ทำไมความรักถึงเกิดขึ้นง่ายกับหลายคนและยังมีอยู่กับทุกคนที่เคยรักทั้งที่เจอรักใหม่แล้ว

ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่เกิดในชนบทฐานะยากจนและเป็นลูกกำพร้าเข้ามาศึกษาในเมือง ด้วยคนจนทำให้ต้องดิ้นรนทำงานพิเศษทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นทางวิทยาลัยจัดหางานพิเศษมาให้หรืองานที่เพื่อนชวนทำเช่นทำงานร้านอาหารเป็นพนักงานเสริฟในโรงแรมวันหนึ่งมีงานเลี้ยงรับเจ้านายฉันทำงานเสริฟปกติตอนนั้นฉันอายุ17ปี ก็มีผู้ชายคนหนึ่งให้ติ๊บฉันแล้วให้ฉันดูแลโต๊ะของเขาฉันก็ดีใจมากที่ได้ตังค์ เขาก็ขอเบอร์ฉันหลังจากนั้นก็ติดต่อกันมาตลอดแต่ฉันไม่ได้ชอบเขาแต่แรกเขาเป็นผู้ใหญ่และเป็นครูเขาเลยมีความเข้าใจในตัวฉัน พอคุยกันไปนานๆฉันก็มีความรู้สึกดีให้เพราะฉันไม่เคยได้รับความอบอุ่นและความเข้าใจแบบนี้เลย ฉันเลยตกลงที่จะคบกับเขา พอคบกันไปสักพักเขาก็พาฉันไปพบกับเพื่อนกับสังคมของเขาที่มีแต่พ่อพิมพ์ของชาติ พอได้พบสังคมของเขาฉันตกหลุมรักเพื่อนของเขาตั้งแต่แรกเห็นและฉันก็รู้สึกได้ว่าเขาก็ชอบฉันฉันกลัวไม่ได้เจอกับเขาอีกเลยเป็นฝ่ายขอเบอร์เขาก่อนเพื่อจะได้คุยกัน ฉันก็แอบคุยกับเพื่อนของเขามาตลอดจนวันหนึ่งต้องบอกความจริงให้เขารุ้ว่าฉันรักเพื่อนของเขา เราเลยเลิกลาด้วยความเข้าใจแต่ฉันก็ยังรักเขาอยู่ ฉันก็คบเพื่อนของเขามาตลอดและความรักก็ดีมากๆมีให้ทั้งความรักความเข้าใจฉันคิดว่าขาดเขาไม่ได้แน่นอน วันหนึ่งมีเหตุให้ต้องเลิกลากันไป ฉันก็ทำใจอยู่เป็นปีจนได้พบรักครั้งใหม่มาหลายคนและทุกๆคนที่ฉันเคยคบเคยรักฉันก็ยังรักเหมือนเดิมไม่เคยลืม มีความสุขทุกครั้งที่นึกถึง วันเวลาผ่านไปสิบกว่าปีแล้วฉันก็รักคิดถึงอยู่ตลอดและทุกๆคนตอนนี้ฉันก็มีแฟนแล้วฉันก็รักแฟนของฉันมากแต่ทำไมยังไม่หมดรักคนที่ผ่านมา