เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดกับผมนะครับ ตอนนี้ผมอยู่เรียนอยู่ม.6ครับ เริ่มแรกของเรื่องคือผมได้ไปค่ายๆหนึ่ง แล้วได้รู้จักเพื่อนค่ายคนหนึ่ง เขาเป็นผช. ชื่อกีต้าร์ ในค่ายผมกับเขาสนิทกันมาก พอจบค่ายก็ยังคุยกันทุกวัน จนเป็นเรื่องปกติในแต่วันไปละครับ555 จนผมรู้สึกดีกับเขามากกว่าเพื่อน บอกก่อนนะครับผมกับเขาเป็นชายแท้ แต่ทำไมไม่รู้ผมดันไปชอบเขา แต่ชายแท้อะเนาะ เลยไม่กล้าบอก จนวันหนึ่งก็คุยกับเขาปกติ แล้วสักพักเขาก็ส่งข้อความมาขอผมคุยได้ไหม ผมแกล้งโง่ถามไปว่าแล้วตอนนี้ไม่คุยอยู่เหรอ555 เขาเริ่มจริงจัง ผมก็เลยตกลงคุยกับเขา คุยกันได้เดือนหนึ่งมั้ง ผมก็รู้สึกรักมันไปแล้ว เลยแกล้งถามไปว่า
ผม : ถ้าจะเป็นแฟนกันนี้ใครจะขอก่อนว่ะ555
กต. : ไม่รู้ดิ
ผม : เออช่างมัน
กต. : กูมีแฟนแล้วนะ
ผมก็คิดว่ามันแกล้ง เลยถามจนรู้ว่าเป็นเรื่องจริง เขาคบกันก่อนจะไปค่ายอีก มันบอกว่ามันจะเลิกกับแฟน เพราะรู้สึกดีกับผมไปแล้ว ตอนนั้นยอมรับว่าเห็นแก่ตัวอยากให้เลิกกัน555 ผมก็เลยรอเขา คุยเป็นปกติเหมือนเดิม ผ่านไปได้1เดือนเขาก็ยังไม่เลิกกับแฟน มันเหมือนผมเป็นแค่เงาอะไรสักอย่างอะ555 เลยบอกเลิกคุยกับเขา แต่เขาก็ยื้อผมไว้จนผมใจอ่อน แต่อย่างว่าอะ ผมก็ไม่อยากแย่งใครเขามาด้วยก็เลยขอเลิกคุยอีกครั้ง ที่เขาพูดไม่รู้ว่ามันจริงไหมที่บอกว่ารักผม รู้สึกดีกับผม ตอนนี้เหมือนขาดเขาไม่ได้ คิดว่าผมทำถูกไหมครับที่จะเลิกคุยกับเขา
ผมควรทำยังไงดีครับ
ผม : ถ้าจะเป็นแฟนกันนี้ใครจะขอก่อนว่ะ555
กต. : ไม่รู้ดิ
ผม : เออช่างมัน
กต. : กูมีแฟนแล้วนะ
ผมก็คิดว่ามันแกล้ง เลยถามจนรู้ว่าเป็นเรื่องจริง เขาคบกันก่อนจะไปค่ายอีก มันบอกว่ามันจะเลิกกับแฟน เพราะรู้สึกดีกับผมไปแล้ว ตอนนั้นยอมรับว่าเห็นแก่ตัวอยากให้เลิกกัน555 ผมก็เลยรอเขา คุยเป็นปกติเหมือนเดิม ผ่านไปได้1เดือนเขาก็ยังไม่เลิกกับแฟน มันเหมือนผมเป็นแค่เงาอะไรสักอย่างอะ555 เลยบอกเลิกคุยกับเขา แต่เขาก็ยื้อผมไว้จนผมใจอ่อน แต่อย่างว่าอะ ผมก็ไม่อยากแย่งใครเขามาด้วยก็เลยขอเลิกคุยอีกครั้ง ที่เขาพูดไม่รู้ว่ามันจริงไหมที่บอกว่ารักผม รู้สึกดีกับผม ตอนนี้เหมือนขาดเขาไม่ได้ คิดว่าผมทำถูกไหมครับที่จะเลิกคุยกับเขา