อยากรู้ความคิดของผู้ใหญ่ในบ้านครับ

คือผมเป็นเด็กบ้านนอกพึ่งได้มาอยู่กับพี่สาวที่กทม.ครับพี่สาวคนนี้คือพี่คนรองครับตั้งเเต่เล็กจนโตผมคิดมาตลอดครับว่าพี่คนนี้ดีที่สุดเอาง่ายๆเขาคือนางฟ้าครับไม่ว่าจะอะไรถ้าขอเขาเขาก็จะหามาให้ครับหรือถ้าไม่มีเขาก็จะบอกดีๆครับผมโตมาโดยมีเเม่เป็นเสาหลักครับเเม่ผมเขาก็จะเป็นคนที่เป็นห่วงผมมากครับไม่ว่าอะไรเเต่ด้วยที่ผมนั้นโตมาด้วยนิสัยเอาเเต่ใจชอบเถียงเเม่ครับ(อย่าด่ากันเลยนะครับ)เลยพอไม่ได้อะไรก็จะหาขโมยครับเเรกครั้งเเรกคือขโมยของกินพอหลังๆผมเริ่มโตของที่ได้ก็ยิ่งใหญ่ถึงขั้นตอนม.3ขโมยของในร้านสะดวกซื้อครับเเต่เเม่ผมก็จับได้มาตลอดครับด้วยความคึกคะนองผมในตอนนั้นมองเเม่ไม่ดีครับผมหนีออกจากบ้านไปอยู่กับพี่คนนึงครับเเถมบอกเขาว่าจะย้ายมาอยู่ด้วยครับเบื่อบ้านตัวเองว่าเเม่อย่างโน่นอย่างนี้ครับนี้ก็เรื่องคราวๆครับเอาเป็นตอนนี้เลยนะครับผมอยู่กับพี่สาวครับตอนจบม.6เเม่ก็อยากให้เรียนกทม.ครับเเต่ด้วยความที่สอบเอ็นไม่ติดเลยมาเรียนที่ม.เอกชนครับตอนมาเเรกๆพี่สาวของผมเขาใจดีมากเเต่ด้วยนิสัยโกหกผมมักชอบทำเพื่อไม่อยากให้เขาว่าด้วยความที่เขาเป็นคนมีระเบียบมากเเต่พอผมเริ่มมาอยู่มันก็เหมือนตอนผมอยู่กับเเม่ครับเขาเริ่มเเอนตี้ผมเริ่มทุกอย่างทุกวันนี้ผมอยากกลับบ้านเเต่พอคิดถึงอนาคตของตัวเองเเล้วเลยอยู่ครับที่เล่าก็เเค่อยากรู้วิธีปรับปรุงเเล้วอยู่ร่วมกับเขาได้ครับผมอยากเรียนให้จบครับ