย ให้มันกัดกินกลายเป็นเศษเนื้อยุ่ยๆ ทุกครั้งที่เขาเอ่ยปาก
“ความจริงคุณโชคดีกว่าผม เพราะคุณได้...ลืม ส่วนผมยังต้องทนทรมานจากความทรงจำระหว่างเราไปอีกนานเท่านาน อาจตลอดทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ของผมเลยทีเดียว”
“ไม่มีใครโชคดีหรอกค่ะ ฉันไม่ถือเอาการลบเลือนคนรักออกจากความทรงจำเป็นความโชคดี” ฉันย้อนเขา ส่งความเจ็บปวดให้เขารับรู้ทางสายตาร้าวราน ฉันพูดเรื่องจริง จะมีใครหน้าไหนยินดีกับการลืมความรักครั้งแรกและครั้งเดียวของตัวเองกันเล่า
“คุณอาจพูดถูก....” เขาก้มหน้าลงหลบตา รู้ว่าเขากำลังพยายามซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ภายใต้ท่าทีเข้มแข็งของบุรุษเพศ....ตามแบบเขาที่ฉันรู้จักดี ก้มหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง และแล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นสบสายตาฉัน ใบหน้าคมเข้มโศกสลด ดวงตาสองข้างแดงก่ำ ซึ่งคงไม่ต่างกันกับฉัน
“ตอนเราสองคนได้พบกันผมคิดว่าตัวเองโชคดี...โชคดีมาก ผมปลื้มใจร้องไชโยลั่นบ้านที่ได้คุณมาครอบครอง เมื่อผมมีคุณผมรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ คิดว่าคุณคือของขวัญจากพระเจ้า โอ...แต่แท้ที่จริงแล้ว เรื่องของเราไม่มีใครโชคดีอย่างคุณว่า”
“ฉันรู้ค่ะ รู้ว่าคุณรักฉัน เข้าใจดีทุกอย่าง มั่นใจมากว่าฉันก็รักคุณไม่แพ้กัน บ้านคือวิมานของเรา แต่เสาเอกวิมานเราไม่แน่นหนา เมื่อโดนพายุของขนบประเพณีดั้งเดิมเข้าถล่ม เสาเอกก็สั่นคลอน หลังคาวิมานปลิวหาย วิมานรักของเราถึงคราวอับปางลง”
“ผมขอโทษ...” เขาพึมพำบอก น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งรินให้ฉันเห็น บ่งบอกถึงความชอกช้ำระกำใจ ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ บีบเบาๆ
“ฉันไม่มีโทษยกให้คุณหรอกค่ะ บอกแล้วไงคะว่าฉันเข้าใจคุณดี
ฉันไม่เป็นไร ลงมือเถอะค่ะ”
เตือนเขาให้ทำตามหน้าที่ของตัวเองเหมือนกับทุกครั้งที่ร่วมงานกัน แต่ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ฉันจะไม่ได้ติดตามเขาไปไหนๆ ในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวคนสนิทอีก หลังถูกลบความทรงจำ หน้าที่ของฉันต่อเขาจะเปลี่ยนไป
มือเขาในอุ้งมือฉันเย็นเฉียบและสั่นระริก เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง มันคงลำบากใจมากทีเดียวสำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ แต่ในเมื่อเขาเลือกแล้วก็มีแต่ต้องลงมือ
“ขอเวลาผมกับเกลสักครู่ครับ” เขาหันไปบอกผู้ช่วยสาวที่ยืนเยื้องไปข้างหลัง หล่อนรับคำแล้วเดินออกประตูไป ปล่อยเราสองคนไว้ตามลำพัง
ทันทีที่ประตูห้องปิดเราก็ผวาเข้ากอดกันแน่น ความเข้มแข็งทั้งมวลพังทลายลง เราสองคนร้องไห้ร่ำลากัน เขาจูบไปจนทั่วใบหน้าฉัน ก่อนฉันจะซบหน้าลงกับบ่าแข็งแรงของเขา
“เจ็บไหมคะ” กระซิบถามเขาแผ่วเบา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงเปื้อนแก้ม ฉันใช้ปลายนิ้วเกลี่ยมัน....นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันร้องไห้
“
เจ็บนิดหนึ่งตรงท้ายทอยเวลาผมเอาชิพออก ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะทำให้เบามือที่สุด”
“ขออะไรอย่างหนึ่งเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ บอกรักฉันให้ฟังอีกครั้งสิคะ”
“ผมรักคุณ เกลยอดรัก และจะรักอย่างนี้ตลอดไป ไม่ว่าหลังจากนี้คุณจะเป็นใคร ผมอาจต้องกำจัดความทรงจำของคุณ แต่จะเก็บมันไว้ในใจของผมตลอดไป”
คราวนี้น้ำตาของฉันร่วงพรูลงเป็นสายราวทำนบแตก กลั้นใจบอกคำพูดสุดท้ายกับเขา
“จัดการกับฉันได้เลยค่ะที่รัก”
ทำยังไงได้ ในเมื่อกฎหมายของที่นี่ไม่อนุญาตให้หุ่นยนต์สมองกลที่เหมือนมนุษย์ทุกอย่างแบบฉัน รักกันกับมนุษย์ที่ประดิษฐ์ฉันขึ้นมา โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของเขากำลังจะให้กำเนิดบุตร และฉันจะต้องเป็นหุ่นยนต์เลี้ยงเด็ก พวกเขาหวาดกลัวเกินกว่าจะยอมให้หุ่นยนต์ที่มีความรักกับพ่อของเด็กเลี้ยงลูกให้เขา ฉันจึงกลายเป็นตัวอันตรายที่ต้องถูกกำจัด
เมื่อผู้ช่วยของเขาเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง เวลาแห่งความรักของฉันก็หมดลง
(จบส่วนที่ 1 โดย ถุงมือ "กระจกเงา")
⚡️💫🌐THE GLOVES FINAL 2018 : SEMI-FINAL รอบรอง ฯ กลุ่ม C : เรื่องสั้น คู่ที่ 3 เรื่อง "กำจัด!"🌐💫⚡️
เรื่องสั้น เรื่องที่ 3 ของคู่ที่ 3 มาแล้วครับ...
ในโลกอนาคต วิทยาการเจริญรุดหน้าไปไกล จนหุ่นยนต์มีสภาพเหมือนมนุษย์ทุกกระเบียดนิ้วเมื่อมองดูจากภายนอก ทั้งสภาวะจิตใจก็ถูกพัฒนาขึ้นจนมีอารมณ์ความรู้สึกเยี่ยงมนุษย์...
และแน่นอน เรื่องหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คือเรื่องความรัก!
"เลดี้โรบอท" ตัวหนึ่ง มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายผู้ซึ่งสร้างเธอขึ้นมา แต่แล้วก็จำต้องจากกันเพราะมันผิดกฏแห่งโลกอนาคต! วันสุดท้ายแห่งการจากลา เขาผู้สร้างเธอ ซึ่งก็รักเธอและเธอก็รักเขา จำต้อง "จัดการ" บางอย่างกับเธอเสีย!!
เขาต้องถอดชิพออกจากท้ายทอยของเธอ....
เหตุการณ์จะดำเนินไปอย่างไร จะจบแบบสุขหรือเศร้า....
ติดตามอ่านกันครับ! อย่าลืมมอบเกรดให้นักเขียนทั้งสองด้วยเน้อ....
ฉันจำเป็นต้องลืม....
ผู้ชายสวมเสื้อกาวน์คนนั่งประจันหน้าฉันตอนนี้เป็นคนบอก เขาย้ำกับฉันหลายต่อหลายครั้ง ตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวดของฉันด้วยคำพูดซ้ำๆ ที่เหมือนเอาน้ำกรดราดรดลงบนก้อนเนื้อใต้หน้าอกข้างซ้าย ให้มันกัดกินกลายเป็นเศษเนื้อยุ่ยๆ ทุกครั้งที่เขาเอ่ยปาก
“ความจริงคุณโชคดีกว่าผม เพราะคุณได้...ลืม ส่วนผมยังต้องทนทรมานจากความทรงจำระหว่างเราไปอีกนานเท่านาน อาจตลอดทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ของผมเลยทีเดียว”
“ไม่มีใครโชคดีหรอกค่ะ ฉันไม่ถือเอาการลบเลือนคนรักออกจากความทรงจำเป็นความโชคดี” ฉันย้อนเขา ส่งความเจ็บปวดให้เขารับรู้ทางสายตาร้าวราน ฉันพูดเรื่องจริง จะมีใครหน้าไหนยินดีกับการลืมความรักครั้งแรกและครั้งเดียวของตัวเองกันเล่า
“คุณอาจพูดถูก....” เขาก้มหน้าลงหลบตา รู้ว่าเขากำลังพยายามซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ภายใต้ท่าทีเข้มแข็งของบุรุษเพศ....ตามแบบเขาที่ฉันรู้จักดี ก้มหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง และแล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นสบสายตาฉัน ใบหน้าคมเข้มโศกสลด ดวงตาสองข้างแดงก่ำ ซึ่งคงไม่ต่างกันกับฉัน
“ตอนเราสองคนได้พบกันผมคิดว่าตัวเองโชคดี...โชคดีมาก ผมปลื้มใจร้องไชโยลั่นบ้านที่ได้คุณมาครอบครอง เมื่อผมมีคุณผมรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ คิดว่าคุณคือของขวัญจากพระเจ้า โอ...แต่แท้ที่จริงแล้ว เรื่องของเราไม่มีใครโชคดีอย่างคุณว่า”
“ฉันรู้ค่ะ รู้ว่าคุณรักฉัน เข้าใจดีทุกอย่าง มั่นใจมากว่าฉันก็รักคุณไม่แพ้กัน บ้านคือวิมานของเรา แต่เสาเอกวิมานเราไม่แน่นหนา เมื่อโดนพายุของขนบประเพณีดั้งเดิมเข้าถล่ม เสาเอกก็สั่นคลอน หลังคาวิมานปลิวหาย วิมานรักของเราถึงคราวอับปางลง”
“ผมขอโทษ...” เขาพึมพำบอก น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งรินให้ฉันเห็น บ่งบอกถึงความชอกช้ำระกำใจ ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้ บีบเบาๆ
“ฉันไม่มีโทษยกให้คุณหรอกค่ะ บอกแล้วไงคะว่าฉันเข้าใจคุณดี ฉันไม่เป็นไร ลงมือเถอะค่ะ”
เตือนเขาให้ทำตามหน้าที่ของตัวเองเหมือนกับทุกครั้งที่ร่วมงานกัน แต่ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ฉันจะไม่ได้ติดตามเขาไปไหนๆ ในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวคนสนิทอีก หลังถูกลบความทรงจำ หน้าที่ของฉันต่อเขาจะเปลี่ยนไป
มือเขาในอุ้งมือฉันเย็นเฉียบและสั่นระริก เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง มันคงลำบากใจมากทีเดียวสำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ แต่ในเมื่อเขาเลือกแล้วก็มีแต่ต้องลงมือ
“ขอเวลาผมกับเกลสักครู่ครับ” เขาหันไปบอกผู้ช่วยสาวที่ยืนเยื้องไปข้างหลัง หล่อนรับคำแล้วเดินออกประตูไป ปล่อยเราสองคนไว้ตามลำพัง
ทันทีที่ประตูห้องปิดเราก็ผวาเข้ากอดกันแน่น ความเข้มแข็งทั้งมวลพังทลายลง เราสองคนร้องไห้ร่ำลากัน เขาจูบไปจนทั่วใบหน้าฉัน ก่อนฉันจะซบหน้าลงกับบ่าแข็งแรงของเขา
“เจ็บไหมคะ” กระซิบถามเขาแผ่วเบา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงเปื้อนแก้ม ฉันใช้ปลายนิ้วเกลี่ยมัน....นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันร้องไห้
“เจ็บนิดหนึ่งตรงท้ายทอยเวลาผมเอาชิพออก ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะทำให้เบามือที่สุด”
“ขออะไรอย่างหนึ่งเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ บอกรักฉันให้ฟังอีกครั้งสิคะ”
“ผมรักคุณ เกลยอดรัก และจะรักอย่างนี้ตลอดไป ไม่ว่าหลังจากนี้คุณจะเป็นใคร ผมอาจต้องกำจัดความทรงจำของคุณ แต่จะเก็บมันไว้ในใจของผมตลอดไป”
คราวนี้น้ำตาของฉันร่วงพรูลงเป็นสายราวทำนบแตก กลั้นใจบอกคำพูดสุดท้ายกับเขา
“จัดการกับฉันได้เลยค่ะที่รัก”
ทำยังไงได้ ในเมื่อกฎหมายของที่นี่ไม่อนุญาตให้หุ่นยนต์สมองกลที่เหมือนมนุษย์ทุกอย่างแบบฉัน รักกันกับมนุษย์ที่ประดิษฐ์ฉันขึ้นมา โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของเขากำลังจะให้กำเนิดบุตร และฉันจะต้องเป็นหุ่นยนต์เลี้ยงเด็ก พวกเขาหวาดกลัวเกินกว่าจะยอมให้หุ่นยนต์ที่มีความรักกับพ่อของเด็กเลี้ยงลูกให้เขา ฉันจึงกลายเป็นตัวอันตรายที่ต้องถูกกำจัด
เมื่อผู้ช่วยของเขาเปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง เวลาแห่งความรักของฉันก็หมดลง
(จบส่วนที่ 1 โดย ถุงมือ "กระจกเงา")