เราเพิ่งจะลาออกจากที่ทำงานเก่ามาได้เกือบจะเดือนแล้วค่ะ เดิมทีเราทำที่เก่ามา 6-7 ปี + กับงาน part time. ที่ทำมาก่อน 2-3 ปี ควบคู่กันไป จนเราลาออกจาก part time และมาทำงานประจำที่หยุดส.อา ได้ แต่เนื่องจากลึกๆ แล้ว คือรายได้ที่เก่าไม่โตพอ ไม่มีอะไรที่มองเห็นการซัพพอร์ตในอนาคตเราได้ แต่เพื่อนร่วมงานที่เก่าคือดีคือรู้ใจเป็นมิตรภาพที่ดี ปัจจุบันก็คุยกันถามไถ่ทุกวัน ถึงได้รู้ว่าพี่ๆ เพื่อนๆ ที้เก่ายังคิดถึงเรา
แต่พอมาที่ใหม่คืองานเวลาตามห้างค่ะ หยุดสัปดาห์ละ 1 วัน แต่ใกล้บ้านมากเดินไปก็ถึง เงินเดือนสวัสดิการในอนาคตเห็นว่าดีกว่าแน่นอน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกว่าเราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วคือเพื่อนร่วมงาน เราโตมากับงาน part time & full time ในห้างตั้งแต่ยังเรียนหาเงินเลี้ยงตัวเองมาก็มาก เจอเพื่อนเจอสังคมมาหลายรูปแบบ แต่กับคนที่มำงานใหม่คือเขาไม่โอเคในความรู้สึกเรา เราอยากเรียนรู้งานไวไว แต่เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจจะสอนงานให้เรา สอนก็สอนแบบลวกๆ งานหยาบอะไรประมาณนี้ เราต้องจดและกลับมาวิเคราะห์สิ่งเขาสอนที่บ้านซึ่งลำบากมาก แต่สิ่งที่น่าลำบากมากกว่านั้นคือ เวลาเราถามงานเขาหรือสงสัย อาจจะให้เขาตรวจหรือช่วยดู เขากลับย้อนเรามาว่าถ้ามั่นใจ ก็ไม่ต้องให้ดู (ก็จะให้ตรวจถ้าผิดก็โดนบ่นอ่ะ) หรือเวลาเราจะช่วยงานก็บอกให้เราไปตรงๆ ที่ของเราอยู่ไม่ต้องมาช่วยเกะกะ พอเราไม่ช่วยก็หาว่าเราไม่กระตือรือร้นหาว่าเรานิ่งเฉย (เราไม่ถนัดเสนอหน้าเอาตรงๆเลย) เราอยากจะเดินกลับบ้านไปเลยทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้กับเรา มันเหมือนไม่ให้เกียรติกันบ้าง ทำเหมิอนดูถูกเราทำเหมือนเราไม่มีตัวตนไม่มีประโยชน์ เราโมโหอยากจะพูดตรงๆ กับเขาหลายรอบ แต่ก็อดทนไว้ตลอด
แล้วปัจจุบันคือเราเคลียดมาก เราไม่อยากไปทำงาน อยากหาที่ใหม่ เราอยากลาออกแต่ก็เบื่อที่จะถูกเขามองว่าไม่ทน แต่ก็ไม่อยากอยู่แล้วถ้าหากหายไปเลยก็ถูกมองไม่ดี ซึ่งเราก็เข้าใจคือถ้าหนีงานเพราะหนีคนคงไม่มีทางได้งานที่ทำจริงๆ จังๆได้ แต่เราแค่ต้องการหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานที่ตั้งใจสอนงาน พูดจาเข้าใจไม่ใช่-ดันกันไปอย่างนี้ ส่วนเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้ชายเขามาก่อนเขาก็เหมือนจะข่มเรา พูดจาแปลกๆ เราเคยได้ยินเขาพูดถึงเราแต่ใช้สรรพนามว่ามัน คือเราไม่โอเคเลย มันเกินไปตอนนั้นเราเพิ่งเข้างานกับเขาได้ 2-3 วันเอง เราไม่รู้ว่าควรจะไปต่อหรือลาออกดีเราแค่ต้องการให้เขารับฟังเราบ้างก็โอเค สอนงานให้เราเข้าใจไม่ใช่ให้ตัวเองเข้าใจ คนเพิ่งเริ่มงานกับคนที่ทำมา 10 กว่าปีมันต่างกันมาก T T
คุณคิดว่าเพื่อนร่วมงานสำคัญกับการทำงานมากน้อยแค่ไหน?
แต่พอมาที่ใหม่คืองานเวลาตามห้างค่ะ หยุดสัปดาห์ละ 1 วัน แต่ใกล้บ้านมากเดินไปก็ถึง เงินเดือนสวัสดิการในอนาคตเห็นว่าดีกว่าแน่นอน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกว่าเราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วคือเพื่อนร่วมงาน เราโตมากับงาน part time & full time ในห้างตั้งแต่ยังเรียนหาเงินเลี้ยงตัวเองมาก็มาก เจอเพื่อนเจอสังคมมาหลายรูปแบบ แต่กับคนที่มำงานใหม่คือเขาไม่โอเคในความรู้สึกเรา เราอยากเรียนรู้งานไวไว แต่เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจจะสอนงานให้เรา สอนก็สอนแบบลวกๆ งานหยาบอะไรประมาณนี้ เราต้องจดและกลับมาวิเคราะห์สิ่งเขาสอนที่บ้านซึ่งลำบากมาก แต่สิ่งที่น่าลำบากมากกว่านั้นคือ เวลาเราถามงานเขาหรือสงสัย อาจจะให้เขาตรวจหรือช่วยดู เขากลับย้อนเรามาว่าถ้ามั่นใจ ก็ไม่ต้องให้ดู (ก็จะให้ตรวจถ้าผิดก็โดนบ่นอ่ะ) หรือเวลาเราจะช่วยงานก็บอกให้เราไปตรงๆ ที่ของเราอยู่ไม่ต้องมาช่วยเกะกะ พอเราไม่ช่วยก็หาว่าเราไม่กระตือรือร้นหาว่าเรานิ่งเฉย (เราไม่ถนัดเสนอหน้าเอาตรงๆเลย) เราอยากจะเดินกลับบ้านไปเลยทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้กับเรา มันเหมือนไม่ให้เกียรติกันบ้าง ทำเหมิอนดูถูกเราทำเหมือนเราไม่มีตัวตนไม่มีประโยชน์ เราโมโหอยากจะพูดตรงๆ กับเขาหลายรอบ แต่ก็อดทนไว้ตลอด
แล้วปัจจุบันคือเราเคลียดมาก เราไม่อยากไปทำงาน อยากหาที่ใหม่ เราอยากลาออกแต่ก็เบื่อที่จะถูกเขามองว่าไม่ทน แต่ก็ไม่อยากอยู่แล้วถ้าหากหายไปเลยก็ถูกมองไม่ดี ซึ่งเราก็เข้าใจคือถ้าหนีงานเพราะหนีคนคงไม่มีทางได้งานที่ทำจริงๆ จังๆได้ แต่เราแค่ต้องการหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานที่ตั้งใจสอนงาน พูดจาเข้าใจไม่ใช่-ดันกันไปอย่างนี้ ส่วนเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้ชายเขามาก่อนเขาก็เหมือนจะข่มเรา พูดจาแปลกๆ เราเคยได้ยินเขาพูดถึงเราแต่ใช้สรรพนามว่ามัน คือเราไม่โอเคเลย มันเกินไปตอนนั้นเราเพิ่งเข้างานกับเขาได้ 2-3 วันเอง เราไม่รู้ว่าควรจะไปต่อหรือลาออกดีเราแค่ต้องการให้เขารับฟังเราบ้างก็โอเค สอนงานให้เราเข้าใจไม่ใช่ให้ตัวเองเข้าใจ คนเพิ่งเริ่มงานกับคนที่ทำมา 10 กว่าปีมันต่างกันมาก T T