อาการแบบนี้ใช่โรคซึมเศร้าไหมคะ วอนผู้รู้มาตอบหน่อย

คือเรามีอาการแปลกๆแต่มีสติตลอดนะคะ เริ่มจากตื่นเช้า เรารู้สึกแบบทำไมต้องตื่นด้วย แค่รู้สึกว่าต้องตื่นขึ้นมาเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปรร.ก็แบบทำไปทำไมนะ ทุกครั้งที่ลืมตาเราจะรู้สึกว่าไม่อยากตื่นเลย อยากนอนต่อไปเรื่อยๆ ไม่น่าตื่นขึ้นมาเลย ทุกๆเช้าในหัวเราเหมือนมีเสียงตัวเองพูดว่าช่วยด้วย เหนื่อย ไม่อยากตื่น พอหลังจากไปรร.เราก็จะเงียบมากๆ เรียกได้ว่าพูดคำตอบคำกับเพื่อน ทั้งๆที่แต่ก่อนเราเป็นคนที่สดใสมาก แต่บางทีมันเหมือนอาการสลับๆกันค่ะ เหมือน1-2อาทิตย์นี้เราดิ่งมากๆ เศร้ามากๆ อาทิตย์ถัดไปเราสดใสเกินกว่าเหตุ แบบดีดตลอด พลังงานเหลือล้นมาก พออาทิตย์ถัดมาเราก็กลับไปดิ่งต่อ ปกติเราก็อยู่แบบรู้สึกเหนื่อย ท้อ ไม่อยากทำอะไรเลย หลงๆลืมๆทำอะไรไม่รู้เรื่องด้วย พอทีเรื่องเข้ามากวนใจ เช่น เราพยายามขยันเรียนขึ้นเกรดเราดีขึ้น แต่เรารู้สึกทุกเช้าไม่อยากไปรร.เลย แต่งตัวเสร็จ07:30 กว่าจะยอมออกจากบ้าน08:20ไรงี้ เราเลยขาดแถวบ่อย พอแม่รู้เกรดแม่ก็ตอบว่าเก่งแล้วโอเค แล้วแม่ก็ด่าเราเรื่องไม่เข้าแถวไม่มีระเบียบ ทีนี้เราดิ่งเลย เรารู้สึกว่าทำไมวะ เราพยายามทำดีเพื่อมห้คนอื่นมาตำหนิข้อเสียหรอ เรารู้อยู่แล้วคนที่ผิดยังไงก็เป็นตัวเรา แต่มันกลับทำให้เราไม่อยากไปรร.มากกว่าเดิม เหนื่อย ไม่อยากทำอะไรเลย แต่ไม่ใช่จะเป็นแบบนี้ทุกวันนะ อย่างที่บอกเราชอบดิ่งประมาณ1-2อาทิตย์ ก็จะขี้เกียจไปหทด ไม่อยากทำไรเลย พออีกอาทิตย์นึงที่ดีดมากๆ ก็จะอยากทำนู้นทำนี่ไม่หยุดเลย อีกเรื่องคือคำพูดของคนเรา โง่ กาก ทำไมไม่ทำแบบนี้แบบนั้น กูว่าเรียนเก่งละนะจะขยันเห้ไรนักหนา อีกปัจจัยที่ทำให้เราเบื่อรร.คือเพื่อนค่ะ ก่อนหน้านี้เราเป็นคนขยัน,แบบขยันเรียนที่สุดในกลุ่มมั้ง อจ.สั่งงานวันนี้ส่งอาทิตย์หน้า แต่เราเสร็จพรุ่งนี้เลยไรงี้ เพื่อนจะชอยแขวะว่า กลัวไม่ได้เกรด4หรอ แล้วชักสีหน้าใส่ ลูกรักอจ.ไม่ทำงานก็ได้เกรด4อยู่แล้วบ้าง แล้วเราเคยโดนเพื่อนบูลลี่บ่อยๆ ล้อปมเราบ้าง นินทาลับหลังบ้าง จนเราถอยห่างออกมาเลย หลังๆสงสัยคงรู้ตัว เลยขอโทษละไม่มีเหตุการนั้นอีกแล้ว อีกเรื่องคือเรื่องแฟน เหมือนเราเป็นคนมีเรื่องเก็บในใจเยอะมาก แล้วเรารู้สึกไม่ดีตลอดเวลา เขาเป็นคนที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากๆ มันเลยทำให้เราเอาเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ เราเล่าทุกเรื่องที่ไม่สบายใจให้เขาฟัง เขากปลอบละช่วยหาทางออกตลอด พอได้พูดออกไปบ้างเราก็สบายใจ พอห่างกันขึ้นมา เราก็ดิ่งเพราะเรื่องในใจพูดกัยใครไม่ได้ แล้วเขาต้องทำธุระเขาไม่ว่างคุยเท่าไหร่ พอไม่ได้พูดเราดิ่งเลย แต่เขาไม่รู้ว่าเรามีอาการพวกนี้ เขารู้แค่เรามีเรื่องในใจเยอะ เราไม่เคยเศร้าให้เขาเห็นเพราะปกติอยู่กับเขา เขาทำให้เรายิ้มตลอด พอเป็นแบบนี้เรื่อยๆเราเริ่มรู้สึกอยากทำร้ายตัวเอง แต่ยังไม่กล้า เรารู้สึกอยากตาย สิ่งที่ต้องทำในวิถีชีวิติประจำวันของเรา เราเริ่มรู้สึก ทำไปเพื่ออะไรวะ มันได้อะไร มองไม่เห็นอนาคตเลย รู้สึกไม่มีใครเลย จนกระทั่งอยากตาย เรารู้สึกว่าถ้าตายไปก็ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้ ตายแบบโดดตึกตาย เสี้ยววินาทีก็ตายเลย ไม่ต้องเจ็บปวดรับรู้อะไรอีก เราควรไปหาหมอก่อนที่จะสายไหม วอนผู้รู้มาตอบหน่อยนะคะ