ก่อนหน้าที่แอนดี้จะได้ปะทะกับเหล่าหุ่นยนต์เอไอ...
บริเวณด้านหน้าปากถ้ำลับ อันเป็นจุดนัดพบกันระหว่างแอนดี้และกัปตันวันชนะพร้อมกับชาวคณะ ยาน THE FUGITIVE ได้มาลงจอดรออยู่แล้ว
"นี่มันคนละจุดกับทางที่เราเคยเข้าไปเจอศพประชาชนนี่นา" แซมตั้งข้อสังเกตขณะมองดูภาพบริเวณปากทางเข้านั้นจากหน้าต่างยาน
"ใช่ครับ คนละจุด คนละที่กัน" กัปตันวันชนะพยักหน้าและทำท่าครุ่นคิด "นี่เป็นที่ๆเรายังไม่เคยเจอมาก่อน แต่ที่เรามาถึงได้ก็เพราะแอนดี้ได้ให้พิกัดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว"
"เราลงไปสำรวจกันหน่อยดีไหมคะ ?" เอ็มม่าเสนอแนะ
"ดีเลยค่ะพี่เอ็ม เราจะได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์กัน" สาวจอยตอบรับเห็นด้วยแล้วหันมาถามกัปตัน "ลงไปกันนะคะ กัปตัน ?"
"โอเคครับ พกอาวุธติดตัวกันด้วยนะทุกคน" กัปตันตอบตกลง ก่อนจะหันไปยังแผงควบคุม สั่งยานให้เปิดประตูด้านข้าง แล้วจึงเดินลงจากยานผ่านบันไดที่ทอดลงมาจนถึงพื้นดิน ตามด้วยเอ็มม่า แอนนา แซม เอก สองสาวจอยกับเล็ก และเอวา
ทุกคนยืนเผชิญหน้ากับปากทางเข้าถ้ำซึ่งมีต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมหนาทึบ หากอยู่ในระยะไกล ไม่สังเกตให้ดี ก็จะมองไม่เห็นปากทางเข้าถ้ำแห่งนี้
กัปตันวันชนะยืนพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากชักชวนทุกคน
"เข้าไปดูข้างในกันเถอะครับ เตรียมอาวุธให้พร้อมในมือด้วย อย่าประมาท"
ทุกคนชักปืนเลเซอร์จากซองข้างเข็มขัดออกมาถือไว้ เตรียมพร้อม ยกเว้นสาวน้อยแอนนาคนเดียวที่ไม่มีอาวุธอะไร แล้วเดินตามกัปตันเข้าไปในถ้ำทีละคน
หลังจากผ่านเข้าไปในถ้ำ ทุกคนก็พบว่าภายในนั้นเป็นลานดินกว้าง และค่อยๆ แคบลงเมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ
บรรยากาศข้างในเงียบกริบ แสงสว่างจากภายนอกยังพอที่จะสาดส่องเข้ามาให้มองเห็นหินงอกหินย้อยในถ้ำในระยะไม่เกิน 2 ร้อยเมตร
สองเท้าของแต่ละคน ค่อยๆย่างก้าวไปข้างหน้า ติดตามกัปตันวันชนะไป...
ทันใดนั้น ทุกคนก็รู้สึกว่าแผ่นดินซึ่งอยู่ใต้ฝ่าเท้ามีอาการไหวสะเทือน! ตามด้วยเสียง...
ครืดดดดด..........
กัปตันวันชนะหยุดเดิน หันมองซ้ายทีขวาที ทุกคนที่ตามหลังมาพลอยหยุดเดินไปด้วยและทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
ฉับพลัน! แผ่นดินบริเวณที่ทุกคนกำลังยืนอยู่ ก็ยุบตัวลงอย่างกระทันหัน! เศษหินเศษดินร่วงกราวลงสู่เบื้องล่าง!
ครืนนนน........
"เฮ้ยยย!!" แซมร้องอุทาน
"ทุกคน ถอยกลับไป!!" กัปตันร้องตะโกน
แต่ช้าไปเสียแล้ว! ไม่ทันที่ใครจะได้ถอยกลับไปยังทางออก แผ่นดินข้างใต้ก็แยกออกเป็นช่อง ส่งทุกคนตกลงไปในหลุมลึกใต้ดินซึ่งมีแต่ความดำมืด!
วูบบบบบบบบ..........
"โอ๊ยยย....."
"กรี๊ดดดดดด...."
ร่างของแต่ละคนลอยเคว้งคว้างกลางอากาศขณะดิ่งลงไป นานราวนาทีเศษๆ ทุกคนจึงได้สัมผัสกับความเย็นเฉียบของน้ำซึ่งรอรับอยู่เบื้องล่าง
ตูมมม........ตูมม......ตูมมม......
นั่นถือว่าเป็นโชคดี เพราะถ้าเป็นพื้นดินหรือหิน ก็คงต้องมีคนได้รับบาดเจ็บจากการตกลงกระแทกพื้นกันบ้าง
น้ำเบื้องล่างมิใช่น้ำนิ่ง แต่เป็นสายน้ำซึ่งไหลเข้ามาจากต้นน้ำภายนอก มันพัดพาทุกคนไหลไปรวมกันอยู่บริเวณเนินโขดหินแห่งหนึ่ง
แต่ละคนตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำซึ่งเย็นเยียบถึงกระดูก มายืนบ้างนั่งบ้างบนลานหิน
"ทุกคน ปลอดภัย อยู่กันครบไหมครับ ?" กัปตันสำรวจชาวคณะแล้วไล่เช็คชื่อทีละคน
"เอ็มม่า แอนนา"
"อยู่ทางนี้ค่ะ ลูกก็อยู่กับฉันนี่" คุณแม่ต่างดาวนั่งอยู่ห่างออกไปทางซ้ายโดยมีสาวน้อยแอนนานั่งอยู่บนตัก
กัปตันพยักหน้าก่อนถาม "คุณไม่เป็นอะไรนะครับ แอนนา ปลอดภัยนะลูก ?"
"หนูกับคุณแม่ไม่เป็นไรค่ะ" สาวน้อยตอบโดยมีอาการหนาวสั่นเล็กน้อย
"แซม...เอก....คุณจอย คุณเล็ก เอวา ?" กัปตันเช็คชื่ออีก 5 คนที่เหลือ แล้วก็ยิ้มออกเมื่อเห็นหนุ่มสาวทั้ง 5 รวมกันอยู่ทางด้านขวา
"มีใครได้รับบาดเจ็บอะไรไหม ?"
"ไม่มีค่ะ กัปตัน" สาวจอยตอบ "ดีที่ข้างล่างเป็นน้ำอะค่ะ"
"ปืนเลเซอร์ยังอยู่กันครบไหมครับ ?"
"อยู่ครับ ไม่มีใครปล่อยให้หลุดมือไปเลยครับกัปตัน" มหาเอกชูปืนให้ดู แล้วทุกคนก็ทำตาม
"จากนี้ไป เอาไงกันดีครับ ?" แซมเอ่ยถาม
"พวกเราคงถูกวางกับดักแน่ๆ ต่อไปต้องระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว" กัปตันกล่าวด้วยสีหน้าเครียด
"แบบนี้ สถาพร คุณรัชนี และแอนดี้ ก็จะไม่เจอพวกเรา เวลาไปถึงปากถ้ำ" สาวเล็กกล่าวด้วยความวิตกกังวล
"เดี๋ยวผมจะลองวิทยุติดต่อดูครับ" กัปตันวันชนะกล่าวแล้วจิ้มนิ้วชี้เข้าไปในหู กดปุ่มเปิดวิทยุสื่อสารซึ่งยัดไว้ข้างในแล้วเริ่มการติดต่อ
"แอนดี้....แอนดี้ นี่ฉันพูด นายได้ยินไหม ?"
*******************************************
สถาพรกับรัชนี พากันวิ่งมาจนถึงบริเวณหน้าปากถ้ำ แล้วหยุด เพื่อรอให้แอนดี้ตามมาสมทบ...
"หวังว่าแอนดี้คงรับมือกับหุ่นยนต์พวกนั้นได้นะคะ" หญิงสาวกล่าวกับพี่ชาย
"ไม่น่ามีปัญหาหรอกแม่เสือ หมอนั่น นอกจากถูกสร้างด้วยมันสมองอัจฉริยะของวันชนะแล้ว ยังได้รับการอัพเกรดจากพวกต่างดาวอีกต่างหาก" สถาพรพูดยิ้มๆ
"พวกของคุณเอ็มม่า แฟนกัปตันวันชนะน่ะเหรอคะ ?"
"ใช่แล้ว แม่เสือ"
"อืม....ดูท่าทางพี่พรตอนนี้ เลื่อมใส นิยมชมชอบพวกเขาจริงๆเลย" หล่อนกล่าวและจ้องมองหน้าพี่ชาย
"เฮ้อ..." ด็อกเตอร์หนุ่มถอนใจ "ในเมื่อพี่ได้รู้ความจริงหลายๆอย่างแล้ว สถานการณ์มันก็ต้องเปลี่ยนไป..."
"แปลว่า ตอนนี้ พี่อยู่ข้างพวกเขา แน่นอน ?"
"ก็อย่างที่เคยบอกคราวก่อนไง พี่กลับไปทำงานให้รัฐบาลไม่ได้แล้ว"
"อืม... นีจะทำยังไงดีเนี่ย ต่อไปนี้ ?" หล่อนพูดเหมือนรำพึงรำพันกับตัวเอง
สถาพรมองหน้าน้องสาว ก่อนจะพูดช้าๆ ชัดๆ
"แม่เสือเอ๊ย...คนเรา ต้องมีความกตัญญู รู้บุญคุณคน ก็จริงอยู่ แต่ถ้าคนที่มีบุญคุณต่อเรา เป็นคนเลว ฆ่าพ่อแม่เรา ฆ่าประชาชนผู้บริสุทธิ์มากมายนับไม่ถ้วน และกำลังทำร้ายประเทศชาติของเราอยู่ เราก็จำเป็นต้องหันหลังให้!!"
รัชนีอึ้งกับคำพูดของพี่ชาย อย่างไม่อาจโต้แย้งใดๆ ได้
"เธอยังคิดว่า ผู้ชายคนที่แอนดี้กำลังนำตัวมา คนที่เกือบจะลงมือฝังชิพควบคุมความประพฤติให้เราอีกครั้ง เป็นคุณพ่ออยู่ไหม ?"
รัชนีเม้มปาก แล้วสั่นศีรษะ
"ไม่น่าจะใช่แล้วหละค่ะ!"
"ไม่น่าจะใช่..." สถาพรทวนคำพูดน้องสาว แล้วถามย้ำ "แสดงว่า เธอยังคงไม่แน่ใจ ยังมีความสงสัย"
"ค่ะพี่พร นียังสงสัย..."
"งั้นก็ต้องหาทางพิสูจน์ความจริงจนถึงที่สุด แอนดี้คงช่วยได้ เพราะเขากำลังนำตัวชายคนนั้นมาแล้ว"
"มาแล้วครับผม!"
สองพี่น้องหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน และเป็นเสียงที่คุ้นเคย
เจ้าของเสียงกำลังเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหา พร้อมกับแบกร่างของ "ท่านนายพล" ไว้บนบ่า
"มาแล้วเหรอแอนดี้" สถาพรเอ่ยถาม "กำลังเป็นห่วงนายอยู่เนี่ย จัดการพวกนั้นได้หมดหรือเปล่า ?"
"ไม่มีปัญหาครับ" แอนดี้ตอบพร้อมฉีกยิ้มให้สองพี่น้อง
"งั้นพวกเรา ออกไปรอเจ้านายของนายกับพรรคพวกข้างนอกกันเถอะ"
"ยังไม่ได้เจอกันหรือครับ ?" แอนดี้ถามและทำหน้าตาสงสัย
"ยัง...เราสองคนรอนายอยู่นี่แหละ และยังไม่เห็นเจ้านายของนายกับพวกโผล่มาเลย"
"เอ...แปลกนะครับ" แอนดี้ขมวดคิ้ว "พวกเขาน่าจะมาถึงก่อนคุณสองคนนา"
"ไม่รู้สิแอนดี้ แต่ยังไงพวกเขาก็ต้องมาน่ะ! ตอนนี้ พวกเราออกไปจากถ้ำนี่กันเถอะ"
"โอเคครับ"
ทั้งสามเริ่มพากันเดินเพื่อจะออกจากถ้ำ สถาพรกับรัชนีเดินนำหน้าไปก่อน แอนดี้เดินแบกร่าง "ท่านนายพล" ตามมาติดๆ
ยังไม่ทันถึงปากถ้ำ ผืนแผ่นดินที่ทั้งสามกำลังก้าวเดินก็พลันสั่นสะเทือน แล้วยุบตัวลงกระทันหัน!
ครืนนนน........
"เฮ้ยยย!!"
สถาพรร้องอุทานพร้อมกับร่างเซถลา เขาเอื้อมมือคว้าจับข้อมือน้องสาวไว้ ขณะเดียวกัน แผ่นดินข้างล่างก็แยกออก เปิดช่องดำมืดเบื้องล่างให้เห็น แล้วร่างของสองพี่น้องก็ตกร่วงลงไป!
"โอ๊ยยย....."
"พี่พร !!"
แอนดี้เองก็กำลังร่วงตามลงไปด้วย แต่ด้วยปฏิกริยาและไหวพริบอันรวดเร็วฉับพลัน เขาปล่อยไอพ่นขับดันออกจากฝ่าเท้าทั้งสองข้างและฝ่ามือข้างซ้าย ในขณะที่มือขวายังคงแบกร่างของนายพลไว้บนบ่า ทรงตัวลอยอยู่กลางอากาศ มองลงไปเบื้องล่างอันมืดมิดด้วยการเปิดระบบอินฟาเรด เห็นร่างของสองพี่น้องตกลงไปในน้ำและถูกสายน้ำพัดพาไป จึงลอยตัวต่ำลงและเหาะตามร่างของสองพี่น้องไปตามทิศทางที่กระแสน้ำพัดพาไปโดยทันที
ทั้งสถาพรและรัชนีพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวไม่ว่าจะเป็นกิ่งไม้หรือเถาวัลย์ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่อาจคว้าสิ่งใดติด กระแสน้ำอันไหลเชี่ยวพัดพาคนทั้งสองลอดเข้าไปในโพรงถ้ำย่อยซึ่งเป็นหนึ่งในหลายๆแห่ง ไปโผล่ออกอีกด้านหนึ่ง มองเห็นทางออกอยู่เบื้องบนเขาสูงลิบลิ่ว
กระแสน้ำซึ่งไหลเชี่ยวตอนที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ลดความแรงลงเมื่อไหลเข้ามา และกลายเป็นสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ผ่านเกาะแก่งและโขดหินน้อยใหญ่ไปทั่วบริเวณ มีเส้นทางเดินสองสามสายแยกกันไปคนละทาง ซึ่งไม่มีใครรู้ได้ว่าแต่ละทางจะนำพาไปถึงไหนและจะไปพบกับอะไรต่อไปข้างหน้า
สถาพรและรัชนีพากันขึ้นมานั่งพักบนโขดหินใหญ่ริมน้ำ มองสำรวจไปรอบๆ
"แอนดี้ไม่ได้ตามเข้ามาหรือคะ พี่พร ?" ศ.จ.สาวมองซ้ายมองขวาขณะที่ถามพี่ชาย
"เดี๋ยวเขาคงตามเข้ามามั้ง เรารอเขาก่อนละกัน" ด็อกเตอร์หนุ่มตอบน้องสาว มองเห็นหล่อนกำลังนั่งตัวสั่น
"หนาวมากเหรอแม่เสือ ?"
"หนาวสิคะพี่ น้ำเย็นเจี๊ยบเลย..." หล่อนตอบพลางห่อไหล่ กอดอก ตัวสั่น ฟันกระทบกันกึกๆเป็นระยะๆ
สถาพรลุกขึ้นยืน มองไปยังทิศทางที่เพิ่งลอดผ่านโพรงถ้ำเข้ามา แล้วตะเบ็งเสียงร้องเรียกลูกน้องของเพื่อนรัก
"แอนดี้!! แอนดี้โว้ยยย !!! อยู่ไหนวะ ??? แอนดี้ !!!"
เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาให้ได้ยิน
"เอ...ทำไมไม่มาทางเดียวกันวะเนี่ย ?" ด็อกเตอร์หนุ่มเกาหัวแกรกๆ
"เค้าคงถูกน้ำพัดพาไปที่อื่นมั้งคะ" รัชนีเดา ยังคงตัวสั่นเทาด้วยความหนาว
สถาพรมองดูน้องสาวด้วยความสงสาร ตัวเขาเองก็รู้สึกหนาวเหน็บพอๆกัน แล้วลุกขึ้น
"เดี๋ยวพี่ไปหากิ่งไม้มาก่อไฟก่อน จะได้ผิงไฟแก้หนาวกัน เธอนั่งรอพี่อยู่ตรงนี้นะ อย่าลุกไปไหนเสียล่ะ"
"อย่าไปนานนักนะคะ"
"ไม่นานหรอก แป๊บเดียว ซักสองสามนาที"
แล้วด็อกเตอร์หนุ่มก็เดินจากน้องสาวไปหากิ่งไม้ใบไม้เพื่อนำมาก่อไฟ ไม่นานนักก็เดินหอบกิ่งไม้จำนวนหนึ่งกลับมาหาน้องสาว วางกิ่งไม้เหล่านั้นลงบนพื้นกองสุมกันไว้ ใช้ปืนเลเซอร์ยิงลงตรงกลางเผาก้อนหินข้างล่างกิ่งไม้เหล่านั้นให้เกิดความร้อน ไม่กี่วินาทีไฟก็ลุกพรึบ ได้กองไฟผิงแก้หนาวสมใจ
****************************************************
ก่อนหน้าที่สองพี่น้องจะพลัดหลงกับแอนดี้...
แอนดรอยด์อัจฉริยะกำลังแบกร่างของ "ท่านนายพล" เหาะไล่ตามร่างของสองพี่น้องซึ่งกำลังถูกกระแสน้ำพัดไปข้างหน้า ฉับพลันก็มองเห็นทั้งสองคนหายเข้าไปในโพรงถ้ำ
ขณะที่ตนเองกำลังลังเลใจอยู่ว่าจะทำอย่างไรต่อไป รอบๆกายก็ปรากฏร่างของหุ่นยนต์เอไอของรัฐบาลสิบกว่าตัว เหาะออกมาจากบริเวณซอกหลืบหลายๆแห่ง โอบล้อมเขาไว้ แล้วหนึ่งในจำนวนนั้นก็ส่งเสียงออกคำสั่ง
"เจ้าหุ่นฝ่ายกบฏ!! แกทำกับพวกเราแสบมาก!! คราวนี้ ไม่มีทางหนีรอดไปไหนแน่! ส่งตัวพลเอกอนันต์มาให้พวกเรา และยอมให้จับเสียดีๆ!!"
"พลเอกอนันต์ งั้นเหรอ ?" แอนดี้ย้อนถาม
"ถูกต้อง! คนที่แกกำลังแบกอยู่บนบ่านั่นแหละ!"
"ตลกว่ะ!" แอนดี้แค่นเสียง "อนันต์อเนินอะไรกัน พลเอกอนันต์ตัวจริงตายไปแล้ว !! นี่มันตัวปลอมชัดๆ!!"
"ก็ถ้าเป็นตัวปลอม แล้วจะมีความหมายอะไรสำหรับแกล่ะ ? ส่งตัวเขามาให้พวกข้าสิ !!"
"ไม่ได้!!"
"ทำไมล่ะ ?"
"เพราะเจ้านายของฉันต้องการคุยกับเขา ฉันจึงต้องพาเขาไปด้วย"
"แกจะพาเขาไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! เขาเป็นคนของรัฐบาล ส่งตัวเขามาซะ!!"
"ไม่ส่งโว้ย !!" แอนดี้ตอบด้วยท่าทางยียวน ยักคิ้วให้เอไอตัวหัวหน้าซึ่งกำลังเจรจา "แน่จริงก็เข้ามาแย่งเอาเองเถอะเมิง!"
"พูดกันดีๆ ไม่ฟัง อย่างนั้น ก็ต้องใช้กำลังบังคับกันละ!!"
"อู้ว์.....กลัว ship หายเลยว่ะ! ตัวสั่นแล้วนะเนี่ย!" แอนดี้ยิ้มยั่ว พลางเปิดระบบเกราะบาเรียหุ้มห่อทั่วร่าง
"ยิงมัน !!!" เอไอตัวหัวหน้าออกคำสั่งกับเหล่าบริวาร จากนั้น หุ่นเอไอทุกตัวก็ยื่นแขนซึ่งติดอาวุธเลเซอร์ยิงกระหน่ำเข้าใส่แอนดี้ทันที !!
(ต่อครับ)
💫🕛💫 "หลงกาล" Episode-52 : ภาคอวสาน ตอนที่ 9 💫🕛💫
ก่อนหน้าที่แอนดี้จะได้ปะทะกับเหล่าหุ่นยนต์เอไอ...
บริเวณด้านหน้าปากถ้ำลับ อันเป็นจุดนัดพบกันระหว่างแอนดี้และกัปตันวันชนะพร้อมกับชาวคณะ ยาน THE FUGITIVE ได้มาลงจอดรออยู่แล้ว
"นี่มันคนละจุดกับทางที่เราเคยเข้าไปเจอศพประชาชนนี่นา" แซมตั้งข้อสังเกตขณะมองดูภาพบริเวณปากทางเข้านั้นจากหน้าต่างยาน
"ใช่ครับ คนละจุด คนละที่กัน" กัปตันวันชนะพยักหน้าและทำท่าครุ่นคิด "นี่เป็นที่ๆเรายังไม่เคยเจอมาก่อน แต่ที่เรามาถึงได้ก็เพราะแอนดี้ได้ให้พิกัดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว"
"เราลงไปสำรวจกันหน่อยดีไหมคะ ?" เอ็มม่าเสนอแนะ
"ดีเลยค่ะพี่เอ็ม เราจะได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์กัน" สาวจอยตอบรับเห็นด้วยแล้วหันมาถามกัปตัน "ลงไปกันนะคะ กัปตัน ?"
"โอเคครับ พกอาวุธติดตัวกันด้วยนะทุกคน" กัปตันตอบตกลง ก่อนจะหันไปยังแผงควบคุม สั่งยานให้เปิดประตูด้านข้าง แล้วจึงเดินลงจากยานผ่านบันไดที่ทอดลงมาจนถึงพื้นดิน ตามด้วยเอ็มม่า แอนนา แซม เอก สองสาวจอยกับเล็ก และเอวา
ทุกคนยืนเผชิญหน้ากับปากทางเข้าถ้ำซึ่งมีต้นไม้และเถาวัลย์ปกคลุมหนาทึบ หากอยู่ในระยะไกล ไม่สังเกตให้ดี ก็จะมองไม่เห็นปากทางเข้าถ้ำแห่งนี้
กัปตันวันชนะยืนพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากชักชวนทุกคน
"เข้าไปดูข้างในกันเถอะครับ เตรียมอาวุธให้พร้อมในมือด้วย อย่าประมาท"
ทุกคนชักปืนเลเซอร์จากซองข้างเข็มขัดออกมาถือไว้ เตรียมพร้อม ยกเว้นสาวน้อยแอนนาคนเดียวที่ไม่มีอาวุธอะไร แล้วเดินตามกัปตันเข้าไปในถ้ำทีละคน
หลังจากผ่านเข้าไปในถ้ำ ทุกคนก็พบว่าภายในนั้นเป็นลานดินกว้าง และค่อยๆ แคบลงเมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ
บรรยากาศข้างในเงียบกริบ แสงสว่างจากภายนอกยังพอที่จะสาดส่องเข้ามาให้มองเห็นหินงอกหินย้อยในถ้ำในระยะไม่เกิน 2 ร้อยเมตร
สองเท้าของแต่ละคน ค่อยๆย่างก้าวไปข้างหน้า ติดตามกัปตันวันชนะไป...
ทันใดนั้น ทุกคนก็รู้สึกว่าแผ่นดินซึ่งอยู่ใต้ฝ่าเท้ามีอาการไหวสะเทือน! ตามด้วยเสียง...
ครืดดดดด..........
กัปตันวันชนะหยุดเดิน หันมองซ้ายทีขวาที ทุกคนที่ตามหลังมาพลอยหยุดเดินไปด้วยและทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
ฉับพลัน! แผ่นดินบริเวณที่ทุกคนกำลังยืนอยู่ ก็ยุบตัวลงอย่างกระทันหัน! เศษหินเศษดินร่วงกราวลงสู่เบื้องล่าง!
ครืนนนน........
"เฮ้ยยย!!" แซมร้องอุทาน
"ทุกคน ถอยกลับไป!!" กัปตันร้องตะโกน
แต่ช้าไปเสียแล้ว! ไม่ทันที่ใครจะได้ถอยกลับไปยังทางออก แผ่นดินข้างใต้ก็แยกออกเป็นช่อง ส่งทุกคนตกลงไปในหลุมลึกใต้ดินซึ่งมีแต่ความดำมืด!
วูบบบบบบบบ..........
"โอ๊ยยย....."
"กรี๊ดดดดดด...."
ร่างของแต่ละคนลอยเคว้งคว้างกลางอากาศขณะดิ่งลงไป นานราวนาทีเศษๆ ทุกคนจึงได้สัมผัสกับความเย็นเฉียบของน้ำซึ่งรอรับอยู่เบื้องล่าง
ตูมมม........ตูมม......ตูมมม......
นั่นถือว่าเป็นโชคดี เพราะถ้าเป็นพื้นดินหรือหิน ก็คงต้องมีคนได้รับบาดเจ็บจากการตกลงกระแทกพื้นกันบ้าง
น้ำเบื้องล่างมิใช่น้ำนิ่ง แต่เป็นสายน้ำซึ่งไหลเข้ามาจากต้นน้ำภายนอก มันพัดพาทุกคนไหลไปรวมกันอยู่บริเวณเนินโขดหินแห่งหนึ่ง
แต่ละคนตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำซึ่งเย็นเยียบถึงกระดูก มายืนบ้างนั่งบ้างบนลานหิน
"ทุกคน ปลอดภัย อยู่กันครบไหมครับ ?" กัปตันสำรวจชาวคณะแล้วไล่เช็คชื่อทีละคน
"เอ็มม่า แอนนา"
"อยู่ทางนี้ค่ะ ลูกก็อยู่กับฉันนี่" คุณแม่ต่างดาวนั่งอยู่ห่างออกไปทางซ้ายโดยมีสาวน้อยแอนนานั่งอยู่บนตัก
กัปตันพยักหน้าก่อนถาม "คุณไม่เป็นอะไรนะครับ แอนนา ปลอดภัยนะลูก ?"
"หนูกับคุณแม่ไม่เป็นไรค่ะ" สาวน้อยตอบโดยมีอาการหนาวสั่นเล็กน้อย
"แซม...เอก....คุณจอย คุณเล็ก เอวา ?" กัปตันเช็คชื่ออีก 5 คนที่เหลือ แล้วก็ยิ้มออกเมื่อเห็นหนุ่มสาวทั้ง 5 รวมกันอยู่ทางด้านขวา
"มีใครได้รับบาดเจ็บอะไรไหม ?"
"ไม่มีค่ะ กัปตัน" สาวจอยตอบ "ดีที่ข้างล่างเป็นน้ำอะค่ะ"
"ปืนเลเซอร์ยังอยู่กันครบไหมครับ ?"
"อยู่ครับ ไม่มีใครปล่อยให้หลุดมือไปเลยครับกัปตัน" มหาเอกชูปืนให้ดู แล้วทุกคนก็ทำตาม
"จากนี้ไป เอาไงกันดีครับ ?" แซมเอ่ยถาม
"พวกเราคงถูกวางกับดักแน่ๆ ต่อไปต้องระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว" กัปตันกล่าวด้วยสีหน้าเครียด
"แบบนี้ สถาพร คุณรัชนี และแอนดี้ ก็จะไม่เจอพวกเรา เวลาไปถึงปากถ้ำ" สาวเล็กกล่าวด้วยความวิตกกังวล
"เดี๋ยวผมจะลองวิทยุติดต่อดูครับ" กัปตันวันชนะกล่าวแล้วจิ้มนิ้วชี้เข้าไปในหู กดปุ่มเปิดวิทยุสื่อสารซึ่งยัดไว้ข้างในแล้วเริ่มการติดต่อ
"แอนดี้....แอนดี้ นี่ฉันพูด นายได้ยินไหม ?"
สถาพรกับรัชนี พากันวิ่งมาจนถึงบริเวณหน้าปากถ้ำ แล้วหยุด เพื่อรอให้แอนดี้ตามมาสมทบ...
"หวังว่าแอนดี้คงรับมือกับหุ่นยนต์พวกนั้นได้นะคะ" หญิงสาวกล่าวกับพี่ชาย
"ไม่น่ามีปัญหาหรอกแม่เสือ หมอนั่น นอกจากถูกสร้างด้วยมันสมองอัจฉริยะของวันชนะแล้ว ยังได้รับการอัพเกรดจากพวกต่างดาวอีกต่างหาก" สถาพรพูดยิ้มๆ
"พวกของคุณเอ็มม่า แฟนกัปตันวันชนะน่ะเหรอคะ ?"
"ใช่แล้ว แม่เสือ"
"อืม....ดูท่าทางพี่พรตอนนี้ เลื่อมใส นิยมชมชอบพวกเขาจริงๆเลย" หล่อนกล่าวและจ้องมองหน้าพี่ชาย
"เฮ้อ..." ด็อกเตอร์หนุ่มถอนใจ "ในเมื่อพี่ได้รู้ความจริงหลายๆอย่างแล้ว สถานการณ์มันก็ต้องเปลี่ยนไป..."
"แปลว่า ตอนนี้ พี่อยู่ข้างพวกเขา แน่นอน ?"
"ก็อย่างที่เคยบอกคราวก่อนไง พี่กลับไปทำงานให้รัฐบาลไม่ได้แล้ว"
"อืม... นีจะทำยังไงดีเนี่ย ต่อไปนี้ ?" หล่อนพูดเหมือนรำพึงรำพันกับตัวเอง
สถาพรมองหน้าน้องสาว ก่อนจะพูดช้าๆ ชัดๆ
"แม่เสือเอ๊ย...คนเรา ต้องมีความกตัญญู รู้บุญคุณคน ก็จริงอยู่ แต่ถ้าคนที่มีบุญคุณต่อเรา เป็นคนเลว ฆ่าพ่อแม่เรา ฆ่าประชาชนผู้บริสุทธิ์มากมายนับไม่ถ้วน และกำลังทำร้ายประเทศชาติของเราอยู่ เราก็จำเป็นต้องหันหลังให้!!"
รัชนีอึ้งกับคำพูดของพี่ชาย อย่างไม่อาจโต้แย้งใดๆ ได้
"เธอยังคิดว่า ผู้ชายคนที่แอนดี้กำลังนำตัวมา คนที่เกือบจะลงมือฝังชิพควบคุมความประพฤติให้เราอีกครั้ง เป็นคุณพ่ออยู่ไหม ?"
รัชนีเม้มปาก แล้วสั่นศีรษะ
"ไม่น่าจะใช่แล้วหละค่ะ!"
"ไม่น่าจะใช่..." สถาพรทวนคำพูดน้องสาว แล้วถามย้ำ "แสดงว่า เธอยังคงไม่แน่ใจ ยังมีความสงสัย"
"ค่ะพี่พร นียังสงสัย..."
"งั้นก็ต้องหาทางพิสูจน์ความจริงจนถึงที่สุด แอนดี้คงช่วยได้ เพราะเขากำลังนำตัวชายคนนั้นมาแล้ว"
"มาแล้วครับผม!"
สองพี่น้องหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน และเป็นเสียงที่คุ้นเคย
เจ้าของเสียงกำลังเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหา พร้อมกับแบกร่างของ "ท่านนายพล" ไว้บนบ่า
"มาแล้วเหรอแอนดี้" สถาพรเอ่ยถาม "กำลังเป็นห่วงนายอยู่เนี่ย จัดการพวกนั้นได้หมดหรือเปล่า ?"
"ไม่มีปัญหาครับ" แอนดี้ตอบพร้อมฉีกยิ้มให้สองพี่น้อง
"งั้นพวกเรา ออกไปรอเจ้านายของนายกับพรรคพวกข้างนอกกันเถอะ"
"ยังไม่ได้เจอกันหรือครับ ?" แอนดี้ถามและทำหน้าตาสงสัย
"ยัง...เราสองคนรอนายอยู่นี่แหละ และยังไม่เห็นเจ้านายของนายกับพวกโผล่มาเลย"
"เอ...แปลกนะครับ" แอนดี้ขมวดคิ้ว "พวกเขาน่าจะมาถึงก่อนคุณสองคนนา"
"ไม่รู้สิแอนดี้ แต่ยังไงพวกเขาก็ต้องมาน่ะ! ตอนนี้ พวกเราออกไปจากถ้ำนี่กันเถอะ"
"โอเคครับ"
ทั้งสามเริ่มพากันเดินเพื่อจะออกจากถ้ำ สถาพรกับรัชนีเดินนำหน้าไปก่อน แอนดี้เดินแบกร่าง "ท่านนายพล" ตามมาติดๆ
ยังไม่ทันถึงปากถ้ำ ผืนแผ่นดินที่ทั้งสามกำลังก้าวเดินก็พลันสั่นสะเทือน แล้วยุบตัวลงกระทันหัน!
ครืนนนน........
"เฮ้ยยย!!"
สถาพรร้องอุทานพร้อมกับร่างเซถลา เขาเอื้อมมือคว้าจับข้อมือน้องสาวไว้ ขณะเดียวกัน แผ่นดินข้างล่างก็แยกออก เปิดช่องดำมืดเบื้องล่างให้เห็น แล้วร่างของสองพี่น้องก็ตกร่วงลงไป!
"โอ๊ยยย....."
"พี่พร !!"
แอนดี้เองก็กำลังร่วงตามลงไปด้วย แต่ด้วยปฏิกริยาและไหวพริบอันรวดเร็วฉับพลัน เขาปล่อยไอพ่นขับดันออกจากฝ่าเท้าทั้งสองข้างและฝ่ามือข้างซ้าย ในขณะที่มือขวายังคงแบกร่างของนายพลไว้บนบ่า ทรงตัวลอยอยู่กลางอากาศ มองลงไปเบื้องล่างอันมืดมิดด้วยการเปิดระบบอินฟาเรด เห็นร่างของสองพี่น้องตกลงไปในน้ำและถูกสายน้ำพัดพาไป จึงลอยตัวต่ำลงและเหาะตามร่างของสองพี่น้องไปตามทิศทางที่กระแสน้ำพัดพาไปโดยทันที
ทั้งสถาพรและรัชนีพยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวไม่ว่าจะเป็นกิ่งไม้หรือเถาวัลย์ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่อาจคว้าสิ่งใดติด กระแสน้ำอันไหลเชี่ยวพัดพาคนทั้งสองลอดเข้าไปในโพรงถ้ำย่อยซึ่งเป็นหนึ่งในหลายๆแห่ง ไปโผล่ออกอีกด้านหนึ่ง มองเห็นทางออกอยู่เบื้องบนเขาสูงลิบลิ่ว
กระแสน้ำซึ่งไหลเชี่ยวตอนที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ลดความแรงลงเมื่อไหลเข้ามา และกลายเป็นสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ผ่านเกาะแก่งและโขดหินน้อยใหญ่ไปทั่วบริเวณ มีเส้นทางเดินสองสามสายแยกกันไปคนละทาง ซึ่งไม่มีใครรู้ได้ว่าแต่ละทางจะนำพาไปถึงไหนและจะไปพบกับอะไรต่อไปข้างหน้า
สถาพรและรัชนีพากันขึ้นมานั่งพักบนโขดหินใหญ่ริมน้ำ มองสำรวจไปรอบๆ
"แอนดี้ไม่ได้ตามเข้ามาหรือคะ พี่พร ?" ศ.จ.สาวมองซ้ายมองขวาขณะที่ถามพี่ชาย
"เดี๋ยวเขาคงตามเข้ามามั้ง เรารอเขาก่อนละกัน" ด็อกเตอร์หนุ่มตอบน้องสาว มองเห็นหล่อนกำลังนั่งตัวสั่น
"หนาวมากเหรอแม่เสือ ?"
"หนาวสิคะพี่ น้ำเย็นเจี๊ยบเลย..." หล่อนตอบพลางห่อไหล่ กอดอก ตัวสั่น ฟันกระทบกันกึกๆเป็นระยะๆ
สถาพรลุกขึ้นยืน มองไปยังทิศทางที่เพิ่งลอดผ่านโพรงถ้ำเข้ามา แล้วตะเบ็งเสียงร้องเรียกลูกน้องของเพื่อนรัก
"แอนดี้!! แอนดี้โว้ยยย !!! อยู่ไหนวะ ??? แอนดี้ !!!"
เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาให้ได้ยิน
"เอ...ทำไมไม่มาทางเดียวกันวะเนี่ย ?" ด็อกเตอร์หนุ่มเกาหัวแกรกๆ
"เค้าคงถูกน้ำพัดพาไปที่อื่นมั้งคะ" รัชนีเดา ยังคงตัวสั่นเทาด้วยความหนาว
สถาพรมองดูน้องสาวด้วยความสงสาร ตัวเขาเองก็รู้สึกหนาวเหน็บพอๆกัน แล้วลุกขึ้น
"เดี๋ยวพี่ไปหากิ่งไม้มาก่อไฟก่อน จะได้ผิงไฟแก้หนาวกัน เธอนั่งรอพี่อยู่ตรงนี้นะ อย่าลุกไปไหนเสียล่ะ"
"อย่าไปนานนักนะคะ"
"ไม่นานหรอก แป๊บเดียว ซักสองสามนาที"
แล้วด็อกเตอร์หนุ่มก็เดินจากน้องสาวไปหากิ่งไม้ใบไม้เพื่อนำมาก่อไฟ ไม่นานนักก็เดินหอบกิ่งไม้จำนวนหนึ่งกลับมาหาน้องสาว วางกิ่งไม้เหล่านั้นลงบนพื้นกองสุมกันไว้ ใช้ปืนเลเซอร์ยิงลงตรงกลางเผาก้อนหินข้างล่างกิ่งไม้เหล่านั้นให้เกิดความร้อน ไม่กี่วินาทีไฟก็ลุกพรึบ ได้กองไฟผิงแก้หนาวสมใจ
ก่อนหน้าที่สองพี่น้องจะพลัดหลงกับแอนดี้...
แอนดรอยด์อัจฉริยะกำลังแบกร่างของ "ท่านนายพล" เหาะไล่ตามร่างของสองพี่น้องซึ่งกำลังถูกกระแสน้ำพัดไปข้างหน้า ฉับพลันก็มองเห็นทั้งสองคนหายเข้าไปในโพรงถ้ำ
ขณะที่ตนเองกำลังลังเลใจอยู่ว่าจะทำอย่างไรต่อไป รอบๆกายก็ปรากฏร่างของหุ่นยนต์เอไอของรัฐบาลสิบกว่าตัว เหาะออกมาจากบริเวณซอกหลืบหลายๆแห่ง โอบล้อมเขาไว้ แล้วหนึ่งในจำนวนนั้นก็ส่งเสียงออกคำสั่ง
"เจ้าหุ่นฝ่ายกบฏ!! แกทำกับพวกเราแสบมาก!! คราวนี้ ไม่มีทางหนีรอดไปไหนแน่! ส่งตัวพลเอกอนันต์มาให้พวกเรา และยอมให้จับเสียดีๆ!!"
"พลเอกอนันต์ งั้นเหรอ ?" แอนดี้ย้อนถาม
"ถูกต้อง! คนที่แกกำลังแบกอยู่บนบ่านั่นแหละ!"
"ตลกว่ะ!" แอนดี้แค่นเสียง "อนันต์อเนินอะไรกัน พลเอกอนันต์ตัวจริงตายไปแล้ว !! นี่มันตัวปลอมชัดๆ!!"
"ก็ถ้าเป็นตัวปลอม แล้วจะมีความหมายอะไรสำหรับแกล่ะ ? ส่งตัวเขามาให้พวกข้าสิ !!"
"ไม่ได้!!"
"ทำไมล่ะ ?"
"เพราะเจ้านายของฉันต้องการคุยกับเขา ฉันจึงต้องพาเขาไปด้วย"
"แกจะพาเขาไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! เขาเป็นคนของรัฐบาล ส่งตัวเขามาซะ!!"
"ไม่ส่งโว้ย !!" แอนดี้ตอบด้วยท่าทางยียวน ยักคิ้วให้เอไอตัวหัวหน้าซึ่งกำลังเจรจา "แน่จริงก็เข้ามาแย่งเอาเองเถอะเมิง!"
"พูดกันดีๆ ไม่ฟัง อย่างนั้น ก็ต้องใช้กำลังบังคับกันละ!!"
"อู้ว์.....กลัว ship หายเลยว่ะ! ตัวสั่นแล้วนะเนี่ย!" แอนดี้ยิ้มยั่ว พลางเปิดระบบเกราะบาเรียหุ้มห่อทั่วร่าง
"ยิงมัน !!!" เอไอตัวหัวหน้าออกคำสั่งกับเหล่าบริวาร จากนั้น หุ่นเอไอทุกตัวก็ยื่นแขนซึ่งติดอาวุธเลเซอร์ยิงกระหน่ำเข้าใส่แอนดี้ทันที !!
(ต่อครับ)