สวัสดีค่ะ หนูอยากจะถาม+ระบายความในใจในโพสนี้หน่อยน่ะค่ะ....
คือช่วงนี้หนูมีอาการแบบว่าเพื่อนสะกิดนิดสะกิดหน่อยก็ร้องไห้แม่แค่ถามว่ากล้องใส่ข้าวอยู่ไหนหนูตอบไปว่าไม่รู้ไม่ได้เป็นคนเก็บแม่ก็พูดประชดนิหน่อยว่า'ถามอะไรก็ไม่เคยจะตอบได้'พอจบประโยคนั้นแทบจะปล่อยโฮออกมาเลยค่ะ ในตอนนั้นอารมณ์คือบอกกับตัวเองว่า'อย่าพึงปล่อยออกมา'จากนั้นก็รีบหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นไปบนห้องแล้วปล่อยโอเลยค่ะ
ถ้าครูถามว่างานอดิเรกชอบทำอะไร? ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะตอบว่าชอบอ่านนิยายค่ะแต่พอมาตอนนี้อยากจะบอกว่าร้องไห้ค่ะทุกวันนี้ยังต้องเข้าห้องพยาบาลกินยาพาราวันละ2เม็ดเลยค่ะพอกินแล้วมันรู้สึกสบาย....
เมื่อก่อนเวลาครอบครัวไปเที่ยวไหนหนูไปทุกที่เลยค่ะนิสัยเมื่อก่อนเป็นคนเข้าหาคนง่ายไม่กลัวคนชอบกวนตีนชาวบ้านให้คำปรึกษาคนอื่นเอาง่ายๆว่าเป็นเฟรนรี่แทคแคร์คนอื่นตลอดโดยไม่สนว่าตัวเองจะลำบากขนาดไหนต้องโดนบ่นเท่าไหร่ ไม่ชอบอยู่คนเดียว เป็นคนร่าเริง ทำอะไรไม่ค่อยระวังเลยจะตกบันไดบ่อยๆ แต่พอมาตอนนี้เหนือหนูมีอีกคนที่อยู่ในตัวหนูเลยค่ะพออยู่โรงเรียนหรือบ้าน เราจะรู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ของเราเรารู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวจะต้องเข้มแข็งไม่ร้องไห้ง่ายเหมือนที่เคยเป็นแต่ป่าวดลยค่ะแทนที่จะไม่ร้องไห้กลับร้องไห้บ่อยมากวันนึงต้องไม่ต่ำกว่าสองครั้ง ชอบมองหน้าต่างเวลาอยู่บนห้องพอลงมาข้างล่างเราชอบมาไปที่บ้านตรงข้ามบ้านที่ถึงจะทำงานหนักขนาดไหนลูกก็สามารถพูดกับพ่อแม่ได้ตลอดกินข้วพร้อมหน้าพร้อมตากันทำอยากได้อะไรก็ได้ดังใจอยากถึงแม้จะต้องแลกด้วยการเรียนที่แทบจะหนัก ดูเราสิเราอยากได้อะไรแค่จ้องก็ได้สิ่งนั้นพอแม่อแม่ทำงานสบายมีบ้านมีรถมีทุกอย่างแต่เราก็ยังอิจฉาบ้านตรงข้ามอยู่ดีทุกวันเกิดของน้องบ้านตรงข้าวเราก็จะเห็นว่าพ่อกับแม่มีเค้กก้อนใหญ่1ก้อนพร้อมเทียนที่เป็นเลขของอายุในปีนั้นจุดขึ้นเซอร์ไพรํไม่มีอะไรมาก พ่อแม่ให้ของขวัญลูกคือตุ๊กตาที่ลูกอยากได้มาตั้งนานเรารู้สึกอยากมีแบบนั้นบ้างวันเกิดเราเหมือวันอัปปมงคลเลยล่พ่พอแม่พี่และเรากินข้าวกันถามสารถทุกสุขดิบอย่างที่เคยพอกินข้าวเสร็จมันจะต้องมี1เรื่องที่เราทะเลาะกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนเรื่องของคนคุย(ยอมรับว่าคุยกับผู้ชายเหมือนกันค่ะแต่ที่คุยเพราะเราเหงามาก)ทุกเรื่องที่เป็นตัวเราวันนั้นเป็นวันที่เราอยากตัดมันออกจากปฏิทินจังที่สุด เราเป็นโรคทางจิตหรือเปล่าเราเป็นอะไรกันหรือว่าแค่บ่อน้ำตาตื้นเฉยๆ....
อาการแบบนี้,สดงถึงโรคทางจิตหรือเปล่า?
คือช่วงนี้หนูมีอาการแบบว่าเพื่อนสะกิดนิดสะกิดหน่อยก็ร้องไห้แม่แค่ถามว่ากล้องใส่ข้าวอยู่ไหนหนูตอบไปว่าไม่รู้ไม่ได้เป็นคนเก็บแม่ก็พูดประชดนิหน่อยว่า'ถามอะไรก็ไม่เคยจะตอบได้'พอจบประโยคนั้นแทบจะปล่อยโฮออกมาเลยค่ะ ในตอนนั้นอารมณ์คือบอกกับตัวเองว่า'อย่าพึงปล่อยออกมา'จากนั้นก็รีบหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นไปบนห้องแล้วปล่อยโอเลยค่ะ
ถ้าครูถามว่างานอดิเรกชอบทำอะไร? ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะตอบว่าชอบอ่านนิยายค่ะแต่พอมาตอนนี้อยากจะบอกว่าร้องไห้ค่ะทุกวันนี้ยังต้องเข้าห้องพยาบาลกินยาพาราวันละ2เม็ดเลยค่ะพอกินแล้วมันรู้สึกสบาย....
เมื่อก่อนเวลาครอบครัวไปเที่ยวไหนหนูไปทุกที่เลยค่ะนิสัยเมื่อก่อนเป็นคนเข้าหาคนง่ายไม่กลัวคนชอบกวนตีนชาวบ้านให้คำปรึกษาคนอื่นเอาง่ายๆว่าเป็นเฟรนรี่แทคแคร์คนอื่นตลอดโดยไม่สนว่าตัวเองจะลำบากขนาดไหนต้องโดนบ่นเท่าไหร่ ไม่ชอบอยู่คนเดียว เป็นคนร่าเริง ทำอะไรไม่ค่อยระวังเลยจะตกบันไดบ่อยๆ แต่พอมาตอนนี้เหนือหนูมีอีกคนที่อยู่ในตัวหนูเลยค่ะพออยู่โรงเรียนหรือบ้าน เราจะรู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ของเราเรารู้สึกว่าอยากอยู่คนเดียวจะต้องเข้มแข็งไม่ร้องไห้ง่ายเหมือนที่เคยเป็นแต่ป่าวดลยค่ะแทนที่จะไม่ร้องไห้กลับร้องไห้บ่อยมากวันนึงต้องไม่ต่ำกว่าสองครั้ง ชอบมองหน้าต่างเวลาอยู่บนห้องพอลงมาข้างล่างเราชอบมาไปที่บ้านตรงข้ามบ้านที่ถึงจะทำงานหนักขนาดไหนลูกก็สามารถพูดกับพ่อแม่ได้ตลอดกินข้วพร้อมหน้าพร้อมตากันทำอยากได้อะไรก็ได้ดังใจอยากถึงแม้จะต้องแลกด้วยการเรียนที่แทบจะหนัก ดูเราสิเราอยากได้อะไรแค่จ้องก็ได้สิ่งนั้นพอแม่อแม่ทำงานสบายมีบ้านมีรถมีทุกอย่างแต่เราก็ยังอิจฉาบ้านตรงข้ามอยู่ดีทุกวันเกิดของน้องบ้านตรงข้าวเราก็จะเห็นว่าพ่อกับแม่มีเค้กก้อนใหญ่1ก้อนพร้อมเทียนที่เป็นเลขของอายุในปีนั้นจุดขึ้นเซอร์ไพรํไม่มีอะไรมาก พ่อแม่ให้ของขวัญลูกคือตุ๊กตาที่ลูกอยากได้มาตั้งนานเรารู้สึกอยากมีแบบนั้นบ้างวันเกิดเราเหมือวันอัปปมงคลเลยล่พ่พอแม่พี่และเรากินข้าวกันถามสารถทุกสุขดิบอย่างที่เคยพอกินข้าวเสร็จมันจะต้องมี1เรื่องที่เราทะเลาะกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนเรื่องของคนคุย(ยอมรับว่าคุยกับผู้ชายเหมือนกันค่ะแต่ที่คุยเพราะเราเหงามาก)ทุกเรื่องที่เป็นตัวเราวันนั้นเป็นวันที่เราอยากตัดมันออกจากปฏิทินจังที่สุด เราเป็นโรคทางจิตหรือเปล่าเราเป็นอะไรกันหรือว่าแค่บ่อน้ำตาตื้นเฉยๆ....