มันเริ่มต้นจากการที่สามี และ พ่อแม่เขา มาสู่ขอเรา กับพ่อและปู่เรา ..
  พ่อและปู่ เรา ไม่เอาค่าสินสอดหรืออะไรทั้งสิ้น แค่ขอให้ชีวิตเรามีความสุข อยู่อย่างสุขสบาย ไม่ต้องทุกข์ใจกับหนี้สินหลังแต่งงาน
  เราไปอยู่บ้านเขาก็ใช่ว่าจะอยู่ด้วยความสบาย หรืออยู่ตามความคิดที่ว่าเราไม่มีค่าสินสอด ควรกอบโกย หรือเขาควรจะตามใจ
  แต่เราพยายามดิ้นรนทำงาน หาเงินเอง ทำไปเรื่อย มีหลายคนที่เข้ามาถามว่าจะดิ้นรนไปทำไม พ่อแม่สามีรวย มีหน้ามีตา แต่เราก็ยังทำ เพราะเราเคยลำบากมาก่อน เรารู้ดีว่าเราควรดิ้นรนด้วยตัวเอง
  สามีเราทำธุรกิจกับที่บ้านเขาค่ะ ส่วนเราก็ขายของค่ะ
  แต่ตอนนี้เราคลอดลูกได้1เดือน เลยไม่ได้ขายของ ไม่มีรายได้
  เราอดทนมากับหลายๆอย่าง สามีโดนพ่อแม่และพี่ชายกดขี่ ทำถูกไม่เคยมีคำชม ทำผิดโดนซ้ำเติมจนร้องไห้
ซึ่งชีวิตเรา ไม่เคยอยากเห็นสามีที่เป็นเสาหลักครอบครัวอ่อนแอแบบนี้เลยค่ะ
  ส่วนเราเองตั้งแต่ท้องลูกมา วันที่เขาอารมณ์ดีเขาก็ดีกับเรามาก วันที่เขาอารมณ์เสียแม้แต่ปลา1ตัวที่เรากิน เขาเอามาพูดมาด่าเรา ว่าเรากินของเขา พูดกระทบจิตใจเรา ลงที่เราตลอด  แต่เราอดทนมาตลอดเวลา
  จนตอนนี้เราคลอดลูกมา1เดือน เขาพูดเราเรื่องของกินอีกแล้วค่ะ มันคือของที่เราซื้อมาเองค่ะ แต่เขาอาจคิดว่าคนในครอบครัวเขาซื้อมา เลยด่าเราด้วยคำหยาบคายมาก
  เราทนอยู่ที่นั้นอีก2วันหลังจากมีเรื่อง เราไม่กินข้าว เราอยู่กับลูกแค่ในห้อง
  จนตอนนี้สามีเราพาเรามาอยู่บ้านคุณยายเราค่ะ เพื่อให้เราสบายใจ .. เราควรทำยังไงต่อดีคะ
ควรอยู่กับลูกก่อน.. หรือไปหางานทำเลยดีคะ