สวัดดี จากเรื่องเมื่อวานนะที่เราแอบชอบผู้ชายที่อายุห่างกัน 10 ปี แล้วเค้าก็เป็นอาจารย์ของเรา เฮ้อ! เบื่อจังความรู้สึกแบบนี้ ทำไมต้องแอบชอบเขาว่ะ ชอบไปๆ ก็เริ่มรักเค้าไปแล้ว เค้าเป็นเสือนะ ไม่ยอมหยุดที่ใครหรอกแม้แต่แฟนคนปัจจุบันของเค้า เค้าจบจากมหาลัยดังนะเทียบกะเราแค่วิทลัยธรรมดา ต่างกันทุกๆอย่าง แต่ทำไมเรายังรักเค้าอยู่อย่างนี้ (อาจารย์คะ อย่าโกรธเราเลยนะเราพยายามที่จะลบความรู้สึกเกินเลยกะอาจารย์อยู่ อย่ามายิ้มด้วยความอ่อนโยน อย่ามาถามว่าเป็นไร อย่ามาถามว่ามีแฟนยัง แล้วอย่ามามองเวลาเราเพลอด้วยสายตาละมุนกว่าศิษย์คนอื่นได้ใหม เพราะทุกอย่างมันทำให้เราคิดไปใกล) แล้วถ้าอาจารย์จะย้ายไปสอนที่มหาลัยอื่นไม่ต้องบอกตอนที่เราอยู่ก็ได้ บอกกะเด็กวิจัยอาจารย์ไปเลยดีกว่า แล้วขอร้องไม่ต้องย้ำก็ได้นะคะว่าจะไป เพราะถ้าที่ๆจะไปมันดีกว่าที่นี้มากเราก็คงไม่ขอร้องที่จะให้อาจารย์อยู่ ถ้าหากอาจารย์ถามเราว่าเราอยากให้ไปใหม? เราก็อยากให้อาจารย์ไป อยากให้อาจารย์เจสิ่งที่ดีกว่านี้ ได้อยู่กะแฟนของอาจารย์ แล้วทำไมเราถึงจะไม่อยากให้อาจารย์ไปล่ะ ถ้าหากถามหาเหตุผลว่าทำไม ก็มีแค่เหตุผลเดียว คือ เรารักอาจารย์ไง ใช้เป็นคำตอบแทนการให้ไปได้ป่ะ แล้วมันจะมีข้อผูกมัดใดที่จะห้ามไม่ให้ไปล่ะคะ ถ้าหากว่าทุกอย่างมันเหนือเหตุผลจริงๆ ให้โชคชะตาและหัวใจเป็นตัวทำงานก็แล้วกัน ถ้าหากถามหาคนที่ใช่สำหรับเราก็คือ อาจารย์นี่แหละ ถ้าเราจะได้เกิดมาเพื่อรักอาจารย์จริงๆและอาจารย์เกิดมาเพื่อรักเราโชคชะตาและหัวใจจะเป็นคนกำหนดเวลาและเส้นทางให้เรากลับมาเจอกันเอง เราเชื่อแบบนั้นจริงๆ (โคเอ็น รักอาจารย์นะ) #Kaitong
เรามีเหตุผลเพียงข้อเดียว อยากให้รู้ อยากให้เข้าใจ