ตามติด ติดตาม บาปกรรมนำทาง เวรกรรมจนเจอ
" เจ้านางเจ้าข้า พระเทวีทรงอยากพบเจ้านางเจ้าข้า "
ในภวังค์ของรินจงภาพนั้นจัดยิ่งกว่าดูจอ4K เสียอีก แต่ไม่ว่าเธอจะเรียกถามใครก็ไม่มีใครตอบเธอ
นางผู้มีตำแหน่งต่ำผู้กับนางผู้มียศสูงกว่าดูภาษาที่แบบชนชั้นวรรณะ แต่น้ำเสียนั้นชั่งดูแข็งดังหินไม่มีความนอบน้อมแม้แต่นิด
"ครูอัปสร !!!" รินจงอุทานอย่างตกใจเมื่อได้เห็นหน้านางกำนัลผู้นั้น
"เจ้าไปบอกนายก็เจ้าว่าข้าจะรีบไป
ขอข้าแต่งตัวเพลาเดียว"
นางผู้อยู่หลังม่านพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ผ้าม่านต้องลมเปิดออกเผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามแต่ห้องนี้มืดเกินไปที่จะทำให้เห็นใบหน้าได้ชัดนัก แต่แสงที่พาดผ่านเข้ามาเห็นตาคู่งาม แววตาที่ดำลึกดุจห้วงน้ำนั้น มันคุ้นว่าเคยเห็นที่ไหน
"เจ้ามาแล้วรึ เพ็งจันทร์ ขอมีเรื่องขอ
ให้เจ้าช่วย "
รินจงตกใจสุดขีด ภาพที่เห็นคือตัวเธอเอง ตอนนี้เธอยืนนั่งอยู่ต่อหน้าตัวเธอเอง ตัวเธอกำลังพูดกับตัวเธอเอง แต่ตัวเธอที่อยู่ต่อหน้า อยู่ในชุดโบราณ เหมือนภาพสลักที่กู่เก่า ศีรษะสวมกระบังหน้าทองคำ ประดับทับทิมสีแดงสด
ผ้าคาดอกสีเหลืองอ่อนๆ ผ้านุ่งสีแดงลายนกยูง สวยงาม สวยสังวาลย์ ทับทรวง เข็มขัดกำไลล้วนเป็นทองคำ
สายตาน่ากลัวยิ่งนัก
"พระเทวีหลวงมีประการใดให้เจ้านางเล็กๆอย่างหม่อมชั้น รับใช้เพคะ"
เสียงออกมาจากตัวเธอโดยที่ไม่ได้พูด
" ได้ยินว่าเจ้ามีสร้อยไพลินสีน้ำเงินอยู่เส้นหนึ่ง ข้าจักขอยืมมาใส่ในวันรับแขกบ้านแขกเมืองได้หรือไม่"
"แต่สร้อยนั้นเป็นสร้อยที่เจ้าพ่อพระราชทานให้เจ้า....."
แต่ยังพูดไม่เจออีกด้านก็แซกทันที
"น้อยพี่พี่แค่ขอยืม พี่รู้ว่าเจ้าพ่อพระราชทานให้สนมเพ็งแม่ของเจ้า แต่พี่แค่ขอยืม ได้หรือไม่"
"เออ......ได้เพคะ"
เสียงนาฬิกาปลุกทำให้รินจงตื่นจากภวังค์
"ฝันบ้าอะไรวะเป็นเรื่องเป็นราว ไปเที่ยวแล้วก็เอามาฝัน แน่ๆ" รินจงบ่นๆกับตัวเอง แล้วลุกจากที่นอน เพื่อทำธุระส่วนตัว
"ครูรินคะ" เสียงเรียกของอัปสรทำให้รินจงสะดุ้ง
"ใจลอยหาใครคะครูริน สรเรียกตั้งนาน "
"ปะปะเปล่าค่ะ แค่ติดอะไรเพลินไปหน่อย ครูสรมีไรคะ "
"ครูปลาให้มาเรียกไปทานข้าวเที่ยงค่ะ" อัปสรพูดพร้อมรอยยิ้ม
"จะรีบไปค่ะ " รินจงพูดพร้อมลุกขึ้นจะโต๊ะ แต่ต้องสะดุ้งเมื่อเธอมองเห็นดวงตาของอัปสร มันเหมือนตาของผู้ในผ้าม่าน แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อหน้าตาของนางกำนัลนั้นเป็นหน้าครูอัปสรชัดๆ คิดแล้วก็งง
สาปนาง ตอนที่ 3
" เจ้านางเจ้าข้า พระเทวีทรงอยากพบเจ้านางเจ้าข้า "
ในภวังค์ของรินจงภาพนั้นจัดยิ่งกว่าดูจอ4K เสียอีก แต่ไม่ว่าเธอจะเรียกถามใครก็ไม่มีใครตอบเธอ
นางผู้มีตำแหน่งต่ำผู้กับนางผู้มียศสูงกว่าดูภาษาที่แบบชนชั้นวรรณะ แต่น้ำเสียนั้นชั่งดูแข็งดังหินไม่มีความนอบน้อมแม้แต่นิด
"ครูอัปสร !!!" รินจงอุทานอย่างตกใจเมื่อได้เห็นหน้านางกำนัลผู้นั้น
"เจ้าไปบอกนายก็เจ้าว่าข้าจะรีบไป
ขอข้าแต่งตัวเพลาเดียว"
นางผู้อยู่หลังม่านพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ผ้าม่านต้องลมเปิดออกเผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามแต่ห้องนี้มืดเกินไปที่จะทำให้เห็นใบหน้าได้ชัดนัก แต่แสงที่พาดผ่านเข้ามาเห็นตาคู่งาม แววตาที่ดำลึกดุจห้วงน้ำนั้น มันคุ้นว่าเคยเห็นที่ไหน
"เจ้ามาแล้วรึ เพ็งจันทร์ ขอมีเรื่องขอ
ให้เจ้าช่วย "
รินจงตกใจสุดขีด ภาพที่เห็นคือตัวเธอเอง ตอนนี้เธอยืนนั่งอยู่ต่อหน้าตัวเธอเอง ตัวเธอกำลังพูดกับตัวเธอเอง แต่ตัวเธอที่อยู่ต่อหน้า อยู่ในชุดโบราณ เหมือนภาพสลักที่กู่เก่า ศีรษะสวมกระบังหน้าทองคำ ประดับทับทิมสีแดงสด
ผ้าคาดอกสีเหลืองอ่อนๆ ผ้านุ่งสีแดงลายนกยูง สวยงาม สวยสังวาลย์ ทับทรวง เข็มขัดกำไลล้วนเป็นทองคำ
สายตาน่ากลัวยิ่งนัก
"พระเทวีหลวงมีประการใดให้เจ้านางเล็กๆอย่างหม่อมชั้น รับใช้เพคะ"
เสียงออกมาจากตัวเธอโดยที่ไม่ได้พูด
" ได้ยินว่าเจ้ามีสร้อยไพลินสีน้ำเงินอยู่เส้นหนึ่ง ข้าจักขอยืมมาใส่ในวันรับแขกบ้านแขกเมืองได้หรือไม่"
"แต่สร้อยนั้นเป็นสร้อยที่เจ้าพ่อพระราชทานให้เจ้า....."
แต่ยังพูดไม่เจออีกด้านก็แซกทันที
"น้อยพี่พี่แค่ขอยืม พี่รู้ว่าเจ้าพ่อพระราชทานให้สนมเพ็งแม่ของเจ้า แต่พี่แค่ขอยืม ได้หรือไม่"
"เออ......ได้เพคะ"
เสียงนาฬิกาปลุกทำให้รินจงตื่นจากภวังค์
"ฝันบ้าอะไรวะเป็นเรื่องเป็นราว ไปเที่ยวแล้วก็เอามาฝัน แน่ๆ" รินจงบ่นๆกับตัวเอง แล้วลุกจากที่นอน เพื่อทำธุระส่วนตัว
"ครูรินคะ" เสียงเรียกของอัปสรทำให้รินจงสะดุ้ง
"ใจลอยหาใครคะครูริน สรเรียกตั้งนาน "
"ปะปะเปล่าค่ะ แค่ติดอะไรเพลินไปหน่อย ครูสรมีไรคะ "
"ครูปลาให้มาเรียกไปทานข้าวเที่ยงค่ะ" อัปสรพูดพร้อมรอยยิ้ม
"จะรีบไปค่ะ " รินจงพูดพร้อมลุกขึ้นจะโต๊ะ แต่ต้องสะดุ้งเมื่อเธอมองเห็นดวงตาของอัปสร มันเหมือนตาของผู้ในผ้าม่าน แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อหน้าตาของนางกำนัลนั้นเป็นหน้าครูอัปสรชัดๆ คิดแล้วก็งง