สวัสดีค่ะทุกคน นี่เป็นกระทู้แรกของฉัน ฉันมีปัญหาชีวิตอยากระบายค่ะ ฉันไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ มันเป็นเรื่องที่ฉันเก็บและทุกข์ใจมาตลอด 5 ปีค่ะ
ก่อนอื่นนะคะ ตอนนี้ฉันอายุ 20 ปีค่ะ กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 ครอบครัวของฉันเมื่อก่อนดีมากค่ะ เราอยู่กับพร้อมหน้าพร้อมตา จนกระทั่งฉันเรียนม.5 แม่ของฉันได้ป่วยเป็นจิตเวชค่ะ ตอนนั้นเหมือนพายุพัดเข้าครอบครัวเต็มๆเลยค่ะ เเม่ของฉันเข้ารับการรักษาจนกระทั่งหายดีขึ้น แต่สุดท้ายแม่ก็กลับไปเป็นแบบเดิมอีก เพราะแม่ไม่เข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่อง ฉันและพ่อพยามทำทุกทางพาแม่ไปรักษา แต่เเม่ก็ไม่ไป จนกระทั่งพ่อเครียดและติดสุราหนักมาก พ่อไม่ค่อยสนใจแม่และไม่คิดที่จะพาแม่ไปรักษาอีกเลย ฉันกำลังเรียนมหาลัยค่ะ...ภายนอกฉันเป็นคนที่ร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อน ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นอะไร แต่เมื่อฉันกลับบ้านมันคือความจริงที่ฉันต้องเจอ ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีใครสนใจฉัน แม่ก็ป่วยเป็นจิตเวช เขามีโลกส่วนตัวของเขา เขาคิดว่าเขาเป็นพระพุทธเจ้า บรรลุแล้ว เขานั่งสมาธิและมักอยู่ในห้องคนเดียว ฉันพยายามพูด กล่อมท่านไปรักษา แต่ฉันก็ถูกต่อว่าและตบหน้า ทั้งๆที่เมื่อก่อนท่านเป็นคนเรียบร้อย ใจดี ด่าว่าใครไม่เป็น ฉันทั้งเสียใจและสงสารท่านมาก อยากพาท่านไปรักษาแต่ฉันเองเรียนอยู่และไม่มีเงินที่จะพาท่านไปได้ พ่อฉันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ติดสุราไม่สนใจครอบครัว เมื่อฉันกลับบ้าน บ้านใกล้เรือนเคียงก็มักถามว่า วันนี้พ่อเมาอยู่ไหน พ่อเธอไปไหนแล้วล่ะ...ตลกดีนะคะ ฉันไม่เคยคิดว่าชีวิตฉันจะมาอยู่ในจุดนี้ได้ บางครั้งฉันมาเรียนแทบไม่มีเงินสักบาท ฉันก็ยังอดทน อยากเรียนให้จบและฉันก็มีน้องที่ต้องดูแล น้องกำลังเรียนอยู่ป.5 ค่ะ ฉันฝันไว้ว่าจะรีบเรียนให้จบ มีงานทำ ส่งน้องเรียนหนังสือ พาแม่ไปรักษาได้ แต่ทุกวันนี้ฉันท้อมาก ทั้งเรื่องเรียน เรื่องครอบครัว บางคืนฉันก็ได้ร้องไห้ น้อยใจในชีวิตตัวเองมาก ทำไมฉันในวัย 20 ปี ถึงไม่มีความสุขเลย ต่างจากชีวิตคนอื่นๆ ...
ฉันควรทำอย่างไรกับชีวิตของฉันตอนนี้ดีคะ
ก่อนอื่นนะคะ ตอนนี้ฉันอายุ 20 ปีค่ะ กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 ครอบครัวของฉันเมื่อก่อนดีมากค่ะ เราอยู่กับพร้อมหน้าพร้อมตา จนกระทั่งฉันเรียนม.5 แม่ของฉันได้ป่วยเป็นจิตเวชค่ะ ตอนนั้นเหมือนพายุพัดเข้าครอบครัวเต็มๆเลยค่ะ เเม่ของฉันเข้ารับการรักษาจนกระทั่งหายดีขึ้น แต่สุดท้ายแม่ก็กลับไปเป็นแบบเดิมอีก เพราะแม่ไม่เข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่อง ฉันและพ่อพยามทำทุกทางพาแม่ไปรักษา แต่เเม่ก็ไม่ไป จนกระทั่งพ่อเครียดและติดสุราหนักมาก พ่อไม่ค่อยสนใจแม่และไม่คิดที่จะพาแม่ไปรักษาอีกเลย ฉันกำลังเรียนมหาลัยค่ะ...ภายนอกฉันเป็นคนที่ร่าเริงเวลาอยู่กับเพื่อน ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นอะไร แต่เมื่อฉันกลับบ้านมันคือความจริงที่ฉันต้องเจอ ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีใครสนใจฉัน แม่ก็ป่วยเป็นจิตเวช เขามีโลกส่วนตัวของเขา เขาคิดว่าเขาเป็นพระพุทธเจ้า บรรลุแล้ว เขานั่งสมาธิและมักอยู่ในห้องคนเดียว ฉันพยายามพูด กล่อมท่านไปรักษา แต่ฉันก็ถูกต่อว่าและตบหน้า ทั้งๆที่เมื่อก่อนท่านเป็นคนเรียบร้อย ใจดี ด่าว่าใครไม่เป็น ฉันทั้งเสียใจและสงสารท่านมาก อยากพาท่านไปรักษาแต่ฉันเองเรียนอยู่และไม่มีเงินที่จะพาท่านไปได้ พ่อฉันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ติดสุราไม่สนใจครอบครัว เมื่อฉันกลับบ้าน บ้านใกล้เรือนเคียงก็มักถามว่า วันนี้พ่อเมาอยู่ไหน พ่อเธอไปไหนแล้วล่ะ...ตลกดีนะคะ ฉันไม่เคยคิดว่าชีวิตฉันจะมาอยู่ในจุดนี้ได้ บางครั้งฉันมาเรียนแทบไม่มีเงินสักบาท ฉันก็ยังอดทน อยากเรียนให้จบและฉันก็มีน้องที่ต้องดูแล น้องกำลังเรียนอยู่ป.5 ค่ะ ฉันฝันไว้ว่าจะรีบเรียนให้จบ มีงานทำ ส่งน้องเรียนหนังสือ พาแม่ไปรักษาได้ แต่ทุกวันนี้ฉันท้อมาก ทั้งเรื่องเรียน เรื่องครอบครัว บางคืนฉันก็ได้ร้องไห้ น้อยใจในชีวิตตัวเองมาก ทำไมฉันในวัย 20 ปี ถึงไม่มีความสุขเลย ต่างจากชีวิตคนอื่นๆ ...