เอาจริงๆนะ ตั้งแต่จำความได้ เราก็จำได้แค่ เราเคยมีความสุขมากๆในตอนเด็กๆ
พอโตขึ้นมา สิ่งที่ทำให้เรามีความสุขได้ ก็คือโรงเรียน โรงเรียน มีการเรียน การสอบ เราสอบได้4อันดับแรกตลอดในช่วงม.ปลาย และก็สอบได้ที่1 ช่วงม.4 แม่ภูมิใจมาก คือแม่ไม่เคยชมเราว่าเราดีเรื่องไหนเลยนอกจากเรื่องเรียน พอเราเข้ามหาลัย ดันไปเข้าสาขาที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อตนเอง แต่เราก็ได้รับ ความกดดันจากคนอื่น รวมถึงเราเป็นโรคทางสุขภาพอย่างนึงที่ทำให้ปวดท้องนานมากหลายเดือน ทำให้สุขภาพจิตใจของเราแย่มากในช่วงนั้น จนเราซิ่ว เราก็ไปเรียนมหาลัยเปิดอยู่นาน (จนตอนนี้ยังไม่ลาออกนะ) เราก็แทบไปเรียนกลับบ้าน ไม่รู้จักใครเลย เราใช้ชีวิตแบบนี้ รวมถึงที่บ้านก็ไม่พอใจมาตลอด1ปี เราสอบเข้าคณะที่เราอยากเรียนได้ มองว่าดีต่อเราในอนาคต ตอนช่วงรับน้อง แฟนก็ทิ้งเรา เป็นแฟนคนแรกที่รักมาก แต่อันนั้นชั่งมัน ด้วยความที่เราก็ อยากฝากความหวังไว้ที่สาขานี้ว่าเราจะกลับมาทำเรื่องที่เราคิดว่ามันน่าจะทำให้สำเร็จแล้วภูมิใจได้อีกครั้ง แต่เปล่าเลย รู้สึกว่าทุกวันนี้เคว้งคว้างเรียนไปมา เจอแต่เรื่องแย่ๆสำหรับตัวเอง เปลี่ยนกลุ่มเพื่อนบ่อย การเรียนก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ทาง งานที่สั่งก็ดูจะงงๆทุกงาน จนตอนนี้เรียนอีกปีก็จะจบแล้ว ยังโดนงานวิจัยและโปรเจคหลายๆวิชาที่สั่งพร้อมกันส่งพร้อมๆกันในช่วงเดียวกัน แล้วด้วยความที่ทุกๆงานเป็นงานกลุ่มทั้งหมด จะเหลือหรอครับ มีความแตกแยก มันเหมือนทุกงานต้องแบ่งกัน จนบางทีก็รู้สึกว่า เราทำนั่น ทำนี่ไม่เป็นเลย เพื่อนที่ทำเป็นก็ทำเป็นทุกอย่าง ส่วนเรื่องปัญหาค่าใช้จ่ายก็มีอีกครับที่บ้านไม่ให้เงิน แต่ผมยังพอมีทุกจากม.แต่ก็ไม่ได้ในส่วนของค่าใช้จ่าย จึงต้องทำงานหาเงินครับและในส่วนนี้ผมก็ท้อเพราะรู้สึกว่าทำไม่ค่อยดีเลย ทั้งในงานด้านเอกสาร หรือสอนพิเศษ รู้สึกตัวเองไม่เหมาะกับอะไรเลย ไม่เจอกับอะไรที่ใช่กับตัวเองบ้างสักที เลยเครียดมากกว่าปกติ
เข้าสู่คำถามจริงๆ พอดีเรารู้สึกว่าเวลาอยู๋กับเพื่อน อยากเอนเตอร์เทนเพื่อน ร่าเริงแจ่มใส อยากทำให้คนทุกคนมีความสุข หัวเราะ ขำได้
แต่เมื่อกลับหอมาอยู่คนเดียว รู้สึกดิ่งมากครับ เหงา เดียวดาย รู้สึกความเครียดทุกอย่างที่มีมันเริ่มมาปะทุรวมๆกัน รู้สึกอยากอยู่เฉยๆคนเดียว
ไม่อยากไปไหน คิดว่าตัวเองทำอะไร ก็ไม่สำเร็จ รู้สึกไม่มั่นใจในอนาคต ฟุ้งซ่าน คิดว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่มีประโยชน์ ไม่มีกำลังใจ ไม่อยากเอาอะไรเลยในชีวิต
ผมเป็นอะไรกันแน่ ... ผมควรทำยังไง
เคยคิดจะโทรไปสายด่วนสุขภาพจิตเหมือนกัน แต่ถ้าแค่ได้ระบาย ก็คงเหมือนที่ได้แค่เล่าให้เพื่อนฟังแล้วได้รับคำปลอบใจ เคยทำแบบทดสอบแล้วด้วย
ใครมีคำแนะนำอะไรขอความกรุณาด้วยครับ ขอบคุณล่วงหน้าครับ ขอคนที่เข้าใจกันนะครับ
ไม่รู้ว่า ซึมเศร้า หรือไบโพล่า หรืออะไร ?
พอโตขึ้นมา สิ่งที่ทำให้เรามีความสุขได้ ก็คือโรงเรียน โรงเรียน มีการเรียน การสอบ เราสอบได้4อันดับแรกตลอดในช่วงม.ปลาย และก็สอบได้ที่1 ช่วงม.4 แม่ภูมิใจมาก คือแม่ไม่เคยชมเราว่าเราดีเรื่องไหนเลยนอกจากเรื่องเรียน พอเราเข้ามหาลัย ดันไปเข้าสาขาที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อตนเอง แต่เราก็ได้รับ ความกดดันจากคนอื่น รวมถึงเราเป็นโรคทางสุขภาพอย่างนึงที่ทำให้ปวดท้องนานมากหลายเดือน ทำให้สุขภาพจิตใจของเราแย่มากในช่วงนั้น จนเราซิ่ว เราก็ไปเรียนมหาลัยเปิดอยู่นาน (จนตอนนี้ยังไม่ลาออกนะ) เราก็แทบไปเรียนกลับบ้าน ไม่รู้จักใครเลย เราใช้ชีวิตแบบนี้ รวมถึงที่บ้านก็ไม่พอใจมาตลอด1ปี เราสอบเข้าคณะที่เราอยากเรียนได้ มองว่าดีต่อเราในอนาคต ตอนช่วงรับน้อง แฟนก็ทิ้งเรา เป็นแฟนคนแรกที่รักมาก แต่อันนั้นชั่งมัน ด้วยความที่เราก็ อยากฝากความหวังไว้ที่สาขานี้ว่าเราจะกลับมาทำเรื่องที่เราคิดว่ามันน่าจะทำให้สำเร็จแล้วภูมิใจได้อีกครั้ง แต่เปล่าเลย รู้สึกว่าทุกวันนี้เคว้งคว้างเรียนไปมา เจอแต่เรื่องแย่ๆสำหรับตัวเอง เปลี่ยนกลุ่มเพื่อนบ่อย การเรียนก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ทาง งานที่สั่งก็ดูจะงงๆทุกงาน จนตอนนี้เรียนอีกปีก็จะจบแล้ว ยังโดนงานวิจัยและโปรเจคหลายๆวิชาที่สั่งพร้อมกันส่งพร้อมๆกันในช่วงเดียวกัน แล้วด้วยความที่ทุกๆงานเป็นงานกลุ่มทั้งหมด จะเหลือหรอครับ มีความแตกแยก มันเหมือนทุกงานต้องแบ่งกัน จนบางทีก็รู้สึกว่า เราทำนั่น ทำนี่ไม่เป็นเลย เพื่อนที่ทำเป็นก็ทำเป็นทุกอย่าง ส่วนเรื่องปัญหาค่าใช้จ่ายก็มีอีกครับที่บ้านไม่ให้เงิน แต่ผมยังพอมีทุกจากม.แต่ก็ไม่ได้ในส่วนของค่าใช้จ่าย จึงต้องทำงานหาเงินครับและในส่วนนี้ผมก็ท้อเพราะรู้สึกว่าทำไม่ค่อยดีเลย ทั้งในงานด้านเอกสาร หรือสอนพิเศษ รู้สึกตัวเองไม่เหมาะกับอะไรเลย ไม่เจอกับอะไรที่ใช่กับตัวเองบ้างสักที เลยเครียดมากกว่าปกติ
เข้าสู่คำถามจริงๆ พอดีเรารู้สึกว่าเวลาอยู๋กับเพื่อน อยากเอนเตอร์เทนเพื่อน ร่าเริงแจ่มใส อยากทำให้คนทุกคนมีความสุข หัวเราะ ขำได้
แต่เมื่อกลับหอมาอยู่คนเดียว รู้สึกดิ่งมากครับ เหงา เดียวดาย รู้สึกความเครียดทุกอย่างที่มีมันเริ่มมาปะทุรวมๆกัน รู้สึกอยากอยู่เฉยๆคนเดียว
ไม่อยากไปไหน คิดว่าตัวเองทำอะไร ก็ไม่สำเร็จ รู้สึกไม่มั่นใจในอนาคต ฟุ้งซ่าน คิดว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่มีประโยชน์ ไม่มีกำลังใจ ไม่อยากเอาอะไรเลยในชีวิต
ผมเป็นอะไรกันแน่ ... ผมควรทำยังไง
เคยคิดจะโทรไปสายด่วนสุขภาพจิตเหมือนกัน แต่ถ้าแค่ได้ระบาย ก็คงเหมือนที่ได้แค่เล่าให้เพื่อนฟังแล้วได้รับคำปลอบใจ เคยทำแบบทดสอบแล้วด้วย
ใครมีคำแนะนำอะไรขอความกรุณาด้วยครับ ขอบคุณล่วงหน้าครับ ขอคนที่เข้าใจกันนะครับ