จัดการกับความเหงา และการคิดมากอย่างไรดี

ตอนนี้เราเพื่อนน้อยมากค่ะ และเรียนหนักมาก เพื่อนที่มีอยู่ก็ไม่ค่อยสะดวกมาอ่านด้วยกัน แถมบางคนก็ทำเหมือนไม่สนิทกันจนบางทีก็นัดกันแบบไม่มีเรา เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้เครียดจนพาลคิดเรื่องต่างๆในแง่ลบหรือเปล่า แต่เราค่อนข้างเสียใจที่ไม่มีเพื่อนอ่านหนังสือด้วยกัน แถมนัดกันโดยไม่มีเราก็บ่อยค่ะ เราก็พยายามไม่คิดอะไรค่ะ ก็ยิ้มๆไป แต่จริงๆเราเสียใจค่ะ

บางทีเราเครียดๆ อ่านหนังสือไปเครียดๆ ก็ยิ่งพาลให้คิดลบ ว่าเรานั้นไม่มีใครเลย เราคิดตลอดว่าเราเป็นคนนิสัยไม่ดีรึเปล่า แต่เราก็พยายามช่วยเหลือคนอื่นเสมอ พ่อเราเคยสอนไว้ว่า ทำอะไรไม่ต้องพยายามหวังสิ่งตอบแทนมาก เพราะเราเป็นคนทำคุณคนไม่ขึ้น แราก็พยายามแล้ว แต่บางทีมันเศร้าค่ะ ทั้งๆที่เราพยายามช่วยเหลือเขาทุกอย่าง แต่ไม่เคยมีคนคิดถึงเราเลย ยามที่เรามีเรื่องลำบาก ก็แทบไม่มีใครสนใจ

เราเคยถูกเพื่อนเตือนให้คิดเรื่องคนอื่นให้น้อยลงเหมือนกันค่ะ เราก็พยายามอยู่ เรารู้สึกว่าใช้ชีวิตกับการคิดเรื่องของคนอื่นตลอด จนเราพังข้างในนั้น เป็นสิ่งที่ทุกข์จริงๆค่ะ เราอยากเปลี่ยนตัวเองค่ะ

เปลี่ยนไม่ให้เป็นคนคิดมาก มีความมั่นใจ และคิดบวกมากกว่านี้ค่ะ เพราะยิ่งเราคิดมาก เราก็ยิ่งเหงา ยิ่งซึม จากที่เครียดสอบอยู่แล้วก็พังเข้าไปอีก ตอนนี้รู้สึกว่าอาการหนักแล้วค่ะ ขอคำแนะนำด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ