...............การที่คนสองคนแยกจากกันครั้งแล้วครั้งเล่า มีเหตุการมากมายให้เราพากจากและเลิกลากันไปจนเวลาร่วงเลยผ่านไปเป็นปี...ในที่สุดเราก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง ในวันเวลาที่เหมาะสม แบบนี้เขาเรียกว่าอะไร?................
...ถ้าจะเล่าละเอียดมันจะยาวมากเราจะย่อเท่าที่จะย่อได้นะ
เราคบกับผู้ชายคนหนึ่งตอน ม.4 เราเรียนที่เดียวกันห้องเดียวกันโต๊ะติดกัน...เรารักกันมากเป็นความรักแบบใสใสวัยรุ่นไม่เคยทำอะไรเกินเลยสักครั้ง มากสุดแค่จับมือ และหนุนตัก จนวันหนึ่งเรามีปัญหาต้องย้ายโรงเรียนตอน ม.4เทอม2 เราเสียใจมากที่จากคนที่รักเราไปอยู่คนล่ะที จากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้เจอกัน เวลาล่วงเลยไป...ในที่สุด เราขึ้น ม.5 เทอม1เราก็เลิกลากัน โดยเราเป็นฝ่ายบอกเลิก ไม่เลิกเพราะมีมือที่สามแต่อย่างใด๋...เรามีเหตุของเราและเราคิดว่ามันคือผลดีต่อชีวิตของผู้ชายคนที่เรารัก "มันมีเหตุผลที่เราบอกเลิกเขา" หลังจากนั่นเราก็เป็นเพื่อนกัน ยังคงคุยกันเรื่อยมา...แต่สิ่งที่เขาเปลี่ยนไปคือ เขาเริ่มมีเพื่อนเยอะขึ้น เริ่มเฟลนรี่กับผู้หญิง "เอาจริงๆเราก็หึงนะ แต่เราไม่มีสิทธิ์" เราเลิกกันไปหลายเดือน แต่ยังคุยกันบ้างไม่คุยบ้าง จนกลับมารู้สึกดีด้วยกันอีกครั้งและเขาก็เรากลับมาคบกันอีกครั้ง...มันแน่นอนอยู่แล้วที่เราจะกลับไป เพราะเรายังรักเขาอยู่เต็มอก...การกลับมาครั้งนี้เราพร้อมมากและตั้งใจแล้วว่าถึงแม้เราจะเจอปัญหาอะไรเราจะไม่ทิ้งเขาไปไหนเพียงเพราะกลัวว่าเขาจะลำบากเพราะเรา...เรารักเขา และเราก็กลับมาคบกัน ช่วง ม.5 นานๆเจอกันครั่งหนึ่ง เราไปเที่ยวกันบ้าง นั่งรถเล่นด้วยกันบ้าง แอบมีเกเลเมาด้วยกันนิดหน่อย แต่เขาก็ดูแลเรา ถึงเราจะเรียนกันคนล่ะที่แต่มีคนเข้ามาหาเรามากมายแต่เราเลือกที่จะรักแฟนเราคนเดียว แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากเดิมคือ จากที่เขาไม่เคยคุยกับผู้หญิง ก็คุย ถึงจะบอกว่าแค่เพื่อนก็เถอะ แต่เราไม่อยากงี่เง่าเราเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากมีปัญหา ... และเราก็เริ่มมีปัญหากัน เขาไม่เคยโทรหาเรานานๆตะโทรมา เรารู้มาเรื่อยๆว่าเขาสนิทกับคนนั้นคนนี้แต่ก็เป็นเพื่อนผู้หญิง เรามองออกว่าเขารู้สึกดีกับคนอื่น และมันก็มีหลายเรื่องราวมากเลยที่เราน้อยใจและรู้สึกเสียความตั้งใจที่กลับมาในครั้งนี้....เราเลือกที่จะไม่พูดเหตุผลอะไรเพราะถ้าพูดออกไปเขาคงไม่เข้าใจ ในที่สุด เราก็ตัดสินใจบอกเลิกเขาอีกครั้ง...โดยที่เขาก็ งง ว่าทำไม เราเลือกที่จะหายไปทำเป็นเหมือนคนเย็นชาทั้งๆที่ข้างในมันโคตรจะรู้สึก ... มือถือเขามีปัญหาข้อมูลหาย เขาพยายามติดต่อเรา แต่เขาจำเบอเราไม่ได้ เรารู้สึกดีนะที่เขาสนใจเรา แต่ส่วนลึกกลับคิดว่าทำไมพึ่งมาสนใจในวันที่เราถอยออกมาแล้ว...พยายามแค่โทรมาแต่ในที่สุดก็จำเบอเราไม่ได้ติดต่อเราไม่ได้ ซึ้งมันมีหลายหนทางมากกว่านี้ที่เขาจะเจอเราได้ เพราะบ้านเราไม่ได้ย้ายไปไหน มันมีอีกมากมายหลายวิธีถ้าเขาจำเพื่ออยากเจอเราจริงๆ...แต่เขากลับหยุดมันแค่นั่น และเขาก็เลือกใช้ชีวิตอิสระเสเพ กินเหล้า เละเทะไม่กลับบ้านอยู่กับเพื่อน จนขึ้น ม.6 เรารับรู้เรื่องของเขามาตลอด เราก็แอบเผือกมาตลอดนั้นแหละเพราะเรามองเขาอยู่ห่างๆแอบห่วงอยู่ไกลๆซึ้งเขาไม่เคยรู้เลยว่ามีเรามองเขาอยู่ จนมันถึงเวลาที่เราอยากให้เขาคนดีคนเดิมกลับมา มันไม่ไหวเเล้วอนาคตเราจบ ม.6ก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ต้องมีอนาคตถ้าเขาทำตัวแบบนี้ อนาคตล่ะจะเป็นยังไง ตอน เราพยายามเข้าหาเขาอีกครั้งเพื่อเอาชนะใจเขา ... แต่เขามีคนในใจอยู่แล้วเราก็รู้แต่เขาก็ให้ความหวังเรา เขาก็คุยกับเรา เราอยากจะพูดคำว่า"กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม" แต่เรารู้ว่ามาก่อนหน้านี้ว่าเขาที่แท้จริงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราเลยที่คุยกับเรามา มันคืออะไร ทำให้รู้สึกดีทำไม โอเคเขามีแฟนใหม่ ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่นานเขาพึ่งไปมาเจอเรา ถ้าไม่รู้สึกจะมาเจอเราทำไมเราโคตรทรมานเลยในตอนนั้น เรารู้ว่าเขามีแฟนและพึ่งคบกันในตอนที่เขาก็คุยกับเราในไม่นานเขาก็มีอะไรกับคนนั้น เราโคตรเสียใจเลย...T_T หลังจากนั้นไม่นานเราถามเขาเวลาคุยกับเราไม่กลัวแฟนน้อยใจหรอ เขาก็บอกไม่มีหรอกหรือเลิกกันแล้วอะไรสักอย่าง เรารักเขามากเราขอให้เขาไปเมืองกับเรา เราแค่อยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เรารักสักครั้งเท่านั้นเอง...และเขาก็พาเราไป เรามองออกว่าเขาไม่มีความสุข ในใจเขามีเรื่องสับสนวุ่นวายมากมาย เรานอนด้วยกัน สองคืน และคืนสุกท้ายเรากอดเขาและบอกกับเขาให้ดูแลตัวเองดีๆสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันไม่ดีหรอกนะเวลาจะคบใครให้ดูดีๆไม่อยากให้เสียคนเพราะเรื่องผู้หญิง...เราพูดเยอะมาก เขาก็อึ้งไป จากคืนนั่น ผ่านไปหนึ่งเดือน เราเจอปัญหาใหญ่ที่ตามมา...เรารู้เต็มอกว่าไม่มีใครช่วยเราได้และเราไม่อยากเป็นตัวถ่วงใคร เราไม่รู้ว่าพลาดตรงไหนแต่มันเกิดขึ้นแล้วและเขาก็คงไม่อยากเจอปัญหานีเช่นกัน วันเกิดเราพอดีเขาขอให้เขามาวันเกิดเรา...ความจริงเราแค่อยากเจอเขา อยากเจอคนที่เรารัก และเขาก็มาในที่สุด คืนสุดท้ายจริงๆหลังงานวันเกิดจบลงเราไปสงเขาและนี่คือครั้งสุดท้ายที่ได้กอดเขาจากข้างหลัง เป็นอะไรที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตและในขณะเดียวกันเรากลับแสดงออกด้วยการยิ้มให้....หลังจากนั้นมาเขาก็หายไปเลย....จนเราทำใจและอยากพาชีวิตตัวเองไปเริ่มใหม่สักทีเราอยากลืมเรื่องราว...และเราก็มีแฟนใหม่ ตอน ปี 1 ...หลังจากที่เรามีแฟนใหม่ไม่นานเขาก็กลับมา เขาทักมาหาเราอยากคืนดีกับเรา...ตอนนั้นเราร้องไห้หนักมากอยากจะถามเขาว่าที่ผ่านมารู้ไหมเราเจออะไรมาบ้างเทอหายไปไหนทำไมพึ่งมา... กลับมาในตอนที่มันสายไปแล้ว เราเลือกปฎิเสธเขาเพราะเราตัดสินใจว่าเราเริ่มใหม่เราพยายามลืมและดูเหมือนเขาจะเกรียดเราไปเลยล่ะ และเราก็ฝืนความรู้สึกตัวเองมาตลอดเราพยายามไม่คิดถึงเขาแต่มันเหมือนย้ำคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา ในเวลาเดียวกันเราก็กำลังทำร้ายใครอีกคนที่รักเราอยู่ ในที่สุดเราก็เลือกจบความสัมพันกับแฟนใหม่เราลง และขอเลือกใช้ชีวิตแบบสงบๆชิลๆในรูปแบบของเรา...เราปลงทุกสิ่งอย่างเราคิดไว้แล้วว่าเขาเกรียดเราไปแล้วสินะคงไม่มีวันคุยกับเราดีๆได้หรอกแม้กระทรั่งคุยแบบเพื่อนหรือคนรู้จักเราบอกกับตัวว่า ไม่เป็นไร เราต้องขอบคุณนะที่ทำให้รู้ว่ารักมันไม่ง่ายเลยและต่อจากนี้เราจะไม่หวังอะไรและเราจะเฉยๆกับทุกอย่างให้มันเป็นกลางเป็นไปตามกาลเวลาและเราบอกกับตัวเองอีกว่าอะไรจะเกิดก็ขอให้มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเราจะไม่ฝืนอะไรอีกทั่งนั้น...จากนั้นเราก็ใช้ชีวิตคนเดียวมาสักพัก...และเขาก็ทักเรามาอีกครั้ง ซึ้งเราคิดว่าฝันไปด้วยซ้ำเป็นไปได้ไง...เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ...สิ่งที่สัมผัสได้เลยคือ เขาเป็นคนใหม่ไม่ใช่คนเละเทะไม่เอาไหนคนนั้นอีกแล้ว และเราเองก็โตขึ้น เรา อยู่ ปี 2 แล้วค่ะเราเห็นโลกกว้างมาสักพักเจอคนมากมายหลากหลายความคิดเราทั้งสองดูเป็นเข้าใจโลกแล้ว และดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราคุยกันหลายเดือนเขาก็ขอเจอเราในที่สุด นับเป็นช่วงเวลาเกือบ 2 ปีก็ว่าได้ หลังจากวันเกิดเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ความรู้สึกเราที่ได้เจอเขามันโคตรคิดถึงเลยเว้ย...เราได้คุยกันเกี่ยวกับอะไรหลายๆอย่างที่ในอดีตเราไม่สามารถคุยได้และไม่สามารถเข้าใจได้ เรารับรู้และเขาใจกันแต่เรายังไม่เป็นแฟนกันนะ เราถามเขาด้วยซ้ำว่ามาทำแบบนี้ตกลงเราเป็นอะไรกัน...เขาตอบเราแค่ว่า"เค้าคิดว่าตัวก็รู้สึกเหมือนกับเค้า"
...เราเองก็เข้าใจว่าเขาคงคิดแบบเราแหละในใจเราอยากให้เขาขอเราเป็นแฟนจากปากสักครั้ง หากเขาคิดเหมือนเราอ่านะ...เวลาผ่านไปเราก็ยังคุยกันโดยไม่มีสถานะที่ชัดเจน เราชวนกันไปเที่ยว และเขาก็ชวนเราให้พาไปหาแม่ที่ทะเล เราก็ไป...ในคืนนั้นเองสถานที่เวลาบรรยกาศหลายที่มันเหมาะมากซึ้งเราแอบคิดหลายครั้งมากว่าเขาจะขอเราเป็นแฟน....แต่ไม่เลยเวลาก็ร่างเลยไปจนจะพ้นไปอีกวันหนึ่ง เขาก็ยังไม่มีท่าจะเอ่ยคำนั้น...และเราก็เริ่มทำใจในที่สุด ว่าไม่เป็นไรเราคาดหวังอีกแล้วนะ แต่ชั่งเถอะ พูดในใจว่าขอบคุณนะวันนี้เรามีความสุขกับเธอมากเลย เราเลยชวนเขาเดินเล่นไปตามท่าเรือแห่งหนึ่งซึ้งไม่ค่อยมีคนเราอยากนั่งอยู่สองต่อสองกับเขาคุยกันในเรื่องที่อยากคุยอยากถามหรืออะไรก็ได้ เเละเราก็เดินไปด้วยกัน จนถึงท่าเรือ เรานั่งจับมือคุยกัน...
....จนในที่สุดเขาก็เอ่ยคำนั้นมา " เ ป็ น แ ฟ น กั น น ะ" เราอึ้งมาก เราตอบตกลงแบบไม่คิดอะไรเลย น้ำตาก็คอลเบ้าแต่เราไม่อยากร้อง แต่กลับเป็นเขาที่ร้องให้และขอโทษเรากับเรื่องราวร้ายที่ผ่านมาเขารู้และเข้าใจเเล้ว จากนั้นเราก็เริ่มต้นใหม่ด้วยกันอีกกันอีกครั่ง.
....สรุป
เริ่มคบกันเมื่อ ส.ค. 2014 (ม.4เทอม1)
เลิกกัน ก.พ. 2015 (ม.5เทอม1)
กลับมาคบกัน มิ.ย. 2015 (ม.5เทอม2)
เลิกกัน ก.พ. 2016 (ม.6เทอม1)
ปี 2017(......ต้นปีมีเรื่องราวมากมาย.......)🖤
"และ"
สิงหาคม 2018 (ปี2 เทอมที่1)
เริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย
เป็นไปได้อย่างไร....ดูไร้วีแว๋วด้วยซ้ำที่จะได้กลับมาคบกันอีก และตอนนี้เราก็รักกันให้อภัยซึ่งกันและกันกับอดีตที่ผ่านมา เราเข้าใจกันมากขึ้น...เราพยายามทำทุกๆวันให้มีความสุขเพราะเราคิดว่าเราเสียเวลามามากพอแล้ว
"จับมือเคียงข้างกันไป"💑
แบบนี้เรียกว่าอะไร
...ถ้าจะเล่าละเอียดมันจะยาวมากเราจะย่อเท่าที่จะย่อได้นะ
เราคบกับผู้ชายคนหนึ่งตอน ม.4 เราเรียนที่เดียวกันห้องเดียวกันโต๊ะติดกัน...เรารักกันมากเป็นความรักแบบใสใสวัยรุ่นไม่เคยทำอะไรเกินเลยสักครั้ง มากสุดแค่จับมือ และหนุนตัก จนวันหนึ่งเรามีปัญหาต้องย้ายโรงเรียนตอน ม.4เทอม2 เราเสียใจมากที่จากคนที่รักเราไปอยู่คนล่ะที จากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้เจอกัน เวลาล่วงเลยไป...ในที่สุด เราขึ้น ม.5 เทอม1เราก็เลิกลากัน โดยเราเป็นฝ่ายบอกเลิก ไม่เลิกเพราะมีมือที่สามแต่อย่างใด๋...เรามีเหตุของเราและเราคิดว่ามันคือผลดีต่อชีวิตของผู้ชายคนที่เรารัก "มันมีเหตุผลที่เราบอกเลิกเขา" หลังจากนั่นเราก็เป็นเพื่อนกัน ยังคงคุยกันเรื่อยมา...แต่สิ่งที่เขาเปลี่ยนไปคือ เขาเริ่มมีเพื่อนเยอะขึ้น เริ่มเฟลนรี่กับผู้หญิง "เอาจริงๆเราก็หึงนะ แต่เราไม่มีสิทธิ์" เราเลิกกันไปหลายเดือน แต่ยังคุยกันบ้างไม่คุยบ้าง จนกลับมารู้สึกดีด้วยกันอีกครั้งและเขาก็เรากลับมาคบกันอีกครั้ง...มันแน่นอนอยู่แล้วที่เราจะกลับไป เพราะเรายังรักเขาอยู่เต็มอก...การกลับมาครั้งนี้เราพร้อมมากและตั้งใจแล้วว่าถึงแม้เราจะเจอปัญหาอะไรเราจะไม่ทิ้งเขาไปไหนเพียงเพราะกลัวว่าเขาจะลำบากเพราะเรา...เรารักเขา และเราก็กลับมาคบกัน ช่วง ม.5 นานๆเจอกันครั่งหนึ่ง เราไปเที่ยวกันบ้าง นั่งรถเล่นด้วยกันบ้าง แอบมีเกเลเมาด้วยกันนิดหน่อย แต่เขาก็ดูแลเรา ถึงเราจะเรียนกันคนล่ะที่แต่มีคนเข้ามาหาเรามากมายแต่เราเลือกที่จะรักแฟนเราคนเดียว แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากเดิมคือ จากที่เขาไม่เคยคุยกับผู้หญิง ก็คุย ถึงจะบอกว่าแค่เพื่อนก็เถอะ แต่เราไม่อยากงี่เง่าเราเลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากมีปัญหา ... และเราก็เริ่มมีปัญหากัน เขาไม่เคยโทรหาเรานานๆตะโทรมา เรารู้มาเรื่อยๆว่าเขาสนิทกับคนนั้นคนนี้แต่ก็เป็นเพื่อนผู้หญิง เรามองออกว่าเขารู้สึกดีกับคนอื่น และมันก็มีหลายเรื่องราวมากเลยที่เราน้อยใจและรู้สึกเสียความตั้งใจที่กลับมาในครั้งนี้....เราเลือกที่จะไม่พูดเหตุผลอะไรเพราะถ้าพูดออกไปเขาคงไม่เข้าใจ ในที่สุด เราก็ตัดสินใจบอกเลิกเขาอีกครั้ง...โดยที่เขาก็ งง ว่าทำไม เราเลือกที่จะหายไปทำเป็นเหมือนคนเย็นชาทั้งๆที่ข้างในมันโคตรจะรู้สึก ... มือถือเขามีปัญหาข้อมูลหาย เขาพยายามติดต่อเรา แต่เขาจำเบอเราไม่ได้ เรารู้สึกดีนะที่เขาสนใจเรา แต่ส่วนลึกกลับคิดว่าทำไมพึ่งมาสนใจในวันที่เราถอยออกมาแล้ว...พยายามแค่โทรมาแต่ในที่สุดก็จำเบอเราไม่ได้ติดต่อเราไม่ได้ ซึ้งมันมีหลายหนทางมากกว่านี้ที่เขาจะเจอเราได้ เพราะบ้านเราไม่ได้ย้ายไปไหน มันมีอีกมากมายหลายวิธีถ้าเขาจำเพื่ออยากเจอเราจริงๆ...แต่เขากลับหยุดมันแค่นั่น และเขาก็เลือกใช้ชีวิตอิสระเสเพ กินเหล้า เละเทะไม่กลับบ้านอยู่กับเพื่อน จนขึ้น ม.6 เรารับรู้เรื่องของเขามาตลอด เราก็แอบเผือกมาตลอดนั้นแหละเพราะเรามองเขาอยู่ห่างๆแอบห่วงอยู่ไกลๆซึ้งเขาไม่เคยรู้เลยว่ามีเรามองเขาอยู่ จนมันถึงเวลาที่เราอยากให้เขาคนดีคนเดิมกลับมา มันไม่ไหวเเล้วอนาคตเราจบ ม.6ก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ต้องมีอนาคตถ้าเขาทำตัวแบบนี้ อนาคตล่ะจะเป็นยังไง ตอน เราพยายามเข้าหาเขาอีกครั้งเพื่อเอาชนะใจเขา ... แต่เขามีคนในใจอยู่แล้วเราก็รู้แต่เขาก็ให้ความหวังเรา เขาก็คุยกับเรา เราอยากจะพูดคำว่า"กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม" แต่เรารู้ว่ามาก่อนหน้านี้ว่าเขาที่แท้จริงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราเลยที่คุยกับเรามา มันคืออะไร ทำให้รู้สึกดีทำไม โอเคเขามีแฟนใหม่ ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่นานเขาพึ่งไปมาเจอเรา ถ้าไม่รู้สึกจะมาเจอเราทำไมเราโคตรทรมานเลยในตอนนั้น เรารู้ว่าเขามีแฟนและพึ่งคบกันในตอนที่เขาก็คุยกับเราในไม่นานเขาก็มีอะไรกับคนนั้น เราโคตรเสียใจเลย...T_T หลังจากนั้นไม่นานเราถามเขาเวลาคุยกับเราไม่กลัวแฟนน้อยใจหรอ เขาก็บอกไม่มีหรอกหรือเลิกกันแล้วอะไรสักอย่าง เรารักเขามากเราขอให้เขาไปเมืองกับเรา เราแค่อยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เรารักสักครั้งเท่านั้นเอง...และเขาก็พาเราไป เรามองออกว่าเขาไม่มีความสุข ในใจเขามีเรื่องสับสนวุ่นวายมากมาย เรานอนด้วยกัน สองคืน และคืนสุกท้ายเรากอดเขาและบอกกับเขาให้ดูแลตัวเองดีๆสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันไม่ดีหรอกนะเวลาจะคบใครให้ดูดีๆไม่อยากให้เสียคนเพราะเรื่องผู้หญิง...เราพูดเยอะมาก เขาก็อึ้งไป จากคืนนั่น ผ่านไปหนึ่งเดือน เราเจอปัญหาใหญ่ที่ตามมา...เรารู้เต็มอกว่าไม่มีใครช่วยเราได้และเราไม่อยากเป็นตัวถ่วงใคร เราไม่รู้ว่าพลาดตรงไหนแต่มันเกิดขึ้นแล้วและเขาก็คงไม่อยากเจอปัญหานีเช่นกัน วันเกิดเราพอดีเขาขอให้เขามาวันเกิดเรา...ความจริงเราแค่อยากเจอเขา อยากเจอคนที่เรารัก และเขาก็มาในที่สุด คืนสุดท้ายจริงๆหลังงานวันเกิดจบลงเราไปสงเขาและนี่คือครั้งสุดท้ายที่ได้กอดเขาจากข้างหลัง เป็นอะไรที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตและในขณะเดียวกันเรากลับแสดงออกด้วยการยิ้มให้....หลังจากนั้นมาเขาก็หายไปเลย....จนเราทำใจและอยากพาชีวิตตัวเองไปเริ่มใหม่สักทีเราอยากลืมเรื่องราว...และเราก็มีแฟนใหม่ ตอน ปี 1 ...หลังจากที่เรามีแฟนใหม่ไม่นานเขาก็กลับมา เขาทักมาหาเราอยากคืนดีกับเรา...ตอนนั้นเราร้องไห้หนักมากอยากจะถามเขาว่าที่ผ่านมารู้ไหมเราเจออะไรมาบ้างเทอหายไปไหนทำไมพึ่งมา... กลับมาในตอนที่มันสายไปแล้ว เราเลือกปฎิเสธเขาเพราะเราตัดสินใจว่าเราเริ่มใหม่เราพยายามลืมและดูเหมือนเขาจะเกรียดเราไปเลยล่ะ และเราก็ฝืนความรู้สึกตัวเองมาตลอดเราพยายามไม่คิดถึงเขาแต่มันเหมือนย้ำคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา ในเวลาเดียวกันเราก็กำลังทำร้ายใครอีกคนที่รักเราอยู่ ในที่สุดเราก็เลือกจบความสัมพันกับแฟนใหม่เราลง และขอเลือกใช้ชีวิตแบบสงบๆชิลๆในรูปแบบของเรา...เราปลงทุกสิ่งอย่างเราคิดไว้แล้วว่าเขาเกรียดเราไปแล้วสินะคงไม่มีวันคุยกับเราดีๆได้หรอกแม้กระทรั่งคุยแบบเพื่อนหรือคนรู้จักเราบอกกับตัวว่า ไม่เป็นไร เราต้องขอบคุณนะที่ทำให้รู้ว่ารักมันไม่ง่ายเลยและต่อจากนี้เราจะไม่หวังอะไรและเราจะเฉยๆกับทุกอย่างให้มันเป็นกลางเป็นไปตามกาลเวลาและเราบอกกับตัวเองอีกว่าอะไรจะเกิดก็ขอให้มันเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเราจะไม่ฝืนอะไรอีกทั่งนั้น...จากนั้นเราก็ใช้ชีวิตคนเดียวมาสักพัก...และเขาก็ทักเรามาอีกครั้ง ซึ้งเราคิดว่าฝันไปด้วยซ้ำเป็นไปได้ไง...เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ...สิ่งที่สัมผัสได้เลยคือ เขาเป็นคนใหม่ไม่ใช่คนเละเทะไม่เอาไหนคนนั้นอีกแล้ว และเราเองก็โตขึ้น เรา อยู่ ปี 2 แล้วค่ะเราเห็นโลกกว้างมาสักพักเจอคนมากมายหลากหลายความคิดเราทั้งสองดูเป็นเข้าใจโลกแล้ว และดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น เราคุยกันหลายเดือนเขาก็ขอเจอเราในที่สุด นับเป็นช่วงเวลาเกือบ 2 ปีก็ว่าได้ หลังจากวันเกิดเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ความรู้สึกเราที่ได้เจอเขามันโคตรคิดถึงเลยเว้ย...เราได้คุยกันเกี่ยวกับอะไรหลายๆอย่างที่ในอดีตเราไม่สามารถคุยได้และไม่สามารถเข้าใจได้ เรารับรู้และเขาใจกันแต่เรายังไม่เป็นแฟนกันนะ เราถามเขาด้วยซ้ำว่ามาทำแบบนี้ตกลงเราเป็นอะไรกัน...เขาตอบเราแค่ว่า"เค้าคิดว่าตัวก็รู้สึกเหมือนกับเค้า"
...เราเองก็เข้าใจว่าเขาคงคิดแบบเราแหละในใจเราอยากให้เขาขอเราเป็นแฟนจากปากสักครั้ง หากเขาคิดเหมือนเราอ่านะ...เวลาผ่านไปเราก็ยังคุยกันโดยไม่มีสถานะที่ชัดเจน เราชวนกันไปเที่ยว และเขาก็ชวนเราให้พาไปหาแม่ที่ทะเล เราก็ไป...ในคืนนั้นเองสถานที่เวลาบรรยกาศหลายที่มันเหมาะมากซึ้งเราแอบคิดหลายครั้งมากว่าเขาจะขอเราเป็นแฟน....แต่ไม่เลยเวลาก็ร่างเลยไปจนจะพ้นไปอีกวันหนึ่ง เขาก็ยังไม่มีท่าจะเอ่ยคำนั้น...และเราก็เริ่มทำใจในที่สุด ว่าไม่เป็นไรเราคาดหวังอีกแล้วนะ แต่ชั่งเถอะ พูดในใจว่าขอบคุณนะวันนี้เรามีความสุขกับเธอมากเลย เราเลยชวนเขาเดินเล่นไปตามท่าเรือแห่งหนึ่งซึ้งไม่ค่อยมีคนเราอยากนั่งอยู่สองต่อสองกับเขาคุยกันในเรื่องที่อยากคุยอยากถามหรืออะไรก็ได้ เเละเราก็เดินไปด้วยกัน จนถึงท่าเรือ เรานั่งจับมือคุยกัน...
....จนในที่สุดเขาก็เอ่ยคำนั้นมา " เ ป็ น แ ฟ น กั น น ะ" เราอึ้งมาก เราตอบตกลงแบบไม่คิดอะไรเลย น้ำตาก็คอลเบ้าแต่เราไม่อยากร้อง แต่กลับเป็นเขาที่ร้องให้และขอโทษเรากับเรื่องราวร้ายที่ผ่านมาเขารู้และเข้าใจเเล้ว จากนั้นเราก็เริ่มต้นใหม่ด้วยกันอีกกันอีกครั่ง.
....สรุป
เริ่มคบกันเมื่อ ส.ค. 2014 (ม.4เทอม1)
เลิกกัน ก.พ. 2015 (ม.5เทอม1)
กลับมาคบกัน มิ.ย. 2015 (ม.5เทอม2)
เลิกกัน ก.พ. 2016 (ม.6เทอม1)
ปี 2017(......ต้นปีมีเรื่องราวมากมาย.......)🖤
"และ"
สิงหาคม 2018 (ปี2 เทอมที่1)
เริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย
เป็นไปได้อย่างไร....ดูไร้วีแว๋วด้วยซ้ำที่จะได้กลับมาคบกันอีก และตอนนี้เราก็รักกันให้อภัยซึ่งกันและกันกับอดีตที่ผ่านมา เราเข้าใจกันมากขึ้น...เราพยายามทำทุกๆวันให้มีความสุขเพราะเราคิดว่าเราเสียเวลามามากพอแล้ว
"จับมือเคียงข้างกันไป"💑