สวัสดีครับ ผมเขียนกระทู้นี้ขึ้นมา อยากจะมาแชร์เรื่องราวในชีวิตของผมตั้งแต่ผมยังเด็กจนมาถึงปัจจุบันเลยนะครับ
ผมเป็นเด็กผู้ชาย เป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่สาวอีก 2 คนตอนเล็กๆทางบ้านผมเคยรวยมากๆ แล้วพอผมเกิดมาในช่วงปี 2540 นั้น บ้านผมก็เริ่มล้มละลายครับ ทำให้พ่อกับแม่ผมต้องเอาผมไปเรียนรร.ประจำ ตอนนั้นผมคิดถึงบ้านมาก บางอาทิตย์ก็ไม่ได้กลับ บางอาทิตย์ที่เขามีพ่อแม่มาเยี่ยม ก็มาบ้างไม่มาบ้างครับ
พอผมจบรร.ประจำตอนป.3 ผมก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านป้าครับ เรียนรร.นึงต่อ อีก3 ปี ในช่วงป.4-6 ตอนนั้นโคตรคิดถึงบ้านเลยครับ คิดว่าอยู่รร.ประจำแค่ไม่กี่ปีจะได้กลับมาอยู่บ้าน แต่ก็ไม่ใช่ครับ อันนี้อยู่บ้านป้า ประมาณ เดือนสองเดือนถึงได้กลับบ้านครับ เพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยว่างมารับผมเท่าไหร่ /นอนบางวันก็คิดถึงนะครับ รู้สึกอิจฉาพี่สาวตัวเองเล็กน้อยที่เขาได้อยู่บ้าน แต่กับผมนี่ทำไมไม่ได้อยู่บ้าน .__.
หลังจากผมจบป.6 พ่อกับแม่ก็ส่งผมต่อรร.วัดครับ เป็นรร.วัดแถวบ้าน ตอนนั้นไม่โอเคมากๆ เพราะพี่สาวสองคนเรียนรร.เอกชนมาตลอด ผมน้อยใจมากๆครับกับโชคชะตาของตัวเอง ผมเรียนรร.วัดมาตั้งแต่ ม.1-6 ตอนนั้นก็โตขึ้นมาแล้วครับ จากที่เฝพ่อแม่เคยมารับกลับบ้าน ที่นี้ก็ต้องกลับบ้านเองแล้วครับ จากฝั่งธนมาบางนา โคตรไกลเลยครับ บอกเลยว่าอยากกลับบ้านแต่ก็เหนื่อยมากเหมือนกัน เทียบกับพี่สาวแล้ว แค่พี่จะกลับจากรร.พ่อแม่ยังไปรับกลับบ้านเลย
ตอนผมอยู่มัธยมปลาย พี่สาวของผมสองคนเข้าเรียนที่เอแบคครับ ผมอยู่ม.6 ได้แล้วช่วงนั้นผมเลยไปพูดกับพ่อแม่ว่า ผมขอเข้าเรียนเอแบคได้ไหม เขาตอบมาว่า เขาส่งผมเรียนไม่ไหว แค่สองคนก็หนักพอแล้ว ผมก็ต้องเรียนมหาวิทยาลัยที่เป็นรัฐบาล
ผมต้องไปอยู่หออีกครับ พอมาถึงจุดๆนี้ ผมบอกเลยว่าผมท้อมากกับการใช้ชีวิตอยู่ รวมทั้งเจอพี่สาวตัวเองที่พูดจาดูถูกเหยียดหยาม ก็เรามันคนละสังคมกับพวกเขานี่ครับ โดนแบบทั้งดูถูก ว่าเราไม่เข้ากับพวกเขา เขาไม่ได้ว่าหรอกครับ แต่เขาทำให้ผมรู้สึก ผมไม่มีรถ พี่สาวผมมีรถขับ พ่อแม่ซื้อให้ ผมเคยยืมมาเขาก็ทำหน้าไม่พอใจ ผมไปเรียนก็น้องนั่งวินอ่ะครับ5555
สุดท้ายนี้ ผมจะทำไงต่อดีครับ ไม่รู้อยู่ไปก็เหมือนเป็นภาระครอบครัว
ตอนนี้จะจบมหาลัยแล้วครับ แต่กลับมาบ้านเขาก็ไม่มีห้องนอนให้ผมอยู่ เขาให้ผมนอนล่างบ้าน เขาบอกว่ากลับมาก็คงต้องเปิดแอร์ ค่าไฟขึ้นนู่นนี่ ตอนนี้อยู่ทรมานมากครับ ทนกับทุกคำพูดของคน
ตอนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยต่างจังหวัด กลับมากรุงเทพจริงๆก็เพื่อมาสอนพิเศษเอาเงินกลับไปใช้จ่าย ผมเป็นติวเตอร์ให้กับพวกนักเรียนม.ปลายแล้วก็มหาลัยครับ เกี่ยวกับตัวเลจคณิตศาสตร์งี้อ่ะครับ
ผมอยากรู้ว่า ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ
จริงๆอยู่ไปก็เหมือนเป็นตัวลำบากของครอบครัวอะครับ...
เคยรู้สึกว่าครอบครัวไม่ต้องการเราไหมครับ?
ผมเป็นเด็กผู้ชาย เป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่สาวอีก 2 คนตอนเล็กๆทางบ้านผมเคยรวยมากๆ แล้วพอผมเกิดมาในช่วงปี 2540 นั้น บ้านผมก็เริ่มล้มละลายครับ ทำให้พ่อกับแม่ผมต้องเอาผมไปเรียนรร.ประจำ ตอนนั้นผมคิดถึงบ้านมาก บางอาทิตย์ก็ไม่ได้กลับ บางอาทิตย์ที่เขามีพ่อแม่มาเยี่ยม ก็มาบ้างไม่มาบ้างครับ
พอผมจบรร.ประจำตอนป.3 ผมก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านป้าครับ เรียนรร.นึงต่อ อีก3 ปี ในช่วงป.4-6 ตอนนั้นโคตรคิดถึงบ้านเลยครับ คิดว่าอยู่รร.ประจำแค่ไม่กี่ปีจะได้กลับมาอยู่บ้าน แต่ก็ไม่ใช่ครับ อันนี้อยู่บ้านป้า ประมาณ เดือนสองเดือนถึงได้กลับบ้านครับ เพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยว่างมารับผมเท่าไหร่ /นอนบางวันก็คิดถึงนะครับ รู้สึกอิจฉาพี่สาวตัวเองเล็กน้อยที่เขาได้อยู่บ้าน แต่กับผมนี่ทำไมไม่ได้อยู่บ้าน .__.
หลังจากผมจบป.6 พ่อกับแม่ก็ส่งผมต่อรร.วัดครับ เป็นรร.วัดแถวบ้าน ตอนนั้นไม่โอเคมากๆ เพราะพี่สาวสองคนเรียนรร.เอกชนมาตลอด ผมน้อยใจมากๆครับกับโชคชะตาของตัวเอง ผมเรียนรร.วัดมาตั้งแต่ ม.1-6 ตอนนั้นก็โตขึ้นมาแล้วครับ จากที่เฝพ่อแม่เคยมารับกลับบ้าน ที่นี้ก็ต้องกลับบ้านเองแล้วครับ จากฝั่งธนมาบางนา โคตรไกลเลยครับ บอกเลยว่าอยากกลับบ้านแต่ก็เหนื่อยมากเหมือนกัน เทียบกับพี่สาวแล้ว แค่พี่จะกลับจากรร.พ่อแม่ยังไปรับกลับบ้านเลย
ตอนผมอยู่มัธยมปลาย พี่สาวของผมสองคนเข้าเรียนที่เอแบคครับ ผมอยู่ม.6 ได้แล้วช่วงนั้นผมเลยไปพูดกับพ่อแม่ว่า ผมขอเข้าเรียนเอแบคได้ไหม เขาตอบมาว่า เขาส่งผมเรียนไม่ไหว แค่สองคนก็หนักพอแล้ว ผมก็ต้องเรียนมหาวิทยาลัยที่เป็นรัฐบาล
ผมต้องไปอยู่หออีกครับ พอมาถึงจุดๆนี้ ผมบอกเลยว่าผมท้อมากกับการใช้ชีวิตอยู่ รวมทั้งเจอพี่สาวตัวเองที่พูดจาดูถูกเหยียดหยาม ก็เรามันคนละสังคมกับพวกเขานี่ครับ โดนแบบทั้งดูถูก ว่าเราไม่เข้ากับพวกเขา เขาไม่ได้ว่าหรอกครับ แต่เขาทำให้ผมรู้สึก ผมไม่มีรถ พี่สาวผมมีรถขับ พ่อแม่ซื้อให้ ผมเคยยืมมาเขาก็ทำหน้าไม่พอใจ ผมไปเรียนก็น้องนั่งวินอ่ะครับ5555
สุดท้ายนี้ ผมจะทำไงต่อดีครับ ไม่รู้อยู่ไปก็เหมือนเป็นภาระครอบครัว
ตอนนี้จะจบมหาลัยแล้วครับ แต่กลับมาบ้านเขาก็ไม่มีห้องนอนให้ผมอยู่ เขาให้ผมนอนล่างบ้าน เขาบอกว่ากลับมาก็คงต้องเปิดแอร์ ค่าไฟขึ้นนู่นนี่ ตอนนี้อยู่ทรมานมากครับ ทนกับทุกคำพูดของคน
ตอนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยต่างจังหวัด กลับมากรุงเทพจริงๆก็เพื่อมาสอนพิเศษเอาเงินกลับไปใช้จ่าย ผมเป็นติวเตอร์ให้กับพวกนักเรียนม.ปลายแล้วก็มหาลัยครับ เกี่ยวกับตัวเลจคณิตศาสตร์งี้อ่ะครับ
ผมอยากรู้ว่า ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ
จริงๆอยู่ไปก็เหมือนเป็นตัวลำบากของครอบครัวอะครับ...