ระบายหน่อย

เราอายุ21 เรียนอยู่ปี4แล้วค่ะ ตอนนี้เป็นเทอมแรกของปีสี่ แค่เทอมแรกเราก็ท้อมากๆแล้ว ทั้งเพื่อนที่ทำงานกลุ่มก็ไม่ค่อยสนใจงาน ไปฝึกสอนต่างประเทศพ่อ แม่ แฟน ก็เหมือนไม่อยากให้ไป แต่เราอยากไปนะ อีกสองอาทิตย์สอบไฟนอล แต่ก่อนจะสอบไฟนอลก็มีงานกลุ่มซึ่งเพื่อนก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เหมือนเราเหนื่อยอยู่คนเดียว เทอมนี้เราร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่กลับมาบ้านเราไม่กล้าที่จะระบายให้พ่อกับแม่ฟังเพราะกลัวเขาจะเป็นห่วง แค่เห็นหน้าพ่อหน้าแม่ในแต่ละอาทิตย์ก็จะร้องไห้กลับ นั่งนถกลับมอก็นั่งน้องไห้เพราะไม่อยากห่างบ้าน นั่งรถกลับบ้านก็จะร้องไห้ มันเป็นความรู้สึกที่เหนื่อย ที่ท้อมากๆ แค่รู้ว่าเราจะได้เห็นหน้าคนที่เรารักในตอนที่เราดิ่งสุด เราก็จะน้องแล้วอะ ควรจัดจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี อยากระบายเฉยๆค่ะ