เรื่องจริงแอบรักเพื่อนร่วมงาน

เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยผ่านจุดที่เรียกว่า "เฮิร์ตหนักที่สุดในชีวิต" มาแล้ว จุดที่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนโลกจะแตก ข้าวไม่กิน ฟังแต่เพลงเศร้า แล้วก็จมอยู่กับความรู้สึกที่ว่า "ชีวิตนี้คงรักใ

คือเราเพิ่งเลิกกับเเฟนค่ะ เรารักเขามาก ยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้อยู่กับเขา รักเเบบไม่ลืมหูลืมตาเลยจริงๆ รับได้ทุกข้อเสียของเขา จะลืมอายุ ลืมวันเกิดเรา คุยเเต่กับเพื่อนผู้หญิง น้อยใจเเค่ไหนไม่เคยพูด เ

เขาคุยกับเราทุกวันมาตั้งหลายเดือน เกือบครึ่งปี บางทีก็บอกรัก บอกคิดถึง บอกชอบ สถาะไม่ค่อยได้พูดถึง แต่ก็เรียกกันว่าเพื่อนตลอด ถึงมันจะดูไม่ใช่ เราก็รักเขามาก ให้เขาได้แทบทุกอย่าง ขอแค่บอก อะไรที่ไม่เค

ทำไงให้หายคิดถึงดีคะ อ่านหนังสือก็แล้ว ดูซีรี่ย์ก็แล้ว หาอะไรทำก็แล้ว เดินห้างก็แล้ว แต่ยังไม่ซื้ออะไรนะคะ ตังค์ไม่มี แต่ก็ยังไม่อยากใครใหม่ เพราะยังไม่ลืมคนเก่า ปล. ด้วยพื้นฐานนิสัย รูปร่างหน้าตา อา

กะบางคน มันก็จะ แค่ อ๋อ ไม่ชอบเราหรอ อืม จึกนิดหน่อยแล้วปล่อยผ่านไป แต่กะบางคน ทำไมมันเสียใจ แล้วรู้ตัวช้าด้วยนะ กะบางคนกว่าจะรู้ตัวคือผ่านไปตั้งนาน คุยดีๆ ไปเยอะเลย เพิ่งรู้ว่าเค้าไม่ชอบเรา เฮ้อ น

หาคนคุยค่ะขอคนชอบคุยนะคะ คุยระยะยาวไม่หายไปมีมั้ยคะ ขอเป็นผญนะคะ เราอายุ 19 ค่ะ คุยเรื่องอะไรก็ได้ค่ะ

คำถามยามดึกค่ะ เมื่อโลกมันมีความสุขเกินไป สับขาหลอกซักหน่อย ด้วยแท็ก Hurt Room ให้บรรยากาศแถวนี้ดูมีอะไร อิอิ

ไม่ใช่วันที่ร่ำรวยที่สุด ไม่ใช่วันที่ประสบความสำเร็จที่สุด แต่เป็นวันที่ “รู้สึกเต็ม” แบบไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว ของเรากลับเป็นวันธรรมดามาก ๆ ไม่มีอะไรพิเศษเลย แค่ได้นั่งกินข้าวกับคนที่เรา

อิโมจิได้อธิบายทุกอย่างเเล้วค่ะ

:)