เหนื่อย.........

เราเป็นเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ธรรมดามาก แต่วันหนึ่งชีวิตที่แสนจะธรรมดาของเรากลับพังลง ด้วยฝีมือของครูครูเค้าได้เลือกเราเป็นนักร้อง แต่เราไม่ได้ชอบการร้องเพลงพอเราต้องไปแข่งร้องเพลงเรากลับรู้สึกเหมือนเรา โดนกดดันตลอดเวลาพอเวลาไปอแข่งจริงกลับรู้สึกไม่ชอบมากกว่าเดิมซะอีกแต่พอกลับมาจากแข่งไม่เท่าไหร่ กับโดนจับมาเป็นแดนซ์เซ่อ เรารู้สึกเหนื่อยไปหมดเลย แปลกไหมที่เด็กธรรมดาชีวิตกลายมาเป็นแบบนี้ แต่เราว่ามันแปลกนะชีวิตของเด็กคนหนึ่งที่ไม่เคยออกงานหรือทำอะไรมาก่อนเลยต้องกลายมาเป็นแบบนี้ รู้สึกเกลียดครูตัวเองฉะมัด พอเราโดนเรียกให้ไปเป็นแดนซ์เซ่อ หลังจากนั้นเราก็พยายามจะออกให้ได ้แต่กลับแปลกยิ่งเราอยากออกเท่าไหร่ทำไมเราเหมือนยิ่งทำให้ตัวเองดูเห็นแก่ตัว เราขอครูออกทั้งหมด 3 ครั้ง
ครั้งที่ 1 เราบอกไปว่าเราไม่อยากเป็นแดนซ์เซ่อแล้วมันเหนื่อยเราบอกครูไปแบบนี้ครูบอกเราว่า ``ไม่ไห้ออก" ถ้าเธอออกเเล้วใครจะมาเป็นแทนที่เธอ แปลกนะที่ครูพูดแบบนี้กับเราแต่ลับหลังกับพูดอีกแบบ
ครั้งที่ 2 เราบอกไปว่าเราต้องไปดูแลยายที่บ้านเกิดเรา (พอดีช่วงปิดเทอม)
เราเลยขอออกเพื่อช่วงปิดเทอมเราจะได้ไม่ต้องลำบากแต่ครูเค้าให้ออกนะจนกระทั้งเปิดเทอมเราโดนครูที่ปรึกษาเรียกตัวด่วน ครูพูดกับเราว่าเธอมาฝึกแดนซ์เซ่อได้แล้ว เรางงกับคำพูดนิดหน่อยเลยถามครูที่ปรึกษาไปว่า ``หมายความว่าอะไรคะ" ครูที่ ป.ศ. ตอบมาว่าช่วงปิดเทอมไม่มีใครเค้าซ้อมหรอกเค้าไปเที่ยวกันหมด ( คิดในใจ เหนื่อยอีกแล้วเรา ) เราตอบไปว่า อ้อคะ เเล้วเราก็โดนเรียกให้ไปซ้อมอีก เหนื่อยใจซะหมัด
ครั้งที่ 3 เราก็ซ้อมเต้นธรรมดาแหละแต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาก็คือเราโดนพี่ด่าว่า อย่าเป็นตัวถ่วงวงดิว่ะถ้าไม่ไหว้ก็ออกไปเลย  เรานั่งร้องไห้ แหละครูก็เรียกเราไปหา ครั้ที่1 เ้ราไม่ไป ครั้งที่2 ไม่ไป ครั้งที่ 3เริ่มตะคอกห่เราจนเราสั่นไปหมดแถมยัง +กับการที่เราร้องหายแล้วหายใจไม่ออกครูถาทเราว่าเป็นอะไรเราเงียบเราไม่สนใจใครอีกแล้วจนกระทั้งครูถามเราว่ายังอยากเป็นอยู่ไหมเราตอบไปว่า ไม่ ครูบอกว่าเพราะครูกลัวคำตอบของเราที่เราจะพูดว่า ไม่ ไม่อยากเป็นคะ
ครูนั้งหงุดหงิดสักพักก่อนที่จะทุบโต๊ะดังแล้วเดินออกไปนอกห้องทั้งที่ครูไม่ปลอบเราสักคำ ``เราอยากรู้ว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันเห็นแก่ตัวรึป่าว "เพื่อนเราบ้างคนด่าเรามาตั้งแต่วันนั้นว่าเราเป็นคนที่เห็นแก่ตัว เจ็บมากเลยนะแต่ต้องอดทน