สวัสดีค่ะเพื่อนๆพี่ๆชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราอายุ 20 ปี เรามีเรื่องอยากมาระบาย คือมันอัดอั้นในใจมาก
เราเป็นคนชอบเล่นเกม ทำให้มีเพื่อนๆที่เล่นเกมด้วยกันเยอะ จนเรามาเจอกับนายคนนึง เรียก R ละกันเนอะ ตอนเล่นเกมกับ R เราชอบคุยหยอกล้อเถียงดะนในเกม โดยนางก็ไม่รู้หรอกว่าเราเป็น ผญ. ก็คุยไปคุยมาทะเลาะกันเฮฮาในหน้าแชทโลก จนสุดท้ายก็ให้ไลน์กัน ตอนแรกที่นางแอดเรามานางก็ตกใจว่าเราเป็น ผญ. หรอ แต่ก็คุยกันต่อธรรมดา เรื่องเกมบ้างเรื่องอนิเมะ เรื่องการ์ตูนต่างๆนาๆ แต่ว่าพวกเราชอบคุยลามกกัน คุยกันแบบคำหยาบๆ ด้วยความที่อายุเท่ากัน เราเคยไปแข่งงานวิชาการโรงเรียนนางด้วย ตอนนั้นเราก็แบบ ..โห นี่มันโค ต ร จะเดสตินี่..
เราคุยกันทั้งวิดิโอคอลทั้งโทรคุย ตอนนั้นมันได้ฟีลแบบ คือเราทั้งคู่ต้องชอบกันแล้วอ่ะ ต่างคนต่างชอบกันแน่ๆ แค่ไม่มีคนเอ่ยปากเบิกทางออกมาก่อน ตอนนั้นมโนมาก แต่มาวันนึงนางแชทมาหาพร้อมกับวางลิงค์กระทู้พันทิป ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับแฟนไม่สนใจเหมือนแต่ก่อน แฟนไปเล่นเกมแล้วได้แต่งงานกับคนในเกม นางก็ถามเราว่า อ่านแล้วรู้สึกยังไง เราก็ตอบไปว่า สงสาร ผช. สงสาร จขกท.นี้ แฟนคงปันใจให้กับคนในเกม นางก็เลยบอกว่านั่นกระทู้นางเองแหละ เราสตั๊นไปเลย คือ นางมีแฟนแล้ว แล้วตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาล่ะ มันอาจจะไม่นาน แต่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ
แต่ตอนนั้นเราก็แบบ เออ เราคือเพื่อนนางนะ เราจะมางี่เง่าใส่นางไม่ได้เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เราก็ถามนางว่าแล้วแฟนนางคบกันมานานยัง นางบอกแค่สองเดือน ซึ่งตลอดระยะเวลาสองเดือนนี้นางเปย์ให้เขาไปเป็นพันแล้ว(หมายถึงเติมเกมนะ) เราก็เลยถามว่าเคยโทรคุยกับแฟนรึยัง นางก็บอกว่ายังไม่เคยแค่แชทอย่างเดียว ตอนนั้นเราอยากจะด่านางว่า ไอ้โง่ มากๆ แม้เเต่เสียงก็ยังไม่ได้ยินเลย แล้วกับเราล่ะ ไอ้คนที่คุยอยู่ทุกวันวิดิโอคอลกันคุยเล่นหัวเราะ ถ่ายหมาถ่ายแมวส่งวิดิโอในชีวิตประจำวันแลกกันดูเนี่ย คนตรงเนี่ย ทำไมไม่ยอมมองมา นั่นล่ะ เราเจ็บแต่เราก็ถอยออกมา ทำได้แค่ปลอบใจนาง สุดท้ายนางก็เลิกกับคนนั้นไปโดยมีเราถามไถ่ว่าเป็นไงบ้างมาตลอด
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม คุยเหมือนเดิม เล่นเหมือนเดิม ความรู้สึกเราก็ยังคงเหมือนเดิม แค่เราเฟลๆ พยายามถอยออกมา เพราะหยอดนางเท่าไหร่นางก็เอาแต่เปลี่ยนเรื่อง จนโทรศัพท์เราพัง(เล่นเกมจนหน้าจอดับคามือ T.T) เราก็ไม่ได้ติดต่อนางอีกประมาณสองถึงสามเดือนได้ ตอนนั้นเราเรียนจบแล้วเลยมาทำงาน ได้ซื้อโทรศัพท์ใหม่ นางก็ไลน์มา ตอนนั้นเราใจสั่นแบบ เฮ้ย นางทักเรามาได้ไง นางสมองกลับหรอ ปกติไม่เคยจะทักมาก่อน นางบอกว่าพยายามติดต่อมาตลอด แต่เราเงียบหายไป คิดถึงมากรู้มั้ย กลับมาจากญี่ปุ่นนางรีบทักเรามาคนแรกเลย ตอนนั้นใจเราพองเป็นลูกโป่ง แค่คำว่าคิดถึงอ่ะ ทำให้เราเป็นได้ขนาดนี้เลยหรอ
ก็เหมือนเดิมเรายังคงคุยกันเหมือนเดิม แต่เรารุกนางหนักมาก แต่ก็นั่นแหละ นางเปลี่ยนเรื่อง หรือไม่ก็แทรกมุขตลกทันทีที่เราเอ่ยว่า ชอบนางนะ สุดท้ายนางก็เริ่มหายไป เราก็เลยโวยวาย ว่าคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป แบบนี้ก็ได้หรอ เออ ไปเถอะ โชคดีละกัน ผ่านมาเป็นเดือนนางพึ่งจะตอบว่า ..ขอโทษ ตอนนี้กำลังยุ่งๆ..
เราก็นั่นล่ะเหมือนเดิม พูดให้กำลังใจนางไป แล้วก็จบ เราคิดว่าจบจริงๆแหละ
ผ่านไป 1 ปี ใช่ 1 ปี จริงๆ เราทำแต่งาน เราไม่ได้มองใครเลย จนพี่ที่เคยเล่นเกมด้วยกันทักมาหาว่า R มาขอไลน์เรานะ ซึ่งเจ้า R ก็แอดเรามาเราก็รับ เหมือนเดิม ความรู้สึกที่เรามีให้นางยังเหมือนเดิม นางบอกนางคิดถึงเรามากนะ ขอโทษที่หายไป นางเลยขอแอดเฟรนด์ใน FB เราเลยให้ FB เราไปเพราะคราวนี้นางบอกว่าจะไม่หายไปไหนอีก นางขอเราเป็นแฟน ซึ่งนางกลับมาคราวนี้นางไม่พูดคำหยาบ นางหยอดด้วยคำหวานๆ แต่เข้าใจอารมณ์ ผญ. ปะ มันโกรธอ่ะ ที่ทำเหมือนเราเป็นอะไรไม่รู้อยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไป เห็นเราเป็นศาลาเอาไว้หลบแดดหลบฝนหรอ เราเลยบอกไปว่า ..ไม่.. หนึ่งปีที่ผ่านมาตอนนั้นเราชอบ R มากนะ เราเป็นห่วง เราพยายามเปิดทางรอ R มาตลอด แต่ที่ได้รับคือ R หายไปตลอด หนึ่งปียังจะให้เรารักษาความรู้สึกพวกนั้นได้อีกหรอ (เอาจริงๆคือก็ยังรู้สึกอยู่นั่นล่ะ) นางก็บอกว่า ขอโทษ
แล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม คุยกันเหมือนเดิม แค่นางจะไม่มีคำหยาบกับเราแล้ว คุยกันมาอีกจะปี ก็เหมือนเดิมมันไม่มีอะไรชัดเจน นางได้เเข่งเกมจนได้ที่สามได้ไปแข่งต่อ เราดีใจกับนางถามตลอดว่าแข่งที่ไหน จะไปให้กำลังใจนะ แต่คือเหมือนมีแต่เรา ที่วิ่งวนอยู่ที่ตัวนาง เราวิ่งอยู่คนเดียว
เราไม่เคยขึ้นแอร์พอร์ตลิงค์ ไม่เคยขึ้น BTS เราก็พยายามหาข้อมูลเพื่อที่จะไปสถานที่ที่นางแข่ง อยากจะไปให้กำลังใจ ถึงแม้นางจะไม่ได้ไปแข่งแล้วแต่ก็อยากไปเชียร์ทีมของนาง(เกิดเหตุสุดวิสัยเลยต้องเอาตัวสำรองลงแทน) แต่นางไม่เคยบอกเราเลย ว่านัดที่ทีมนางแข่งมันเลื่อน เรากำลังจะออกจากห้องเพื่อไปงาน เลยคุยกับนางก่อนว่าทีมนางยังคงไปแข่งใช่ไหม นางตอบว่า ..อ่อ แข่งวันอื่นน่ะ..
นางไม่เคยบอกเราเลย มีแต่เราที่วิ่งเต้น ดีใจกับนางให้กำลังใจนาง คือเสียใจมาก ตั้งแต่วันนั้นเราเลยไม่คุยกับนาง บอกตัวเองว่าเลิกบ้าได้แล้ว แต่เราหักใจไม่ได้ เราทักนางไป ถามตรงๆไปเลย ว่าตกลงที่คุยกันอยู่นี่คืออะไร มันไม่ใช่แค่สองสามวันนะ มันจะสามปีแล้ว นางตอบกลับมาแบบสนุกๆว่า อยากเฉยๆ
จบ เรานิ่งค้าง นางส่งสติ๊กเกอร์รูปหมาแลบลิ้นหมา บอกนี่ไงดูลิ้นสิ เราไม่สนุกแล้ว ความรู้สึกเราพังไปแล้ว เราเงียบ นางเลยตอบกลับมาว่า ขอโทษ เราเลยบอกไม่เป็นไร เราจบบทสนทนาด้วยการบอกฝันดี
เราหน่วง สุดท้าย สามปีที่ยื๊อกันไปมา มันก็จบแค่ตรงนี้แหละ เราเจ็บในอก แต่เราไม่ร้องไห้ เราคิดว่าต้องมีคนที่รักเรามากแน่ๆ จะมาเสียน้ำตากับอีคนแบบนี้เพื่ออะไร ก็แค่คนไกล ก็แค่คนที่ยังไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ
เราอยากจะมาระบาย เราอยากให้มีคนรับฟังเรา มันดูเหมือนเรื่องไร้สาระ ทำไมต้องไปรักไปชอบกับคนในโลกออนไลน์ทั้งๆที่ก็มีคนในชีวิตจริงเยอะแยะที่แคร์ความรู้สึกเราใช่ไหม มานั่งรอให้คนๆนึงมีใจ ทั้งๆที่เขาก็หายไปตลอดเนี่ยนะ เราก็ตลกตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้มันหน่วง มือมันสั่น ใจก็สั่น อยากจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน กะอีแค่คนคุยออนไลน์ทำให้เราเป็นขนาดนี้เลยหรอ ตลกเหมือนกันเนอะ 😂😂
3 ปี กับความไม่ชัดเจน (ระบาย)
เราเป็นคนชอบเล่นเกม ทำให้มีเพื่อนๆที่เล่นเกมด้วยกันเยอะ จนเรามาเจอกับนายคนนึง เรียก R ละกันเนอะ ตอนเล่นเกมกับ R เราชอบคุยหยอกล้อเถียงดะนในเกม โดยนางก็ไม่รู้หรอกว่าเราเป็น ผญ. ก็คุยไปคุยมาทะเลาะกันเฮฮาในหน้าแชทโลก จนสุดท้ายก็ให้ไลน์กัน ตอนแรกที่นางแอดเรามานางก็ตกใจว่าเราเป็น ผญ. หรอ แต่ก็คุยกันต่อธรรมดา เรื่องเกมบ้างเรื่องอนิเมะ เรื่องการ์ตูนต่างๆนาๆ แต่ว่าพวกเราชอบคุยลามกกัน คุยกันแบบคำหยาบๆ ด้วยความที่อายุเท่ากัน เราเคยไปแข่งงานวิชาการโรงเรียนนางด้วย ตอนนั้นเราก็แบบ ..โห นี่มันโค ต ร จะเดสตินี่..
เราคุยกันทั้งวิดิโอคอลทั้งโทรคุย ตอนนั้นมันได้ฟีลแบบ คือเราทั้งคู่ต้องชอบกันแล้วอ่ะ ต่างคนต่างชอบกันแน่ๆ แค่ไม่มีคนเอ่ยปากเบิกทางออกมาก่อน ตอนนั้นมโนมาก แต่มาวันนึงนางแชทมาหาพร้อมกับวางลิงค์กระทู้พันทิป ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับแฟนไม่สนใจเหมือนแต่ก่อน แฟนไปเล่นเกมแล้วได้แต่งงานกับคนในเกม นางก็ถามเราว่า อ่านแล้วรู้สึกยังไง เราก็ตอบไปว่า สงสาร ผช. สงสาร จขกท.นี้ แฟนคงปันใจให้กับคนในเกม นางก็เลยบอกว่านั่นกระทู้นางเองแหละ เราสตั๊นไปเลย คือ นางมีแฟนแล้ว แล้วตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาล่ะ มันอาจจะไม่นาน แต่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ
แต่ตอนนั้นเราก็แบบ เออ เราคือเพื่อนนางนะ เราจะมางี่เง่าใส่นางไม่ได้เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เราก็ถามนางว่าแล้วแฟนนางคบกันมานานยัง นางบอกแค่สองเดือน ซึ่งตลอดระยะเวลาสองเดือนนี้นางเปย์ให้เขาไปเป็นพันแล้ว(หมายถึงเติมเกมนะ) เราก็เลยถามว่าเคยโทรคุยกับแฟนรึยัง นางก็บอกว่ายังไม่เคยแค่แชทอย่างเดียว ตอนนั้นเราอยากจะด่านางว่า ไอ้โง่ มากๆ แม้เเต่เสียงก็ยังไม่ได้ยินเลย แล้วกับเราล่ะ ไอ้คนที่คุยอยู่ทุกวันวิดิโอคอลกันคุยเล่นหัวเราะ ถ่ายหมาถ่ายแมวส่งวิดิโอในชีวิตประจำวันแลกกันดูเนี่ย คนตรงเนี่ย ทำไมไม่ยอมมองมา นั่นล่ะ เราเจ็บแต่เราก็ถอยออกมา ทำได้แค่ปลอบใจนาง สุดท้ายนางก็เลิกกับคนนั้นไปโดยมีเราถามไถ่ว่าเป็นไงบ้างมาตลอด
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม คุยเหมือนเดิม เล่นเหมือนเดิม ความรู้สึกเราก็ยังคงเหมือนเดิม แค่เราเฟลๆ พยายามถอยออกมา เพราะหยอดนางเท่าไหร่นางก็เอาแต่เปลี่ยนเรื่อง จนโทรศัพท์เราพัง(เล่นเกมจนหน้าจอดับคามือ T.T) เราก็ไม่ได้ติดต่อนางอีกประมาณสองถึงสามเดือนได้ ตอนนั้นเราเรียนจบแล้วเลยมาทำงาน ได้ซื้อโทรศัพท์ใหม่ นางก็ไลน์มา ตอนนั้นเราใจสั่นแบบ เฮ้ย นางทักเรามาได้ไง นางสมองกลับหรอ ปกติไม่เคยจะทักมาก่อน นางบอกว่าพยายามติดต่อมาตลอด แต่เราเงียบหายไป คิดถึงมากรู้มั้ย กลับมาจากญี่ปุ่นนางรีบทักเรามาคนแรกเลย ตอนนั้นใจเราพองเป็นลูกโป่ง แค่คำว่าคิดถึงอ่ะ ทำให้เราเป็นได้ขนาดนี้เลยหรอ
ก็เหมือนเดิมเรายังคงคุยกันเหมือนเดิม แต่เรารุกนางหนักมาก แต่ก็นั่นแหละ นางเปลี่ยนเรื่อง หรือไม่ก็แทรกมุขตลกทันทีที่เราเอ่ยว่า ชอบนางนะ สุดท้ายนางก็เริ่มหายไป เราก็เลยโวยวาย ว่าคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป แบบนี้ก็ได้หรอ เออ ไปเถอะ โชคดีละกัน ผ่านมาเป็นเดือนนางพึ่งจะตอบว่า ..ขอโทษ ตอนนี้กำลังยุ่งๆ..
เราก็นั่นล่ะเหมือนเดิม พูดให้กำลังใจนางไป แล้วก็จบ เราคิดว่าจบจริงๆแหละ
ผ่านไป 1 ปี ใช่ 1 ปี จริงๆ เราทำแต่งาน เราไม่ได้มองใครเลย จนพี่ที่เคยเล่นเกมด้วยกันทักมาหาว่า R มาขอไลน์เรานะ ซึ่งเจ้า R ก็แอดเรามาเราก็รับ เหมือนเดิม ความรู้สึกที่เรามีให้นางยังเหมือนเดิม นางบอกนางคิดถึงเรามากนะ ขอโทษที่หายไป นางเลยขอแอดเฟรนด์ใน FB เราเลยให้ FB เราไปเพราะคราวนี้นางบอกว่าจะไม่หายไปไหนอีก นางขอเราเป็นแฟน ซึ่งนางกลับมาคราวนี้นางไม่พูดคำหยาบ นางหยอดด้วยคำหวานๆ แต่เข้าใจอารมณ์ ผญ. ปะ มันโกรธอ่ะ ที่ทำเหมือนเราเป็นอะไรไม่รู้อยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไป เห็นเราเป็นศาลาเอาไว้หลบแดดหลบฝนหรอ เราเลยบอกไปว่า ..ไม่.. หนึ่งปีที่ผ่านมาตอนนั้นเราชอบ R มากนะ เราเป็นห่วง เราพยายามเปิดทางรอ R มาตลอด แต่ที่ได้รับคือ R หายไปตลอด หนึ่งปียังจะให้เรารักษาความรู้สึกพวกนั้นได้อีกหรอ (เอาจริงๆคือก็ยังรู้สึกอยู่นั่นล่ะ) นางก็บอกว่า ขอโทษ
แล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม คุยกันเหมือนเดิม แค่นางจะไม่มีคำหยาบกับเราแล้ว คุยกันมาอีกจะปี ก็เหมือนเดิมมันไม่มีอะไรชัดเจน นางได้เเข่งเกมจนได้ที่สามได้ไปแข่งต่อ เราดีใจกับนางถามตลอดว่าแข่งที่ไหน จะไปให้กำลังใจนะ แต่คือเหมือนมีแต่เรา ที่วิ่งวนอยู่ที่ตัวนาง เราวิ่งอยู่คนเดียว
เราไม่เคยขึ้นแอร์พอร์ตลิงค์ ไม่เคยขึ้น BTS เราก็พยายามหาข้อมูลเพื่อที่จะไปสถานที่ที่นางแข่ง อยากจะไปให้กำลังใจ ถึงแม้นางจะไม่ได้ไปแข่งแล้วแต่ก็อยากไปเชียร์ทีมของนาง(เกิดเหตุสุดวิสัยเลยต้องเอาตัวสำรองลงแทน) แต่นางไม่เคยบอกเราเลย ว่านัดที่ทีมนางแข่งมันเลื่อน เรากำลังจะออกจากห้องเพื่อไปงาน เลยคุยกับนางก่อนว่าทีมนางยังคงไปแข่งใช่ไหม นางตอบว่า ..อ่อ แข่งวันอื่นน่ะ..
นางไม่เคยบอกเราเลย มีแต่เราที่วิ่งเต้น ดีใจกับนางให้กำลังใจนาง คือเสียใจมาก ตั้งแต่วันนั้นเราเลยไม่คุยกับนาง บอกตัวเองว่าเลิกบ้าได้แล้ว แต่เราหักใจไม่ได้ เราทักนางไป ถามตรงๆไปเลย ว่าตกลงที่คุยกันอยู่นี่คืออะไร มันไม่ใช่แค่สองสามวันนะ มันจะสามปีแล้ว นางตอบกลับมาแบบสนุกๆว่า อยากเฉยๆ
จบ เรานิ่งค้าง นางส่งสติ๊กเกอร์รูปหมาแลบลิ้นหมา บอกนี่ไงดูลิ้นสิ เราไม่สนุกแล้ว ความรู้สึกเราพังไปแล้ว เราเงียบ นางเลยตอบกลับมาว่า ขอโทษ เราเลยบอกไม่เป็นไร เราจบบทสนทนาด้วยการบอกฝันดี
เราหน่วง สุดท้าย สามปีที่ยื๊อกันไปมา มันก็จบแค่ตรงนี้แหละ เราเจ็บในอก แต่เราไม่ร้องไห้ เราคิดว่าต้องมีคนที่รักเรามากแน่ๆ จะมาเสียน้ำตากับอีคนแบบนี้เพื่ออะไร ก็แค่คนไกล ก็แค่คนที่ยังไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ
เราอยากจะมาระบาย เราอยากให้มีคนรับฟังเรา มันดูเหมือนเรื่องไร้สาระ ทำไมต้องไปรักไปชอบกับคนในโลกออนไลน์ทั้งๆที่ก็มีคนในชีวิตจริงเยอะแยะที่แคร์ความรู้สึกเราใช่ไหม มานั่งรอให้คนๆนึงมีใจ ทั้งๆที่เขาก็หายไปตลอดเนี่ยนะ เราก็ตลกตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้มันหน่วง มือมันสั่น ใจก็สั่น อยากจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน กะอีแค่คนคุยออนไลน์ทำให้เราเป็นขนาดนี้เลยหรอ ตลกเหมือนกันเนอะ 😂😂