มีใครโตมาพร้อมกับความรู้สึกว่าชอบอยู่คยเดียวไหม

หวัดดีเราชื่อ เฟิร์ส. ผมเป็นเด็กคนนึงที่มีปัญหาหลายอย่างมากกับชีวิต แต่ก้ไม่เคยได้รับคำสอนจากพ่อแม่หลอก เพราะผม อยู่คนเดียว ตังแต่เด็ก ทำให้โตมาเกิดความชิน กับการอยู่คนเดียว ผมเป็นเด็กที่ทำงานเก็บตัง เพื่อสร้างทุกอย่างด้วยผมเอง เหมือนกับผู้ใหญ่คนนึงอ่ะ แต่มันไม่ได้ง่ายหลอกนะคับ ผมยัง16อยุ่เลย แต่ผมโดนบีบมาอย่างงี้ ให้ทำไงอ่ะ ก้ลุยเข้าไปอย่างเดียวอะไรที่เป้นตังก้พยามทำหมด ลืมบอกผมอยู่ กทม.คับ จนมาถึงจุดๆนึง ผมได้มีเพื่อนเข้ามาในชีวิตมากกว่า ครั้งไหนๆ แต่ผมก็ยัง ตอนช่วงแรกๆก้สนุกตามวัยเนอะคับ คิดเอา?
แต่พอมาหลังๆผมอยากจะอยู่เดียวอยากจะกับมาทำไรคนเดียว อยากมีกิจวัดประจำเดิมๆ ผมก็คิดอีกอย่างว่า จะเห็นแกตัวอยู่คนเดียวอ่อ และเพื่อนที่เค้ารวมทางมากะอ่ะ (เพื่อนผมมี2คนนะคับ) จะทังเคัาอ่อ ปกติ ผมอยู่กัน3คนคับ ผมเลิกงานมาก้ทักและ เลิกยัง อยู่ไหนแล้วเพื่อน แต่ในความคิดผม พวกไม่ต้อง มาอะไรทุกวันก้ได้ คือผมอยากพักมั้งถึงจะอยุ่ในห้องตัวเองก็ตามนะคับแต่มันเหนื่อยอะคับ เห้นอะไรก็ ลำคานไปหมด แจ่ก้ไม่กล้าพูดเพราะว่าผมรักเพื่อน2คนนี้มาก จนไม่กล้าที่จะพูดออกไป แต่ผมก้อยากจะบอกกับพวกมันมั้งว่า ไม่คิดมั้งอ่อว่า กูอยุ่คนเดียวสักพักมั้งน่าจะดีไหม ให้กูได้เก็บตังให้กุทำตามเป้ากูก่อนได้ไหมและค่อยมานั้งเล่นแบบนี้ด้วยกัน ให้แต่ล่ะคนมีจุดยืนก่อนเหอะ ต้องเข้าใจนะคับ ผมยังเด็กกันอยุ่ ก็เลยยังขอตังพอแม่ แต่ผม ทำงานเก็ยตัง ก้เลยมีตังเวลาอยากจะทำไรก็ผม เปผ้นคนออกก่อนและผมก้จะบอกเพื่อนว่า ช่วยเท่าที่ไหวพอ แต่อันที่จิงอยากบอกเหมือนกันนะคับว่า ห่างๆมั้งเหอะเพื่อน ผมมีพละผมมีหน้าที่ ให้ผมได้พักมั้งนะ ให้ผมได้ทำให้สิ่งที่ตัวเองสบายใจมั้ง

ปล.ผมไม่แน่ใจนะว่าผมเขียนไปมันงงป่าว แต่ก้ช่วยให้คำปรึกษาผมหน่อยนะคับ