จะคบหรือไม่คบดีค่ะ

คือเริ่มเรื่องเลย เราเคยเป็นแฟนกับคนนี้ตอนม.1 แล้วเราบอกเลิกเขาเพราะ เหตุผลที่ว่าไม่อยากให้พ่อแม่รู้ คือเราแอบคบอ่ะค่ะ จากนั้นเราก้เฉยๆกับเขาน่ะค่ะ เราเรียนอยู่ห้องเดียวกันค่ะ พอขึ้นม.2 เราก้เจอหน้าเขาทุกๆวัน มันทำให้เรารู้สึกผิดและหวั่นไหว และเราก้คิดว่าเขาคงไม่ได้อะไรกับเราแล้ว ผ่านมาตอนม.3 ก้ยังอยู่ห้องเดียวกัน เรารู้สึกแอบมองเขามากกว่าเดิมความรูสึกที่แอบชอบกลับมาอีกครั้ง แล้วเพื่อนรู้ก้แซวเราแต่เหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจอะไรเราเลยหน้านิ่งแล้วเงียบมาก เราจึงเริ่มทักไปคุยกับเขาอีกครั้ง คุยไปตอนแรกก้ดีๆแต่ไม่รู้เป็นเพราะเขารำคาญเรารึป่าว ก่อนที่เราจะมาคุยกันอีกครั้งก้รู้ว่าเขาคุยกับรุ่นพี่ที่เรารู้จักอยู่ คือแบบเราก็ทำได้แค่มอง เราจึงถามไปว่าได้เป็นกับพี่เขามั้ย เขาตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน คุยๆแล้วก้หายเลย เราก้เริ่มมีหวังล่ะเพราะเขายังไม่ได้คบกัน มีครั้งนึงเรารู้ว่าเขากำลังเบ่นเกมกับเพื่อนอยู่เราก็แกล้งโทรไปเล่นขำๆ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำว่า "" คือแบบจุกและอึ้งพอเห็นคำนี้เราตั้งใจจะไม่ทักเขาไปอีกแล้ว แต่สุดท้ายก้ต้องทักอีกแล้วค่ะ เพราะมันยังชอบเขาอยู่ จนเราไปจี้เขาว่าเขาได้รักเราอยู่มั้ย เขาตอบว่าไม่รู้ เราก้จี้จนเขารำคาญอ่ะค่ะ เราก้เลยให้เพื่อนช่วยเราเคลียร์ให้หน่อย แล้วผลสรุปสุดท้าย เราไม่รู้เลยว่าเขาเจ็บมากที่เราบอกเลิกเราไม่รู้ว่าเขาคิดว่าเรามีความสุขที่ได้เป็นฝ่ายบอกเลิก แล้วเพื่อนก้ถามอีกครั้งว่า เขายังชอบเราอีก เขาตอบว่าไม่รัก จบเลยค่ะเจ็บมาก เราก้เลยทักไปขอโทษที่เราทำให้เขารำคาญเราจะไม่ไปคุยไปยุ่งกับเขาอีกแล้ว จากนั้นเขาก็บล็อกเรา เราก้เลยเลิกเป็นเพื่อนกับเขา แล้วม.3เทอม1เราขอให้เขาลบทุกสิ่งทุกอย่างบนเฟสที่เกี่ยวกับเรา ที่ขอคือไม่ใช่ไม่ได้รักแล้ว เราแค่คิดว่าถ้าไม่ได้อะไรกับเราแล้วได้โปรดอย่าเก็บไว้ทำร้ายใจเราเลย พอขึ้นเทอม2 ก้ได้รู้ว่าเขาคบกับเพื่อนร่วมห้องของเราแต่เราไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ คือเสียใจมาก เสียใจที่สุดคือยังลืมเขาไม่ได้และยังต้องเห็นเขาพรอดรักกันทุกวันเพราะเราเรียนห้องเดียวกันมาตลอด พอขึ้นม.4เราก้เหมือนจะตัดใจและทำใจได้แล้วหล่ะ แล้วทีนี้มีงานกลุ่มเราก้ดันได้อยู่กลุ่มกับเขาให้ไปถ่ายละครสมัยประวัติศาสตร์คือเจ็บมากเพราะเราเหมือนเป็นคนไม่อยู่ในสายตาเขาอีกแล้ว มีฉากที่ต้องจ้องตากัน แต่ไม่ได้จ้องกับเราน่ะกับแฟนเขาอ่ะค่ะ พอส่งงานเขาก้เปิดคลิปให้ดูแล้วแบบเจอช็อตที่เขาต้องทัดดอกไม้และกันคือเขาคงนักกันมากเราก้เลยดีแล้วหล่ะเป็นแบบนี้ก้ดีแล้ว แต่พอมารู้ว่าเขาเลิกกัน เขาก้มาขอเราเป็นเพื่อนเราก้กดรับแบบที่ไม่ต้องคิดล่ะ แล้วพอปิดเทอมม.4เทอม1 เราก้ได้คุยกัน ก่อนที่เราจะได้คุยกันเจาคอยมาไลค์โพสต์เรา เราก้เริ่มหวั่นไหวอีกล่ะ แล้วทีนี้เพื่อนแกล้งเราค่ะ เพื่อนมันทักเขาไปเขาก้เหมือนอยากคุยกับเราน่ะ ก้เลยยาวเลยค่ะ แต่ส่วนมากเราจะเป็นฝ่ายทักแต่เขาจะชวนคุยไรประมาณนี้อ่ะค่ะ เราเปิดเผยความในใจที่อึดอัดมานาน เจาก้บอกว่าขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา เมื่อก่อนก้คือเมื่อก่อนตอนนี้ก้คือตอนนี้เหมือนเขาจะเริ่มต้นใหม่กับเราอีกแล้ว ตอนนั้นเราเหมือนจะแกล้งคุยให้เขารักแล้วหักอกเขา สรุปเราเบิกคุยกับเขาเราบอฏเหตุผลว่าไม่อยากมีปัญหาที่เคยคบกับเขา เขาก็ตอบ "อ่า"คำเดียวแล้วก้หายไปเลย หลังจากนั้นแล้วกลับเป็นคนที่ต้องเจ็บอีกแล้วค่ะจะหลอกใฟ้เขารักแต่เราดันรักเขาเองส่ะงั้น แล้วที่จริงเพื่อนห้มไม่อยากให้เรากลับไปคุยเพราะกลัวว่าจะทีปัญหาเชื่อเพื่อน แต่ะอผ่านมาได้สักพักแล้วแอบกลับไปคุยกับเขาอีกแล้ว แล้วคือยาวเลยมีคอลมีหยอดมีจีบกันคือทำให้เรามั่นใจเลยว่าเขาชอบเราและเราก้ชอบเขา แต่เพื่อนก้บอกให้เลิกคุยเพื่อนรู้เพราะเพื่อนเขามาแซวเรา หลังจากนั้นความสุขก้หายไปอีกแล้ว เพื่อนบอกให้เมินเวลาเขาทักเฟสเรามาเราก้ได้แต่ภาวนาให้เขาอย่าทักเรามาเลยแต่สุดท้ายเขาก้ทักเรามาจนได้เพราะเราเคยคุยกันทุกวัน เขาทักส่าปุ๊บเราร้องไห้เลยค่ะเพราะทำอะไรไม่ได้เลยจะตอบจะทำอะไรก้ไม่ได้ เราจึงบอกเหตุผลเขาไปว่าไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นของที่ใช้ซ้ำๆอยู่ในห้องอยากให้เขาเจอคนที่ดีกว่าเรา เรายังรู้สึกดีกับเขาแต่เราก้ไม่อาจให้เขารู้ได้เลยว่าเรามากแค่ไหนที่ต้องบอกลาทั้งที่ยังรักอยู่ เขาตอบเราแค่ ครับ คำเดียวคือร้องให้หนักมากหนักจนตาบวม เพราะเรารักเขาแต่เราก้ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว วันถัดมาเพื่อนรู้กันทั้งห้องว่าเราปฎิเสธเขา เพื่อนมาบอกว่ามีแต่คนเชียร์ให้เขาและเราคบกับพวกเพื่อนอะไรไม่ได้เพื่อนให้เราถามใจตัวเองและตัดานเอาเอง ซึ่งเราก้รักเขามากกกกกก แต่ปัญหาอันใหญ่หลวงคือ พ่อแม่เราไม่ให้มีแฟนเราลองถามแม่แล้ว ถ้าไม่มีแฟนก็ไม่ต้องเรียน คือเราคิดมากว่าจะแอบคบหรือจะปล่อยให้มันผ่านไปแบบนี้และเจ็บแบบนี้ลืมไม่ได้สักที ผ่านมา3-4ปีเราก้ยังลืมเขาไม่ลงค่ะ ช่สยเราหน่อยน่ะค่ะ 😢