รุ้สึกเบื่อชีวิต เจอแต่สิ่งเดิมๆ

เรายุในสถานะคนคุยค่ะยอมรับว่าช่วงแรกมันดีมากๆ เราพยายามมีกันตลอดยุๆมาบอกเราว่าความสัมพันธ์มันไปต่อไม่ได้ เรารุ้ดีความรุ้สึกเราไม่เท่ากันคนที่เป็นฝ่ายรุ้สึกมากที่สุดก้อคือเราเอง พอมาเป็นแบบนี้เราก้อพยา

สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ วันนี้ เรารู้สึกท้อแท้จังเลย เราไม่มีเพื่อน ไม่มีแฟน ไม่มีใครให้คำปรึกษาอะไรเลย แม้กระทั่งพ่อแม่ เขาก็ไม่เคยเป็นเซฟโซนให้เราได้เลย เขาไม่เคยคุยดี ไม่เคยให้กำลังใจ เช้ามาเขาเอาแต่บ่น

ไุปพูดในสิ่งที่เราดการกระทำ​เรื่องมีอยู่ว่า พ่อเราเป็นคนติดเหล้า มานานหลายปี ติดเหล้าไม่เท่าไหร่ แต่เวลาเมาแล้ว ชอบ มาด่​า มาพาลหาเรื่องเรา บางทีก้ออารมณ์เสียมาจากที่อื่น ฟังคนอื่นพูด อะไรมา อารมณ์เสี

เราเริ่มรู้สึกเบื่อกับการเรียนตั้งแต่ม.ปลาย ตั้งแต่ตอตนั้นก็คิดแค่ว่าเรียนๆไปให้มันจบๆ จนถึงตอนนี้เราอยุ่ปี3และก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม ไม่ได้รุ้สึกสนุกเหมือนตอนมอต้น ไม่ใช่ว่าเราเรียนไม่ได้หรือเรียนไม่เ

ทุกเช้าไม่อยากตื่นไม่อยากทำอะไร เบื่อ ท้อ ดูเหมื่อนทุกอย่างมันตันไปหมด จากที่ไม่เคยให้ใครช่วย แต่ตอนนี้กลายเปนภาระให้แม่และน้องต้องลำบากไปด้วย รุ้สึกตัวเองไม่มีค่าเลย จนรุ้สึกอยากหายไปจากโลกนี้ แต่บ้า

ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากเราอกหักมีความรู้สึกเหมือนอยากตาย เหมือนเรารับความจริงไม่ได้ มันไม่มีแรงที่จะเดิน มันอ่อนแอ มันผิดหวังมาก มันอยากหยุดทุกอย่าง อยากหลับไม่ตื่นหลายคนบอกกับเราว่าต้องย่อมรับความจริง

เป็นแค่คนคุยค่ะ เราคุยกันแล้วสุดท้ายมันไม่ค่อยดีเขาบอกจบเลยไหมเราก้อยอกว่าเราจะไปเอง แล้วเขาก้ออ่านแต่ไม่ตอบ มาเกือบ7 ชม เราคงคิดว่ามันคงจบๆจริงๆ เราก้อพยายามไม่สนใจพยายามยุกับตัวเอง เราบอกเขาตลอดว่าเ

สวัสดีคะ นี้เป็นกระทุ้แรกของเรา คือจะเข้าเรื่องเลยนะคะ คือแต่ก่อน เป็นคน อารมณ์ดี ร่าเริง เข้ากับคนง่าย พอช่วงโควิด เริ่มตกงาน เงินเก็บก็เริ่มหมด ต้องใช้จ่าย ค่าบ้านค่ารถ ค่าต่างๆ จนเริ่ม มีหนี้สิน เพ

เรื่องมีอยู่ว่าเรามีเงินแค่แบงค์พันใบเดียวแล้วเราไปซื้อของกับแม่ค้า เลยถูกแม่ค้าด่าแม่ค้าโวยวายใส่ รุ้สึกอายมาก เพราะคนมองมาที่เราเย้อะแยะเลย เราเลยขอโทษแม่ค้าก้อไม่หยุด เค้าบอกลูกเค้าว่าให้เอาของที่เ