เราเป็นเกย์ครับ
เราอายุ 39 แล้ว รู้จักแฟนโดยบังเอิญจากการติดต่องานกัน
เค้าอายุ 33 ปี อ่อนกว่าเรา (แต่เราดูอ่อนกว่า)
เรารับราชการตำแหน่งน้อยๆ เค้าเป็นนักกฎหมาย
เค้าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนกับที่บ้านเค้า และที่ทำงานเค้าได้
ฉะนั้นแล้ว เราจะไม่มีตัวตนสำหรับเค้าอย่างแน่นอน
เค้าติดแม่เค้ามาก แม่เค้าบงการทุกอย่างในชีวิตเค้า (ทุกวันนี้ยังนอนกับแม่)
เรากับเค้าอยู่คนละจังหวัดแต่ไม่ไกลกันมากนัก
เรารักเค้ามาก เราเป็นคนโรแมนติก ส่งโปสการ์ดให้เค้าทุกวันจันทร์ที่เป็นวันเกิดของเค้า
เราทักไลน์ไปหาเค้าทุกวัน ทุกเวลาที่เค้าตอบกลับมา เราก็จะตอบไลน์ทันทีที่เค้าทักมาทุกครั้ง (ไม่พลาดเลยแม้แต่วินาทีเดียว)
เค้าเป็นคนที่ชอบป่วยนิดป่วยหน่อย เราก็เป็นห่วง ก็คอยทักถามไปทุกวัน กินไรยัง กินยายัง แสดงความเป็นห่วงเสมอ
เค้างานเยอะไม่ค่อยได้กินข้าวเป็นเวลาเราก็ทักไป คอยบอกว่าหาไรกินก่อนแป้ปๆ ค่อยทำงานต่อ
เค้าขับรถไม่ค่อยเก่ง เวลาไปไหนด้วยกันใกล้ไกล เราเป็นคนขับรถให้เค้าตลอด
เวลามาเจอกันเราก็จะนวดให้ เรียกว่าปรนนิบัติเลยดีกว่า
ไปไหนมาไหนเราบอกเค้าตลอด ทำทุกอย่างที่เค้าร้องขอ (ถ้าไม่มากเกินไป)
ปัจจุบันนี้ ทุกอย่างที่เราทำ ก็ยังทำเป็นประจำเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
แต่วันนี้เค้าเปลี่ยนไป ทุกอย่างที่เราทำให้เค้าบอกว่าอึดอัด รำคาญ จุกจิกกวนใจ อยากมีเวลาส่วนตัว
เค้าด่าเราหลายครั้งเวลาที่เหนื่อยงาน เครียดงาน ซึ่งเราก็คิดว่าเราไม่ได้ทำไรผิดเลย แต่เราไม่เคยเถียง ไม่โต้ตอบ
ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องงี่เง่าและน่ารำคาญสำหรับเค้าไปหมดแล้วในตอนนี้
บล็อคเฟสเรา ตั้งค่าป้องกันการมองเห็นหลายๆ อย่างในเฟส ซึ่งเราก็ไม่สามารถดูได้ แม้แต่ messenger เค้าก็บล็อคเรา
ใน Line ตั้งค่าไว้ให้เราไม่สามารถมองเห็นอะไรใน Timeline เค้าได้เลย
ทุกครั้งที่เราโดนด่า เราเสียใจมาก ไม่คิดว่าแฟนจะด่าอะไรได้ขนาดนี้ เรารู้สึกสงสารตัวเองมาก แต่ออกมาจากช่วงชีวิตนั้นยังไม่ได้
เพราะเรายังรักเค้ามาก ยังอยากที่จะคุย อยากจะเจอ อยากจะไปไหนมาไหนกับเค้า
ทรมานมากครับ ภาวนาตลอดเวลาว่า ถ้าเค้าเป็นเจ้ากรรมนายเวรเรา ขอให้เราหมดเวรหมดกรรมต่อกันเร็วๆ
อยากเลิกครับ แต่ตัดใจไม่ได้จริงๆ ... ได้แต่รอเวลาที่เค้าเอ่ยคำบอกเลิก รอเวลาที่เราจะหมดความอดทน และหมดรักในตัวเค้า.. สักวัน
รักและเป็นห่วงแฟนมาก แต่แฟนรำคาญเรามาก (ขอพื้นที่ระบาย)
เราอายุ 39 แล้ว รู้จักแฟนโดยบังเอิญจากการติดต่องานกัน
เค้าอายุ 33 ปี อ่อนกว่าเรา (แต่เราดูอ่อนกว่า)
เรารับราชการตำแหน่งน้อยๆ เค้าเป็นนักกฎหมาย
เค้าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนกับที่บ้านเค้า และที่ทำงานเค้าได้
ฉะนั้นแล้ว เราจะไม่มีตัวตนสำหรับเค้าอย่างแน่นอน
เค้าติดแม่เค้ามาก แม่เค้าบงการทุกอย่างในชีวิตเค้า (ทุกวันนี้ยังนอนกับแม่)
เรากับเค้าอยู่คนละจังหวัดแต่ไม่ไกลกันมากนัก
เรารักเค้ามาก เราเป็นคนโรแมนติก ส่งโปสการ์ดให้เค้าทุกวันจันทร์ที่เป็นวันเกิดของเค้า
เราทักไลน์ไปหาเค้าทุกวัน ทุกเวลาที่เค้าตอบกลับมา เราก็จะตอบไลน์ทันทีที่เค้าทักมาทุกครั้ง (ไม่พลาดเลยแม้แต่วินาทีเดียว)
เค้าเป็นคนที่ชอบป่วยนิดป่วยหน่อย เราก็เป็นห่วง ก็คอยทักถามไปทุกวัน กินไรยัง กินยายัง แสดงความเป็นห่วงเสมอ
เค้างานเยอะไม่ค่อยได้กินข้าวเป็นเวลาเราก็ทักไป คอยบอกว่าหาไรกินก่อนแป้ปๆ ค่อยทำงานต่อ
เค้าขับรถไม่ค่อยเก่ง เวลาไปไหนด้วยกันใกล้ไกล เราเป็นคนขับรถให้เค้าตลอด
เวลามาเจอกันเราก็จะนวดให้ เรียกว่าปรนนิบัติเลยดีกว่า
ไปไหนมาไหนเราบอกเค้าตลอด ทำทุกอย่างที่เค้าร้องขอ (ถ้าไม่มากเกินไป)
ปัจจุบันนี้ ทุกอย่างที่เราทำ ก็ยังทำเป็นประจำเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
แต่วันนี้เค้าเปลี่ยนไป ทุกอย่างที่เราทำให้เค้าบอกว่าอึดอัด รำคาญ จุกจิกกวนใจ อยากมีเวลาส่วนตัว
เค้าด่าเราหลายครั้งเวลาที่เหนื่อยงาน เครียดงาน ซึ่งเราก็คิดว่าเราไม่ได้ทำไรผิดเลย แต่เราไม่เคยเถียง ไม่โต้ตอบ
ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องงี่เง่าและน่ารำคาญสำหรับเค้าไปหมดแล้วในตอนนี้
บล็อคเฟสเรา ตั้งค่าป้องกันการมองเห็นหลายๆ อย่างในเฟส ซึ่งเราก็ไม่สามารถดูได้ แม้แต่ messenger เค้าก็บล็อคเรา
ใน Line ตั้งค่าไว้ให้เราไม่สามารถมองเห็นอะไรใน Timeline เค้าได้เลย
ทุกครั้งที่เราโดนด่า เราเสียใจมาก ไม่คิดว่าแฟนจะด่าอะไรได้ขนาดนี้ เรารู้สึกสงสารตัวเองมาก แต่ออกมาจากช่วงชีวิตนั้นยังไม่ได้
เพราะเรายังรักเค้ามาก ยังอยากที่จะคุย อยากจะเจอ อยากจะไปไหนมาไหนกับเค้า
ทรมานมากครับ ภาวนาตลอดเวลาว่า ถ้าเค้าเป็นเจ้ากรรมนายเวรเรา ขอให้เราหมดเวรหมดกรรมต่อกันเร็วๆ
อยากเลิกครับ แต่ตัดใจไม่ได้จริงๆ ... ได้แต่รอเวลาที่เค้าเอ่ยคำบอกเลิก รอเวลาที่เราจะหมดความอดทน และหมดรักในตัวเค้า.. สักวัน