bnk48มันไร้สาระ(ทำไมคิดแบบนั้น)

สวัสดีทุกคนเราอยากมาระบายหลายๆเรื่อง เรื่องมันเริ่มขึ้นจากมะกี้เราไป คอมเม้นในยูทูปต์มาแต่มันคนไม่มีเห็นตอนนั้นเราคิดว่าอยากให้มีคนแต่งนิยายbnk48แล้วได้มาทำเป็นซีรี่ย์เราคิดว่าเราอยากแต่งแม่มันคงเป็นไม่ได้เพราะที่เราเขียนมายังไม่มีคนอ่านเราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรไม่รู้มันเป็นแบบนี้ตอนไหนเรารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าอยากตายเราเริ่มทำร้ายตัวเองไม่มีคนรักขนานเพื่อนที่เราคิดว่าพูดได้ทุกเรื่องขนานนั้นมันยังไม่สนใจเลยมันเป็นแบบนี้ทุกวันจนเราไม่รู้ว่าเป็นตอยไหนตั่งแต่เมื่อไหร่เราอยากหามี่ระบายแต่มันไม่มีอยากจะตะโกนดังๆแต่มันทำแบบนั้นไม่ได้เราร้องไห้ทุกวันขนานตอนนี้เรายังร้องไห้เราเป็นอะไรก้ไม่รู้เราไม่กล้าบอกคนอื่นเราไม่อยากเข้าสังคมเราคิดว่าเราอยากตายยยตายไปน่าจะดีกว่าแต่ขนานแต่แทงตัวเองยังไม่กล้าเองเรามันห่วยสอบไม่ได้ที่1เรทมันโง่จนวันหนึ่งทีเราเห็นวงนั้นวงbnk48มันจุดประกายเสียงให้เราเราดูพวกเค้าแล้วทำให้เราอยากมีชีวิตต่อแต่มันก้ไม่หายแต่มันดีขึ้นเรายิ้มได้เราหัวเราะได้กับพวกเค้าถึงยังไม่เคยเห็นพวกเค้าตังจริงแต่สักวันเราจะไปเจอพวกเต้าให้ได้ถึงแม้มันจะเป็นไปไม่ได้เราอยู่ ม.2 ถูกแม่บอกให้เลิกยุ่งกับbnkเราเสียใจมากจนอยากจะตายแต่ตอนนั้นรอเห็นนูปพวกเค้าที่เราเคยซื้อแต่ตอนนี้จะไม่มีวันได้ซื้อแล้วก้ตามเราตอนนั้นยังไม่อยากตายเพราะยังไม่เจอตัวจริงเราเลิกคิดแล้วมันก่ยังไม่หายอาการมันเป็นหนักขึ้น เรื่อยๆหนักที่สุกก้ตอนเย็นมันจะรู้สึกมืดมากจนคิดว่าการทำให้ตัวเองเจ็บคือสิ่งที่ดีที่สุดมันทำให้เราเป็นแบบนี้เราอยากให้ความฝันเป็นจริงแต่มันคงเป็นไปไม่ได้ก็ได้แต่ฝันไปวันๆถึงแม้..มันจะยังไม่เป็นจริงก้ตามเราจะเจอพวกเค้าให้ได้.  สักวัน