เรื่องมีอยู่ว่าเราชอบพี่ผู้หญิงคนนึงเเต่เราก็ชอบผู้ชายนะเเต่พี่เขาเป็นคนเเรกที่ทำให้เรารู้สึกหวั่นไหวเเละสับสนว่าเราชอบหญิงหรือชายกันเเน่ พี่ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนกับพี่รหัสของเรา ตอนเเรกเราก็ไม่คิดอะไรกับพี่เขานะเรารู้จักเขาตอนเรา ม.4พี่เขาอยู่ม.5 เเต่เราพึ่งมาชอบเขาตอนเราอยู่ม.5เทอมสองซึ่งพี่เขาจะจบเเล้ว(เเงงงเสียใจ) เราชอบรอยยิ้มของเขามากเห็นทีไรเขินทุกทีพี่เขาเป็นผู้หญิงเเมนๆอะเเบบไม่ค่อยสนใจผู้ชายสักเท่าไหร่
สี่งที่ทำให้เราคิดว่าเราชอบพี่เขานะหรอ
น่าจะเป็นความใกล้ชิดอะเเบบเจอกันก็เเกล้งดึงนู้นดึงนี้จี้เอวบ้าง เเล้วมันจะมีอยู่ช่วงนึงที่เรารู้สึกเหนื่อยมากๆเเบเครียดเรื่องเรียนเรื่องที่บ้านอะ เเล้วเราก็เจอพี่เขาพอดีเรานี้วิ่งไปหาเเล้วซบที่ไหล่เเล้วเราก็บอกว่าเหนื่อยเบาๆ
เเต่พี่เขาไม่มีท่าทีว่าจะปัดหรือผลักออกเลยกับถามว่าเป็นอะไรอีกอะ(เเบบคำว่าเป็นอะไรอีกอะในตอนนั้นคือมันสัมผัสได้ถึงความพี่เขาเป็นห่วงเราอะ)เเล้วเราก็เเบเกาะเเขนเขาไม่ปล่อยนี่ถ้าเพื่อนเราไม่รีบกลับบ้านก็คงเกาะพี่เขาอยู่อย่างนั้นอะเเบบอยู่กับพี่เเล้วเรายิ้มหัวเราะ ณ เวลานั้นคือมีความสุขมากๆอะ เวลาที่เราจะกลับบ้านพี่เขาชอบหันมายิ้มให้เราก็ยิ้มให้พี่เขานี่ก็เขินทุกทีที่พี่เขายิ้มเลยยรอยยิ้มของพี่เขาเนี่ยหวงมากอะไม่อยากให้ใครเห็นเลยไม่ว่าจะยิ้มระยะใกลหรือไกล้ ณ ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบขนาดไหน รู้เเค่ว่า ถ้าไม่ได้เจอไม่ได้คุยจะรู้สึกหงุดหงิดไม่มีความสุข นอนไม่หลับ รู้สึกคิดถึงตลอดเวบา อยากเจอเขาตลอด เเต่ประเด็นอยู่ที่เวลาเรารักใครชอบใครเเล้วมีความอยากเจอเราจะไม่ได้เจอก็ไม่รู้เหมือนกันเป็นเพราะอะไร ชีวิตดูตรงข้ามกับสิ่งที่คิดเสมอสุดท้ายนี้อยากขอคำเเนะนำว่าควรทำยังไง พี่เขาชอบเราไหม หรือเราคิดไปเอง
เเอบชอบรุ่นพี่ผู้หญิง...ทำไงดี
สี่งที่ทำให้เราคิดว่าเราชอบพี่เขานะหรอ
น่าจะเป็นความใกล้ชิดอะเเบบเจอกันก็เเกล้งดึงนู้นดึงนี้จี้เอวบ้าง เเล้วมันจะมีอยู่ช่วงนึงที่เรารู้สึกเหนื่อยมากๆเเบเครียดเรื่องเรียนเรื่องที่บ้านอะ เเล้วเราก็เจอพี่เขาพอดีเรานี้วิ่งไปหาเเล้วซบที่ไหล่เเล้วเราก็บอกว่าเหนื่อยเบาๆ
เเต่พี่เขาไม่มีท่าทีว่าจะปัดหรือผลักออกเลยกับถามว่าเป็นอะไรอีกอะ(เเบบคำว่าเป็นอะไรอีกอะในตอนนั้นคือมันสัมผัสได้ถึงความพี่เขาเป็นห่วงเราอะ)เเล้วเราก็เเบเกาะเเขนเขาไม่ปล่อยนี่ถ้าเพื่อนเราไม่รีบกลับบ้านก็คงเกาะพี่เขาอยู่อย่างนั้นอะเเบบอยู่กับพี่เเล้วเรายิ้มหัวเราะ ณ เวลานั้นคือมีความสุขมากๆอะ เวลาที่เราจะกลับบ้านพี่เขาชอบหันมายิ้มให้เราก็ยิ้มให้พี่เขานี่ก็เขินทุกทีที่พี่เขายิ้มเลยยรอยยิ้มของพี่เขาเนี่ยหวงมากอะไม่อยากให้ใครเห็นเลยไม่ว่าจะยิ้มระยะใกลหรือไกล้ ณ ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบขนาดไหน รู้เเค่ว่า ถ้าไม่ได้เจอไม่ได้คุยจะรู้สึกหงุดหงิดไม่มีความสุข นอนไม่หลับ รู้สึกคิดถึงตลอดเวบา อยากเจอเขาตลอด เเต่ประเด็นอยู่ที่เวลาเรารักใครชอบใครเเล้วมีความอยากเจอเราจะไม่ได้เจอก็ไม่รู้เหมือนกันเป็นเพราะอะไร ชีวิตดูตรงข้ามกับสิ่งที่คิดเสมอสุดท้ายนี้อยากขอคำเเนะนำว่าควรทำยังไง พี่เขาชอบเราไหม หรือเราคิดไปเอง