รู้สึกสมเพชตัวเอง

เรื่องมีอยู่ว่า ตอนเด็ก ผมเคยโดนแกล้งตั้งแต่อนุบาลด่าว่า ปัญญาอ่อนบ้าง ตบหัวบ้าง หยิกบ้าง เอาของไปซ่อนบ้าง ผมโดนเพื่อนแบนเพราะผมเป็นภูมิแผ้เลยน้ำมูกไหลตลอดเวลา จนผมต้องอยู่ตัวคนเดียวบ่อย ผมเริ่มเก็บกดจนเป็นโรคกลัวการเข้าสังคม ไม่ใว้ใจใครกลัวสายตาคนรอบข้าง ว่าจะขยะขแยงเรา พอทางบ้านรู้ จึงกดดันว่าต้องสู้แต่ ก็ทำไม่ได้เพราะผมเป็นแค่ขยะในหมู่เพื่อน ผมจึงพยายามจนสอบเข้ามัธยมได้ ผมพยายามเริ่มต้นใหม่ แรกๆก็ดีใจที่เข้ากับเพื่อนได้แต่ตอนหลัง สถานการณ์เริ่มกับเป็นเหมือนเดิม ผมต้องแกล้งทำเป็นยิ้มหัวเราะ สนุกกับพวกมัน หลอกตัวเองว่าผมมีเพื่อนแล้ว แต่ผมเริ่มคิดได้ว่าผมเป็นแค่ตัวตลก เป็น ขยะ พยายามแค่ไหนก็เป็นแค่ขยะ ผมทรมาณที่ต้อง
เสแสร้งยิ้มทั้งที่ในใจผมมันอยากร้องไห้
แต่ต้องห้ามเอาไว้
ผมควรทำไงดีครับ

*ด่าได้นะครับ