สวัสดีครับพี่น้องทุกท่าน กระทู้นี้เป็นกระทู้ครั้งแรกของผม ผมอยากมาระบายและอยากแสดงความรู้สึกของผมครับ เรื่องของผมอาจจะน่าเบื่อหน่อยนะครับ ขออภัยด้วย
สวัสดีครับ ผมชื่อบอย อายุ22 ผมเกิดในครอบครัวที่พอมีฐานะครับ ที่บ้านประกอบธุรกิจส่วนตัว
ตั้งแต่ผมเกิดมาผมก้อยุ่กับพ่อซะส่วนใหญ่ จนกระทั้งตอนผม ป.5 พ่อของผมได้เสียชีวิตลง เมื่อปี2550 ด้วยวัย45ปี โดยเส้นเลือดในสมองแตก เพราะเกิดจากความเครียดจากธุรกิจนั้นต้องย้ายจากพื้นที่กทมไปอยู่แถวปทุมธานี จากนั้นแม่ผมก้ได้ส่งผมไปอยู่ใช้ชีวิตอยู่กับคุณครูท่านหนึ่ง (ผมเรียนอยู่ในกทม แต่แม่ในผมอยู่ที่ปทุมธานีครับ) อาทิตนึงผมจะไปกลับไปที่ปทุม1วัน แต่ผมไม่ได้เจอแม่ทุกอาทิตนะครับ
ผมยอมรับว่าแม่ของผมเป็นคนเก่งมากครับเรื่องธุรกิจ สามารถหาเงินเลี้ยงลูกทั้ง3คนได้โดยไม่ได้ขอให้ใครยื่นมือเข้ามาช่วยเลยเรื่องธุรกิจผมให้10/10เลย แต่กระทู้ที่ผมเขียนในวันนี้เป็นเรื่องของการเลี้ยงลูกครับ
มาต่อกันครับ ผมได้อยู่กับคุณครูถึงแค่ม.3(อยู่5ปี)เพราะผมรู้สึกผมไม่อยากอยู่แล้ว เพราะคุณครูท่านนั้นให้แค่ที่อยู่เท่านั้น แทบไม่สอนอะไรผมเลยการบ้านยังไม่สอนเลยครับ55555 แล้วคุณครูนั้นเลี้ยงผมเหมือนอะไรไม่รู้ นี่คือวันๆของผม5ปีนี้นะครับ
ตี5 ตื่น-กินข้าว-อ่านหนังสือ(โดนบังคับ)-เรียนทั้งวัน-อ่านหนังสือ-กินข้าว-นอน ผมใช้ชีวิตวันๆอยู่แบบนี้
แต่พอขึ้นม.4 เหมือนผมเก็บกฏอ่ะ เริ่มใช้ชีวิต แบบเละเลย ครับ
ต่อมาพอผมขึ้นมหาลัยปีแรกผมก้เรียนเกรดก้3.18นะครับ แต่พอปี2 ผมหลุดอีกครับ รู้ตัวเลยว่าเรียนไม่ทัน ทำไงต่อล่ะครับ ซิ่วสิครับ5555
ผมโดนแม่ด่าเละ และผมก้กลับไปอยุ่มี่ปทุมธานีพักนึงครับ ผมได้เห็นในเว็บว่ามีการสอบชิงทุน วิศวะรถไฟฟ้าความเร็วสูง ที่มหาวิทยาลัยนานกิง ประเทศจีน
แล้วผมก้ฟิตอ่านหนังสือ ใช่ครับ ผมสอบชิงทุนได้(ทุนนี้ เรียนฟรี ที่พักฟรี ให้เงินใช้ฟรีอีกเดือนล่ะ2000หยวน) แต่.....ผมไปบอกแม่ผม แม่ผมไม่ดีใจเลยเพราะแม่อยากให้รับส่งน้องสาวไปโรงเรียนและช่วยธุรกิจที่บ้าน
ผมก้บอกว่าอยากไป และแม่ผมบอกว่าถ้าอยากไปก้หาเงินไปเองดิ คนอย่างผมรออะไรล่ะ ผมหางานทำไงจนเก็บเงินค่าเครื่องบินเองได้(ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เพราะเกิดมาสบายครับ) สุดท้ายพอผมบอกแม่ว่าหาเงินได้แล้วสุดท้าย ไม่ได้ไปครับ ผมก้ทำใจเลย ผมก้พยายามเข้าใจแม่ผมนะ สุดท้ายผมก้ไปสอบมหาลัยแห่งนึงในปทุม และช่วงนั้นแม่ผมก้ในพี่สาวออกจากการเรียนเพราะอยากให้ช่วยธุรกิจมากกว่า แม่ผมชอบพูดว่า เรียนไปทำไมเรียนไปก้หางานทำไม่ได้อยู่ที่ สู้มาช่วยธุรกิจดีกว่า และผมไม่เคยฟังแม่เรื่องนี้เลยครับ เพราะผมขัดแย้งความคิดนี้ของแม่มาก และปี2560แม่ผมก้ได้แต่งงานกับนายตำรวจท่านนึง ผมเข้าใจแม่ผมนะครับว่าแม่ต้องการใครผมก้ยินดีด้วยซํ้า แต่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย
สมมติผมรักในการแต่งรถใช่มั้ยครับ แต่แม่ผมด่าผมทุกวันเรื่องแต่งรถไม่เข้าใจลูกผู้ชาย ผมแค่แต่งรถผมไม่ได้ไปเล่นยานะ55555 ผมพยายามเข้าใจแม่ผมทุกอย่าง แต่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย ความสุขของแม่ผมให้ได้ทุกอย่าง ผมช่วยงานแม่มากขึ้นเยอะ ตั้งใจเรียนให้แม่เห็นทุกอย่าง ปัจจุบัน ผมอยู่ปี2ในมหาลัยที่2ของผมครับ เกรดเฉลี่ยเทอมที่แล้วได้3.5 และผมก้ทะเลาะกับแม่บ่อยมาก ตลอดเลย เรื่องที่มันไม่ผิดแต่แม่ก้ทำให้มันผิด เอาง่ายๆขอให้ด่าไว้ก่อน แม่ผมไม่เคยนึกถึงความรู้ของลูกเลย ปากดีไว้ก่อน ด่าลูกต่อหน้าลูกน้อง ทั้งๆที่ไม่เป็นความจิง ผมก้พยายามเงียบไม่ตอบโต้อะไร
และล่าสุดไม่กี่สัปดาที่ผ่านมาผมได้ทะเลาะกับแม่ผมหนักมาก เริ่มด้วยเรื่องที่รถผมเสีย แต่ผมแม่คิดว่ารถผมเสียเพราะแต่ง แต่ไม่ใช่ครับมันเป็นอายุการใช้งานของมัน เพราะผมถามช่างแล้ว แล้วแม่ผมก้ชอบโยงเรื่องนู้นเรื่องนี้ และคำพูดที่แม่ผมพูดที่ผมจำได้แม่นนะครับ
ผม:บอยพยายามทำดีให้แม่เห็นทุกอย่าง
แม่:แกมีอะไรดีบ้าง
ผม:บอยก้พยายามเรียนดีขึ้น ช่วยงานม๊าทุกอย่าง
แม่:แค่นี้เนี่ยนะ
แม่:รถเสียแกก้ซ่อมเองสิฉันให้รถไปแล้ว(โยงไปเรื่องรถ)
ผม:แม่ จะให้ผมเอาเงินจากไหน วันๆผมไปเรียนแล้วก้ช่วยงานแม่ก้ไม่ค่อยมีเวลาแล้ว
ผม:ตอนนั้นบอยจะลองเปิดร้านขนมเล็กๆด้วยเงินเก็บของตัวเอง แม่ก้ไม่ให้เปิด
แม่:.........
คือผมอ้ะอยากทำงานมีเงินเป็นของตัวเอง แต่แม่ก้ห้ามทุกอย่าง ถามจิง แม่ต้องการอะไร?
ขอให้ด่าไว้ก่อนหรอ?
แม่ผมไม่เคยคิดถึงความรุ้สึกลูกเลย
เดี๋ยวผมจะยกตัวอย่างคำพูดของแม่ผมแค่ส่วนนึงครับ
1 แกจะเป็นยังไงก้ช่าง ของฉันมีค่ามากกว่าแก(เงิน)
2 แกอยากไปไหนก้ไป แค่ลูกคนเดียวฉันตัดได้
3 แกจะไปตายที่ไหนก้ไป
4ฉันอยุ้ของฉันแบบนี้มีความสุขดี ไม่ต้องมีแกก้ได้
5รถฉันมีค่ามากกว่าแก
6แกมีอะไรดี ทั้งๆที่ผมทำดีให้เห็นทุกอย่าง
7เรียนไปทำไมเรียนไปก้หาตังได้นิดเดียว นี่คือคำพูดของแม่ผมส่วนนึงนะครับ
จนถึงตอนนี้ผมก้ยังไม่คุยกับแม่-ไม่ได้เจอหน้า เลยครับ
แม่ของผม
สวัสดีครับ ผมชื่อบอย อายุ22 ผมเกิดในครอบครัวที่พอมีฐานะครับ ที่บ้านประกอบธุรกิจส่วนตัว
ตั้งแต่ผมเกิดมาผมก้อยุ่กับพ่อซะส่วนใหญ่ จนกระทั้งตอนผม ป.5 พ่อของผมได้เสียชีวิตลง เมื่อปี2550 ด้วยวัย45ปี โดยเส้นเลือดในสมองแตก เพราะเกิดจากความเครียดจากธุรกิจนั้นต้องย้ายจากพื้นที่กทมไปอยู่แถวปทุมธานี จากนั้นแม่ผมก้ได้ส่งผมไปอยู่ใช้ชีวิตอยู่กับคุณครูท่านหนึ่ง (ผมเรียนอยู่ในกทม แต่แม่ในผมอยู่ที่ปทุมธานีครับ) อาทิตนึงผมจะไปกลับไปที่ปทุม1วัน แต่ผมไม่ได้เจอแม่ทุกอาทิตนะครับ
ผมยอมรับว่าแม่ของผมเป็นคนเก่งมากครับเรื่องธุรกิจ สามารถหาเงินเลี้ยงลูกทั้ง3คนได้โดยไม่ได้ขอให้ใครยื่นมือเข้ามาช่วยเลยเรื่องธุรกิจผมให้10/10เลย แต่กระทู้ที่ผมเขียนในวันนี้เป็นเรื่องของการเลี้ยงลูกครับ
มาต่อกันครับ ผมได้อยู่กับคุณครูถึงแค่ม.3(อยู่5ปี)เพราะผมรู้สึกผมไม่อยากอยู่แล้ว เพราะคุณครูท่านนั้นให้แค่ที่อยู่เท่านั้น แทบไม่สอนอะไรผมเลยการบ้านยังไม่สอนเลยครับ55555 แล้วคุณครูนั้นเลี้ยงผมเหมือนอะไรไม่รู้ นี่คือวันๆของผม5ปีนี้นะครับ
ตี5 ตื่น-กินข้าว-อ่านหนังสือ(โดนบังคับ)-เรียนทั้งวัน-อ่านหนังสือ-กินข้าว-นอน ผมใช้ชีวิตวันๆอยู่แบบนี้
แต่พอขึ้นม.4 เหมือนผมเก็บกฏอ่ะ เริ่มใช้ชีวิต แบบเละเลย ครับ
ต่อมาพอผมขึ้นมหาลัยปีแรกผมก้เรียนเกรดก้3.18นะครับ แต่พอปี2 ผมหลุดอีกครับ รู้ตัวเลยว่าเรียนไม่ทัน ทำไงต่อล่ะครับ ซิ่วสิครับ5555
ผมโดนแม่ด่าเละ และผมก้กลับไปอยุ่มี่ปทุมธานีพักนึงครับ ผมได้เห็นในเว็บว่ามีการสอบชิงทุน วิศวะรถไฟฟ้าความเร็วสูง ที่มหาวิทยาลัยนานกิง ประเทศจีน
แล้วผมก้ฟิตอ่านหนังสือ ใช่ครับ ผมสอบชิงทุนได้(ทุนนี้ เรียนฟรี ที่พักฟรี ให้เงินใช้ฟรีอีกเดือนล่ะ2000หยวน) แต่.....ผมไปบอกแม่ผม แม่ผมไม่ดีใจเลยเพราะแม่อยากให้รับส่งน้องสาวไปโรงเรียนและช่วยธุรกิจที่บ้าน
ผมก้บอกว่าอยากไป และแม่ผมบอกว่าถ้าอยากไปก้หาเงินไปเองดิ คนอย่างผมรออะไรล่ะ ผมหางานทำไงจนเก็บเงินค่าเครื่องบินเองได้(ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เพราะเกิดมาสบายครับ) สุดท้ายพอผมบอกแม่ว่าหาเงินได้แล้วสุดท้าย ไม่ได้ไปครับ ผมก้ทำใจเลย ผมก้พยายามเข้าใจแม่ผมนะ สุดท้ายผมก้ไปสอบมหาลัยแห่งนึงในปทุม และช่วงนั้นแม่ผมก้ในพี่สาวออกจากการเรียนเพราะอยากให้ช่วยธุรกิจมากกว่า แม่ผมชอบพูดว่า เรียนไปทำไมเรียนไปก้หางานทำไม่ได้อยู่ที่ สู้มาช่วยธุรกิจดีกว่า และผมไม่เคยฟังแม่เรื่องนี้เลยครับ เพราะผมขัดแย้งความคิดนี้ของแม่มาก และปี2560แม่ผมก้ได้แต่งงานกับนายตำรวจท่านนึง ผมเข้าใจแม่ผมนะครับว่าแม่ต้องการใครผมก้ยินดีด้วยซํ้า แต่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย
สมมติผมรักในการแต่งรถใช่มั้ยครับ แต่แม่ผมด่าผมทุกวันเรื่องแต่งรถไม่เข้าใจลูกผู้ชาย ผมแค่แต่งรถผมไม่ได้ไปเล่นยานะ55555 ผมพยายามเข้าใจแม่ผมทุกอย่าง แต่แม่ไม่เคยเข้าใจผมเลย ความสุขของแม่ผมให้ได้ทุกอย่าง ผมช่วยงานแม่มากขึ้นเยอะ ตั้งใจเรียนให้แม่เห็นทุกอย่าง ปัจจุบัน ผมอยู่ปี2ในมหาลัยที่2ของผมครับ เกรดเฉลี่ยเทอมที่แล้วได้3.5 และผมก้ทะเลาะกับแม่บ่อยมาก ตลอดเลย เรื่องที่มันไม่ผิดแต่แม่ก้ทำให้มันผิด เอาง่ายๆขอให้ด่าไว้ก่อน แม่ผมไม่เคยนึกถึงความรู้ของลูกเลย ปากดีไว้ก่อน ด่าลูกต่อหน้าลูกน้อง ทั้งๆที่ไม่เป็นความจิง ผมก้พยายามเงียบไม่ตอบโต้อะไร
และล่าสุดไม่กี่สัปดาที่ผ่านมาผมได้ทะเลาะกับแม่ผมหนักมาก เริ่มด้วยเรื่องที่รถผมเสีย แต่ผมแม่คิดว่ารถผมเสียเพราะแต่ง แต่ไม่ใช่ครับมันเป็นอายุการใช้งานของมัน เพราะผมถามช่างแล้ว แล้วแม่ผมก้ชอบโยงเรื่องนู้นเรื่องนี้ และคำพูดที่แม่ผมพูดที่ผมจำได้แม่นนะครับ
ผม:บอยพยายามทำดีให้แม่เห็นทุกอย่าง
แม่:แกมีอะไรดีบ้าง
ผม:บอยก้พยายามเรียนดีขึ้น ช่วยงานม๊าทุกอย่าง
แม่:แค่นี้เนี่ยนะ
แม่:รถเสียแกก้ซ่อมเองสิฉันให้รถไปแล้ว(โยงไปเรื่องรถ)
ผม:แม่ จะให้ผมเอาเงินจากไหน วันๆผมไปเรียนแล้วก้ช่วยงานแม่ก้ไม่ค่อยมีเวลาแล้ว
ผม:ตอนนั้นบอยจะลองเปิดร้านขนมเล็กๆด้วยเงินเก็บของตัวเอง แม่ก้ไม่ให้เปิด
แม่:.........
คือผมอ้ะอยากทำงานมีเงินเป็นของตัวเอง แต่แม่ก้ห้ามทุกอย่าง ถามจิง แม่ต้องการอะไร?
ขอให้ด่าไว้ก่อนหรอ?
แม่ผมไม่เคยคิดถึงความรุ้สึกลูกเลย
เดี๋ยวผมจะยกตัวอย่างคำพูดของแม่ผมแค่ส่วนนึงครับ
1 แกจะเป็นยังไงก้ช่าง ของฉันมีค่ามากกว่าแก(เงิน)
2 แกอยากไปไหนก้ไป แค่ลูกคนเดียวฉันตัดได้
3 แกจะไปตายที่ไหนก้ไป
4ฉันอยุ้ของฉันแบบนี้มีความสุขดี ไม่ต้องมีแกก้ได้
5รถฉันมีค่ามากกว่าแก
6แกมีอะไรดี ทั้งๆที่ผมทำดีให้เห็นทุกอย่าง
7เรียนไปทำไมเรียนไปก้หาตังได้นิดเดียว นี่คือคำพูดของแม่ผมส่วนนึงนะครับ
จนถึงตอนนี้ผมก้ยังไม่คุยกับแม่-ไม่ได้เจอหน้า เลยครับ