อาการแบบนี้ ควรไปหาจิตแพทต์ใหมค่ะ

สวัสดีค่ะเราตั้งกระทู้นี้ขึ้นเพราะเกิดอาการแบบนี้กับตัวเองมา3-4วันแล้ว จนเราทนไม่ใหวแล้วก็ไม่กล้าบอกใครลองถามเพื่อนว่าใครเป็นแบบเราบ้างใหมแต่มีแต่คนบอกว่าไม่เป็น

อาการประมาณว่า
พอตอนเย็นกลับมาจากโรงเรียนเราก็ทำการบ้านอ่านหนังสือปกติ ตอนอยู่โรงเรียนเราปกติมากหัวเราะร่าเริงสุดๆ ร่าเริงจนเพื่อนเราบอกว่าเราบ้า เพราะเราชอบทำให้คนอื่นมีความสุข
แต่พอกลับบ้านเวลาว่างหรือไม่มีอะไรทำเรามักจะเครียดกัยเรื่องรอบตัวตลอดจากตอนแรกไม่เคยคิดอะไรเลยอยู่เหมือนมันมีเรื่องเข้ามาในสมองเรื่องนึงเรื่องอื่นที่มันไม่ดีหรือที่เรากลัวมันจะเข้ามาทุกเรื่อง จนเราร้องให้มาทุกครั้งเราความรู้สึกมันเหมือน โลกนี้มันไม่มีใครเลยทั้งๆที่เเม่อยู่ห้องข้างๆ มันโหวง กลัวทุกอย่าง กลัวไม่มีเพื่อน กลัวไม่มีคนรัก กลัวแม่ไม่ค่อยสบายมันจะคิดตลอดว่าพรุ้งนี้ไปโรงเรียนเพื่อนจะเล่นด้วยใหม ร้องให้จนเริ่มไม่ใหวกับตัวเอง

โดยนิสัยส่วนตัว
ที่เราคิด > ร่าเริงสนุกสนาน ชอบช่วยเหลือเพื่อน
เท่าทีถามเพื่อน > เราเป็นคนคิดมาก แคร์คนอื่นมากเกินไป
บางวันอยู่โรงเรียนเล่นสนุกกับเพื่อนอยู่ดีๆ ก็ปวดหัวซะงั้น
ถ้าเป็นเเบบนี้..ควรหาจิตเเพตย์ใหมคะ?

ปล.หนูอยู่ม.3