นี้เป็นกระทู้แรกแท็กผิด ขอโทษด้วยนะคะ
ต้องบอกก่อนว่าเราถูก "บังคับ" ให้เรียนคะ เพราะครอบครัวเราเป็นครอบครัวครูคะ (พ่อก็ ผอ. แม่ก็ครู พี่ชายก็ครู) เค้าเลยไม่อยากให้เราไปทำอาชีพอื่น เค้าเห็นมันสบายเพราะมีวันหยุด เสาร์ อาทิตย์ ปิดเทอมให้ แถมมีเงินเดือนให้ด้วย โดยที่เทียบกับอาชีพอื่น อาชีพนี้สบายสุด แถมไม่ต้องไปไหน ประมาณนี้คะ
แต่เรารู้ว่าตัวเราไม่เข้ากับอาชีพนี้แน่ ๆ เราเป็นคนติดที่ สามารถอยู่บ้านได้โดยไม่ออกไปไหนได้เป็นเดือน ๆ จนพ่อกับแม่ต้องจ้างให้ออกจากบ้าน เราไม่ชอบที่คนเยอะ ๆ ไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบเด็ก ชอบตอนกลางคืนมากกว่ากลางวัน เป็นพวกแบบไม่มีอารมณ์ก็ไม่ทำ (แม่บอกเราเป็นคนหนีโลก *ขำ) คนรู้จักเยอะ เพื่อนก็เยอะ ก็ตีหน้าเข้าสังคมได้อยู่ แต่ชอบอยู่คนเดียวมากกว่า เราเคยไปรับการรักษากับจิตแพทย์เรื่องนี้นะ แต่หมอยังวินิจฉัยไม่เสร็จ พ่อก็ไม่ให้ไปอีก
เข้าเรื่องนะคะ มันเริ่มจากเราโดนครอบครัวกดดันให้เรียนครู เราก็สอบให้เค้านะ แต่เราก็ไปสอบอย่างอื่นด้วยติดหมดทุกที่ที่ยื่น ก็ไม่ได้เรียนบอกค่าเทอมแพง หาทุนลงก็บอกสอบไม่ติดหรอก พอได้ก็ไม่ให้ไป คือจะให้เป็นครูอย่างเดียว ตอนนั้นทั้งขอทั้งกราบก็ไม่ให้ไป แทบจะหนีออกจากบ้าน แม่ก็บอก "เรียนๆ ไปก่อน จบมาจะไปทำอะไรก็ไป" ความคิดเรา คือ จะเรียนก็ให้มันตรงสายไปเลยจะไปอ้อมมันทำไม (เราอยากเป็นโปรแกรมเมอร์) แต่ก็... ค่ะ สุดท้ายเราก็ยอม เราคิดว่าจะไปศึกษาเองก็ได้อะคะ แต่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ
เราทนเรียนมาจนใกล้จบ อีกแค่ 1 เทอม (4 เดือน) ก็จบแล้ว แต่พ่อที่เป็นคนดันให้เราเรียนครู ป่วยเข้า ICU เรารู้สึกแบบจะเรียนไปทำไม ในเมื่อคนที่อยากให้เราเรียนครูมาก ๆ ไม่เห็น
มันอยากหยุด ไม่อยากทำต่อแล้ว จะว่าหมดกำลังใจก็ได้ เราก็บอกตัวเองนะ ให้สู้ต่อแค่ 4 เดือนเอง แค่ให้มันจบก็พอ แต่เราบังคับตัวเองไม่ได้ เราไม่ไปสอนซึ่งตอนนี้เปิดได้ 2 อาทิตย์แล้ว ยิ่งโดนทางโรงเรียนต่อว่า โดนครูที่ รร. จิกกัดทั้ง ๆ ที่ทำเรื่องลาทุกอย่างแล้ว เจอแบบนี้มันเฟลไปหมด แย่มาก ๆ เลย
ความคิดเราสับสนไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลัง อยากหยุดอยู่เฉย ๆ ซักเดือน 2 เดือน ไม่อยากทำอะไรแล้ว
ตอนนี้ที่คิดมีแต่นั่งเฝ้าพ่อที่ รพ. ดูแลแม่ แล้วก็หาเงินจากเทรดต่อ ไม่มีความคิดที่เราอยากกลับไปสอนเลย เราต้องทำยังไง เราจัดการความคิดตัวเองไม่ได้
พอคิดว่า
ถ้าให้ทำเพื่อแม่ แม่เคยพูดกับเราว่า "พ่ออยากให้มีคนต่อสายครู แต่มีพี่ชายที่เข้าสายครูอย่างเต็มใจแล้ว ไม่รู้จะบังคับ น้อง(เราเอง)อีกทำไม"
ถ้าให้ทำเพื่อพ่อ ตอนเราเรียนปี 3 พ่อบอกเราว่า "พ่อขอโทษเราที่ให้ฝืนเรียน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเราไม่เหมาะกับเรา"
ถ้าทำเพื่อตัวเอง ข้างในหัวเราเหมือนมันเถียงกันเองอะคะแบบเรียนมาตั้งนานให้มันจบ ๆ ไปเถอะ แต่มันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ยิ่งออกไปฝึกสอนยิ่งรู้สึกแย่ ประมาณนี้นะคะ
ความคิดนี้มันโพล่มาตลอดเลย ตอนนี้เราควรจะจัดการกับตัวเองยังไงดี
*ระบาย* รู้สึกอยากหยุดเรียนทั้ง ๆ ที่อีก 4 เดือนก็ใกล้จะจบแล้ว
ต้องบอกก่อนว่าเราถูก "บังคับ" ให้เรียนคะ เพราะครอบครัวเราเป็นครอบครัวครูคะ (พ่อก็ ผอ. แม่ก็ครู พี่ชายก็ครู) เค้าเลยไม่อยากให้เราไปทำอาชีพอื่น เค้าเห็นมันสบายเพราะมีวันหยุด เสาร์ อาทิตย์ ปิดเทอมให้ แถมมีเงินเดือนให้ด้วย โดยที่เทียบกับอาชีพอื่น อาชีพนี้สบายสุด แถมไม่ต้องไปไหน ประมาณนี้คะ
แต่เรารู้ว่าตัวเราไม่เข้ากับอาชีพนี้แน่ ๆ เราเป็นคนติดที่ สามารถอยู่บ้านได้โดยไม่ออกไปไหนได้เป็นเดือน ๆ จนพ่อกับแม่ต้องจ้างให้ออกจากบ้าน เราไม่ชอบที่คนเยอะ ๆ ไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบเด็ก ชอบตอนกลางคืนมากกว่ากลางวัน เป็นพวกแบบไม่มีอารมณ์ก็ไม่ทำ (แม่บอกเราเป็นคนหนีโลก *ขำ) คนรู้จักเยอะ เพื่อนก็เยอะ ก็ตีหน้าเข้าสังคมได้อยู่ แต่ชอบอยู่คนเดียวมากกว่า เราเคยไปรับการรักษากับจิตแพทย์เรื่องนี้นะ แต่หมอยังวินิจฉัยไม่เสร็จ พ่อก็ไม่ให้ไปอีก
เข้าเรื่องนะคะ มันเริ่มจากเราโดนครอบครัวกดดันให้เรียนครู เราก็สอบให้เค้านะ แต่เราก็ไปสอบอย่างอื่นด้วยติดหมดทุกที่ที่ยื่น ก็ไม่ได้เรียนบอกค่าเทอมแพง หาทุนลงก็บอกสอบไม่ติดหรอก พอได้ก็ไม่ให้ไป คือจะให้เป็นครูอย่างเดียว ตอนนั้นทั้งขอทั้งกราบก็ไม่ให้ไป แทบจะหนีออกจากบ้าน แม่ก็บอก "เรียนๆ ไปก่อน จบมาจะไปทำอะไรก็ไป" ความคิดเรา คือ จะเรียนก็ให้มันตรงสายไปเลยจะไปอ้อมมันทำไม (เราอยากเป็นโปรแกรมเมอร์) แต่ก็... ค่ะ สุดท้ายเราก็ยอม เราคิดว่าจะไปศึกษาเองก็ได้อะคะ แต่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ
เราทนเรียนมาจนใกล้จบ อีกแค่ 1 เทอม (4 เดือน) ก็จบแล้ว แต่พ่อที่เป็นคนดันให้เราเรียนครู ป่วยเข้า ICU เรารู้สึกแบบจะเรียนไปทำไม ในเมื่อคนที่อยากให้เราเรียนครูมาก ๆ ไม่เห็น
มันอยากหยุด ไม่อยากทำต่อแล้ว จะว่าหมดกำลังใจก็ได้ เราก็บอกตัวเองนะ ให้สู้ต่อแค่ 4 เดือนเอง แค่ให้มันจบก็พอ แต่เราบังคับตัวเองไม่ได้ เราไม่ไปสอนซึ่งตอนนี้เปิดได้ 2 อาทิตย์แล้ว ยิ่งโดนทางโรงเรียนต่อว่า โดนครูที่ รร. จิกกัดทั้ง ๆ ที่ทำเรื่องลาทุกอย่างแล้ว เจอแบบนี้มันเฟลไปหมด แย่มาก ๆ เลย
ความคิดเราสับสนไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลัง อยากหยุดอยู่เฉย ๆ ซักเดือน 2 เดือน ไม่อยากทำอะไรแล้ว
ตอนนี้ที่คิดมีแต่นั่งเฝ้าพ่อที่ รพ. ดูแลแม่ แล้วก็หาเงินจากเทรดต่อ ไม่มีความคิดที่เราอยากกลับไปสอนเลย เราต้องทำยังไง เราจัดการความคิดตัวเองไม่ได้
พอคิดว่า
ถ้าให้ทำเพื่อแม่ แม่เคยพูดกับเราว่า "พ่ออยากให้มีคนต่อสายครู แต่มีพี่ชายที่เข้าสายครูอย่างเต็มใจแล้ว ไม่รู้จะบังคับ น้อง(เราเอง)อีกทำไม"
ถ้าให้ทำเพื่อพ่อ ตอนเราเรียนปี 3 พ่อบอกเราว่า "พ่อขอโทษเราที่ให้ฝืนเรียน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเราไม่เหมาะกับเรา"
ถ้าทำเพื่อตัวเอง ข้างในหัวเราเหมือนมันเถียงกันเองอะคะแบบเรียนมาตั้งนานให้มันจบ ๆ ไปเถอะ แต่มันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ยิ่งออกไปฝึกสอนยิ่งรู้สึกแย่ ประมาณนี้นะคะ
ความคิดนี้มันโพล่มาตลอดเลย ตอนนี้เราควรจะจัดการกับตัวเองยังไงดี