วันนี้เรามีประสบการณ์ของเรามาเล่าให้ฟังจะเรียกว่าป๊อปปี้เลิฟได้ไหมก็ไม่เชิงอ่ะ คือเรื่องเกิดเมื่อ3-4ปีก่อนตอนเราอยู่ม.3นะมีอยู่ว่าตอนเย็นหลังเลิกเรียนวันนึงเรากับเพื่อนเดินไปที่โรงอาหารเพื่อไปหาอะไรกินแล้วก็เพื่อนผู้ชายที่สนิทที่อยู่ห้องเดียวกันก็เลยเดินเข้าไปทัก แล้วเพื่อนของเราคนนั้นที่เราเข้าไปทักเค้านั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนผู้ชายอีกห้องนึง พอทักทายกันเสร็จเรากับเพื่อนก็กลับขึ้นห้องไปทำเวร พอตอนเรากลับบ้านนอนเล่นเฟสบุ๊คอยู่เพื่อนคนนึงในกลุ่มที่นั่งกับเพื่อนเราที่เราไปทักที่โรงอาหารก็ทักมาฝันดีเรา ทั้งที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารุ่นเดียวกัน เราก็ตอบตามมารยาท วันต่อๆมาก็ทักมาอีก นานเข้าก็เปลี่ยนเป็นโทรคุยกัน แล้วก็ไปเที่ยวด้วยกันแต่ไปเป็นกลุ่มนะ แต่ก็ยังไม่ใครขอเป็นแฟนนะ คุยอยู่3เดือน เค้าก็ไปคบกับรุ่นน้องเราก็อ้าวไอเหี้_555 ก็โอเคไม่ได้อะไร แต่พอเค้าทะเลาะหรือเลิกกับแฟนก็ทักเรามา เราก็ไม่เข็ดยังโง่คุยกับเค้าทั้งที่รู้ว่าเป็นได้แค่คนคุย มันแบบวนเวียนอยู่แบบนี้จนจบม.3 เราก็ทำใจล้ะไม่ยุ่ง พอม.4เราก็ต่อที่เดิม ส่วนเค้าก็ไปต่อโรงเรียนอื่น แต่ก็ยังเจอเพราะเค้าก็ยังมาหาเพื่อนที่รร.เก่า จนตอนนี้อ่ะมันผ่านมา 4 ปีแล้วเรายังคิดถึงเค้าหว่ะ ถึงแม้มันจะยากที่จะกลับมาคุยกัน แต่ถ้ารู้ว่าจะได้เป็นแค่คนคุยคงไม่คุยตั้งแต่แรกหว่ะ555 แต่มันมีเรื่องพีคคือเรากับเค้าเกิดวันเดียวกันเดือนเดียวกันปีเดียวกันเลยหรือจะเป็นเนื้อคู่5555 ที่ตัดไม่ขาด ทำไงดีให้ลืมเค้าไปจากชีวิตออกไปจากความคิด บางวันเรายังเข้าไปส่องเฟส ส่องไอจีเค้าอยู่เลยเหมือนมันคิดถึงอ่ะหรือที่เค้าบอกว่าการมีคนใหม่จะทำให้เราลืมคนเก่าได้??