อันที่จริง เราเป็นคนที่นิสัยไมดีเลยอะถ้าเล่าเรื่องนี้ไป
เรื่องของเรามีอยู่ว่า เราชอบเสียงดนตรีตั้งแต่ป.1 เรามีความฝันว่าอยากเป็นนักร้องนักดนตรี เราบอกแม่ แต่เเม่เราไม่สนับสนุน เพราะแม่เราคิดว่าเรียนดีกว่า ต่อมาช่วงป.4-5 เรามีเพื่อนค่อนข้างเยอะ(แต่เพื่อนเรานิสัยดี)แต่ก้มีเพื่อนคนนึงบอกเราตลอดเลยว่าเค้าอยากเป็นแพทย์ผ่าตัด แต่ทุกๆครั้งที่มันเล่าอะไรไปเราก็ไม่ได้คิดอะไรก้ได้แต่ให้กำลังใจแต่พอผ่านไปเดือนสองเดือน เรากลับอยากเป็นหมอขึ้นมาซะงั้น ทั้งๆที่เรามีความฝันเป็นของตัวเองว่าเราอยากเป็นนักร้องนักดนตรี จนกระทั่งม.1เราสอบเข้าได้โรงเรียนประจำอําเภอ ในเขตภาคใต้ เราได้อยู่ห้องวิท-คณิต เราเป็นติ่งเมื่อตอนป.6 เรารู้สึกว่าเราอยากเป็นศิลปินเกาหลี แต่เราก้บอกแม่อีกทีนึง แม่เราบอกว่าไรสาระ แม่เราก้ไม่สนับสนุนเพราะคิดว่ามันยากมากๆสำหรับเรา แม่ชอบบอกอยากจะทำอะไรก็ทำอยากจะเป็นอะไรก็เป็น แต่แม่เราชอบพูดให้ความหวังเราทั้งไปที่ทุกวันนี้เรายังสับสนตัวเองอยู่ไม่น้อย ว่าเราอยากเป็นอะไรกันแน่ พอเราขึ้นม.1เราก็เลิกติ่งเกาหลีเลิกดูทุกอย่างที่เป็นเสียงดนตรี แต่พอไปๆมาๆ เอ้าทำไมเราถึงกลับมาฝังเพลง แต่ศิลปินคนเดียวทำให้เราสับสนว่าเราอยากเป็นหมอหรือเป็นนักร้องกันแน่ ทุกๆครั้งเราก็คิดอยู่ตลอดนะว่าข้อดีของแต่ละอย่างอะมันมีอะไรบ้างแต่พอเราดูไปดูมาข้อดี มีเท่าๆกันทั้งนั้น เราชอบเขียนบทอะไรมักอย่างที่ไม่รู้ว่าเขียนไปทำเพื่ออะไร ตอนนี้ในสมองเราไม่มีเรื่องการเรียนเลยด้วยซํ้า ในหัวเราตอนนี้ก็มีแต่เสียงดนตรี เสียงดนตรีมันเต็มหัวเราไปเยอะมากถึงกับแต่เพลงอะไรสักอย่าง(แต่งได้ครึ่งเพลง)เราชอบนั้งเหม่อลอย เพราะเราคิดแต่เรื่องที่เราอยากเป็นอะไรกันแน่ จากปกติ เราคุยกับคนในครอบครัวทุกวัน แต่พอปัจจุบันเราเริ่มถูกกดดันเราก็เริ่มอยู่คนเดียว ทุกๆครั้งที่เราโดนด่า เราก้ชอบนั่งฟังเพลง คนเดียวทุกวันนี้เราชอบอยู่คนเดียวชอบเที่ยวคนเดียว ชอบชีวิตการ อยู่คนเดียวมากกว่าอยู่ในสังคมคนหมู่มากซะอีก ชาวพันธิปทั้งหลาย ช่วยเราที(ตามความคิดเรานะ เราว่าเราอยากทำทั้งสองอย่าง เข้ามา.ปลาย หลังเลิกเรียนก้ไปเล่นดนตรี แต่เพลง ปล่อยลงยูทูปหรือไม่ก็ ทำยังงัยก็ได้ให้เราได้เป็นนักร้อง ไปด้วยแล้วก็เรียนไปด้วย ทุกคนคิดว่าโอเคมั้ย) ช่วยเราทีนะ??
เราสับสนตัวเองว่าเราอยากเป็นอะไรกันแน่
เรื่องของเรามีอยู่ว่า เราชอบเสียงดนตรีตั้งแต่ป.1 เรามีความฝันว่าอยากเป็นนักร้องนักดนตรี เราบอกแม่ แต่เเม่เราไม่สนับสนุน เพราะแม่เราคิดว่าเรียนดีกว่า ต่อมาช่วงป.4-5 เรามีเพื่อนค่อนข้างเยอะ(แต่เพื่อนเรานิสัยดี)แต่ก้มีเพื่อนคนนึงบอกเราตลอดเลยว่าเค้าอยากเป็นแพทย์ผ่าตัด แต่ทุกๆครั้งที่มันเล่าอะไรไปเราก็ไม่ได้คิดอะไรก้ได้แต่ให้กำลังใจแต่พอผ่านไปเดือนสองเดือน เรากลับอยากเป็นหมอขึ้นมาซะงั้น ทั้งๆที่เรามีความฝันเป็นของตัวเองว่าเราอยากเป็นนักร้องนักดนตรี จนกระทั่งม.1เราสอบเข้าได้โรงเรียนประจำอําเภอ ในเขตภาคใต้ เราได้อยู่ห้องวิท-คณิต เราเป็นติ่งเมื่อตอนป.6 เรารู้สึกว่าเราอยากเป็นศิลปินเกาหลี แต่เราก้บอกแม่อีกทีนึง แม่เราบอกว่าไรสาระ แม่เราก้ไม่สนับสนุนเพราะคิดว่ามันยากมากๆสำหรับเรา แม่ชอบบอกอยากจะทำอะไรก็ทำอยากจะเป็นอะไรก็เป็น แต่แม่เราชอบพูดให้ความหวังเราทั้งไปที่ทุกวันนี้เรายังสับสนตัวเองอยู่ไม่น้อย ว่าเราอยากเป็นอะไรกันแน่ พอเราขึ้นม.1เราก็เลิกติ่งเกาหลีเลิกดูทุกอย่างที่เป็นเสียงดนตรี แต่พอไปๆมาๆ เอ้าทำไมเราถึงกลับมาฝังเพลง แต่ศิลปินคนเดียวทำให้เราสับสนว่าเราอยากเป็นหมอหรือเป็นนักร้องกันแน่ ทุกๆครั้งเราก็คิดอยู่ตลอดนะว่าข้อดีของแต่ละอย่างอะมันมีอะไรบ้างแต่พอเราดูไปดูมาข้อดี มีเท่าๆกันทั้งนั้น เราชอบเขียนบทอะไรมักอย่างที่ไม่รู้ว่าเขียนไปทำเพื่ออะไร ตอนนี้ในสมองเราไม่มีเรื่องการเรียนเลยด้วยซํ้า ในหัวเราตอนนี้ก็มีแต่เสียงดนตรี เสียงดนตรีมันเต็มหัวเราไปเยอะมากถึงกับแต่เพลงอะไรสักอย่าง(แต่งได้ครึ่งเพลง)เราชอบนั้งเหม่อลอย เพราะเราคิดแต่เรื่องที่เราอยากเป็นอะไรกันแน่ จากปกติ เราคุยกับคนในครอบครัวทุกวัน แต่พอปัจจุบันเราเริ่มถูกกดดันเราก็เริ่มอยู่คนเดียว ทุกๆครั้งที่เราโดนด่า เราก้ชอบนั่งฟังเพลง คนเดียวทุกวันนี้เราชอบอยู่คนเดียวชอบเที่ยวคนเดียว ชอบชีวิตการ อยู่คนเดียวมากกว่าอยู่ในสังคมคนหมู่มากซะอีก ชาวพันธิปทั้งหลาย ช่วยเราที(ตามความคิดเรานะ เราว่าเราอยากทำทั้งสองอย่าง เข้ามา.ปลาย หลังเลิกเรียนก้ไปเล่นดนตรี แต่เพลง ปล่อยลงยูทูปหรือไม่ก็ ทำยังงัยก็ได้ให้เราได้เป็นนักร้อง ไปด้วยแล้วก็เรียนไปด้วย ทุกคนคิดว่าโอเคมั้ย) ช่วยเราทีนะ??