เมื่อรุ่นพี่ที่รู้จักกันต้องมารับผิดชอบเด็กในท้อง ที่เขาไม่ได้ก่อ

กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของหนูค่ะ แต่อยากรู้ความคิดเห็น ว่าคิดยังไงบ้างค่ะ ที่หนูพึ่งรู้ว่าท้อง แต่ไม่ได้คุยกับพ่อของเด็กแล้ว เพราะเราไม่ได้รักกัน ตกลงกันไว้ว่าแค่คุยกันเฉยๆ ย้อนกลับไปตอนที่เราคุยกับพี่เอ นามสมมุติ พี่เอคนนี้เขาชอบเราค่ะ ตามจีบมาตลอด แต่ไม่ติดแล้วเขาก็รู้อยู่แล้วว่าเรา แค่คุยกัน เขาพยายามทำทุกอย่างเข้าหาเรา แล้วขืนใจเรา เพื่อให้เราท้อง แล้วเราก็พลาดขึ้นมา แต่พอ มีพี่บี ที่เป็นเพื่อนชี้กับพี่เอ เขารับรู้สถานะหนูสองคนค่ะ แต่พี่เขาเห็นเราก็เอ็นดูเหมือนน้องคนหนึ่ง เขารับรู้ตั้งแต่หนูกับพี่เอมีไรกัน แล้วพี่บีก็ติตามติดชีวิตประจำวันหนูเลยก็ว่าได้ เขาจะคอยเฝ้ามองว่าเรา เป็นไงบ้างโอเครึเปล่ากินข้าวรึยัง แล้วก็อยู่คุยกับเรา เหมือนปลอบใจให้เราโอเค ในแต่ละวัน หลังจากที่หนูเริ่มมีอาการแพ้ท้อง ตอนนั้นหนูไม่รู้ว่าท้อง ได้แต่คิดว่า เป็นโรคเครียดลงกระเพาะละมั่ง แล้วพี่แกก็บอกว่า อาจจะใช่ แล้วเริ่มถามถึงอาการ ตอนนั้นหนูเริ่มไม่โอเค แล้วก็เริ่มกินไรไม่ได้ เลยตัดสินใจฝากเพื่อนสาวอีกคน ซื้อที่ตรวจครรภ์มา ผลออกมาว่าเป็นสองขีด เราหน้ามืดในห้องน้ำเลยค่ะ แต่ตลอดที่เกิดเรื่องหลังมีไรกับพี่เอ หนูพยายามซักถามว่าเขาได้ทำให้หนูท้องรึเปล่า เขาก็ตอบเหมือนเล่นๆว่า ทำเพราะรัก หนูเลยบอกไปอีกที ทำจริงๆใช่มั้ย ให้เขาสาบาน แต่เขาไม่สาบานค่ะ เขาบอกว่าไม่ได้ทำหรอก หลังจากตอนนั้น หนูก็บล็อคเขาแล้วขาดการติดต่อทุกช่องทาง เขารู้ว่าหนูห่วงอนาคตตัวเองมาก เพราะหนูเรียนใกล้จบแล้ว หลังจากหนูรอเมนหนูมามันก็ไม่มา แล้วก็พึ่งรู้ความจริงได้สองวันว่าหนูท้องจริงๆ เพื่อนเขาที่มีนามว่าบี เขาก็รู้ในใจลึกแล้วว่าหนูคงต้องท้อง หนูเลยขอความคิดเห็นโง่ๆ ว่าจะเอาเด็กออก เพราะหนูยังมีภาระหน้าที่ ตอนนั้นหนูไม่คิดถึงเวรกรรมอะไรเลยค่ะ รู้แค่ว่าเราจะบาปมากถ้าเราเอาเขามาลำบาก แถมเราก็ไม่ต้องการคนเป็นพ่อด้วย จนพี่บีเขาก็ปรึกษาเพื่อนที่เป็นสาวพยาบาล ว่าเราจะเป็นไง คอยเป็นหูเป็นตาให้เราค่ะ แล้วเขาก็ไม่เห็นด้วยกับความคิดเรา เขาพยายามบอกหนูว่า เก็บไว้ พูดทุกอย่างทำทุกอย่าง จนพี่เขาตัดสินใจในเสี้ยววิ เขาเอ่ยปากบอกว่าจะเป็นพ่อของเด็ก หนูเลยตกใจว่าเขาคิดแบบนั้นได้ไง ทั้งๆที่เขาออกจะดีไม่ควรที่จะมารับผิดอะไรในตัวหนูกับสิ่งที่เขาไม่ได้ทำ เขาก็ยืนยันที่จะรับ เขาก็บอกว่าเขาเองก็ใช่ว่าจะมีเป้าหมายในชีวิต แต่สามารถดูแลเด็กได้ มันเลยทำให้หนูลังเล ที่จะไม่เอาเด็กออก เขาขอร้องเราโทรมาแล้วก็ร้องไห้ หนูรู้สึกผิดที่เขาต้องมารับรู้อะไรเกี่ยวกับตัวหนู ทั้งๆที่อนาคตเขาน่าจะดีกว่านี้ หนูบอกเขาไปว่า อนาคตเราทั้งสองต่างก็มีครอบครัว พี่จะมาทิ้งอะไรแบบนี้ไม่ได้ ยังไงในอนาคตต่างก็มีคนที่รัก ยอมรับกับคำพูดคำดูถูกคนอื่นได้เหรอ เพราะเราคือพี่น้อง ย้ำว่าพี่น้องนะ เราไม่ใช่ชีวิตคู่ ไม่ใช่คู่รัก พี่บีเลยบอกเราว่าจะเลี้ยงเด็กจนกว่าเราไม่ต้องการเขาแล้วเลี้ยงไม่ไหว ถ้าไม่ต้องการพี่บีไม่ต้องการลูกเขาจะรับไปเลี้ยงแทน เขาถึงจะปล่อยเรา หนูเลยรู้สึกกลุ้มใจ ที่เขายอมลางานเพื่อพาเราไปหาหมอ แถมยังไกลกันอีก แต่ก็อดหลับอดนอนมาหาเรา แล้วยังกล้าที่จะเข้าหาแม่เราว่าเขาจะรับผิดชอบทุกอย่าง ทั้งที่หนูไม่ได้ต้องการให้ใครมารับผิดชอบ อีกอย่างทางแม่หนูรู้แล้วว่าท้อง หนูจะเลี้ยงเดี่ยวย่อมได้ แต่พี่บีไม่ยอม หนูตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ยอมให้เขาเป็นพ่อ ทั้งๆที่มันเป็นแค่หน้าที่เท่านั้น