เข้าสังคมไม่เป็น

เล่าย้อนตอนเด็ก ที่บ้านค่อนข้างจะเลี้ยงมาแบบไม่ค่อยให้ออกไปไหน นั่งรถเมล์เป็นตอนอายุ 12 คือตอนขึ้น ม.1 ซื่งเพื่อนคนอื่นนั่งเป็นกันตั้งแต่อยู่ประถม เนื่องจากไม่เคยออกไปไหน ไม่ค่อยได้เจอใคร เลยเข้าสังคมไม่เป็นไม่ค่อยได้เจอญาตพี่น้อง เพราะแม่ไม่เคยพาไปไหนเลย มาถามแม่ตอนโตว่าเพราะอะไรแม่บอกเราว่า แม่เหนื่อย ไม่มีเวลาบ้าง ไม่ชอบออกไปข้างนอกบ้าง และเราก็ถูกเลี้ยงมาแบบนี้ตลอด จนเราเริ่มโต เราก็ไม่รู้จักเข้าสังคม ไม่รู้ว่าเป็นที่ตัวเราเองหรือเป็นเพราะเราถูกเลี้ยงมา เราก็พูดไม่ค่อยเก่ง แล้วเราก็เป็นคนที่ไม่ยกมือไหว้ใคร ไม่ใช่ไม่อยากทำ ก็อยากทำอยากเป็นคนที่คนอื่นมองว่านิสัยดี แต่เราก็เป็นคนที่ร่าเริงนะ แค่ติดตรงที่ ไม่กล้าทักทายใครก่อน ไม่กล้ายกมือไหว้ใคร เพราะเราไม่รู้จะทำยังไง ซึ่งเราก็เคยคิดที่จะพัฒนาตัวเองแล้ว เคย พยายามยกมือไหว้ผู้ใหญ่ เคยทักทาย แต่ด้วยความไม่มั่นใจของเรา หรือเราเสียงเบา หรืออะไรเราก็ไม่รู้ คนที่เรายกมือไหว้ คนที่เราทักทาย กลับเมินเรา เหมือนไม่เห็นเรา เราพยายามจนรู้สึกไม่ดี ตอนนั้นรู้สึกว่า เราอาจจะเข้าไปกวนตอนที่เขากำลังยุ่งหรือป่าว เค้าอาจจะไม่เห็น แล้วเราก็มาเจอสังคมนึง ที่เขามีการทักทายกัน และดูเหมือนพวกคนเหล่านั้นเขามีตัวตน เราเลยลองทำบ้าง แต่ไม่เป็นผลทุกคนเมินเราหมดเลย เราแค่คิดว่าคนอื่นจะมองว่าเราไม่มีมารยาทหรือป่าว ตอนนี้เราอายที่จะทักทายคนอื่น เพราะเรากลัวว่าคนอื่นเขาจะเมินเราไม่สนใจเราอีก ใครมีคำแนะนำดี ๆ บ้าง

เรามีพี่ที่ทำงานคนนึง พี่เค้าเป็นผู้หญิงที่ดูแล้วนิสัยดีมาก พูดเพราะรู้จักทักทาย ขอบคุณ ขอบใจ อะไรที่ทำได้เหมือนพี่เค้าจะทำอย่างมั่นใจทุกอย่าง เราแค่อยากเป็นเหมือนพี่เค้าบ้าง เราอยากที่จะเป็นแบบนั้นเราต้องสร้างความมั่นใจให้ตัวเราเองยังไงดี