คือย้อนกลับไปปี 56 เป็นปีแรกที่เราก้าวเท้ามาอยู่กับน้องสาวย่า เราเรียกเค้าว่า ม๊านะ คือแรกๆมันก็ดีดีไปหมดทุกอย่าง ละก็เหตุผลที่ย้ายมาก็เพราะปัญหาครอบครัว คือตอนนั้นเราอยู่ป.3 ช่วขทำงานที่นั่นอย่างเต็มที่ทุกครั้ง ละภาระก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งจนบางครั้งเราก็ไม่ไหว ต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวบ้าง เพราะคิดถพ่อแม่บ้าง เราไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรู้จักเลย ต้องอยู่คนเดียวมาตลอดไม่มีเพื่อนนอกจากที่รร. แทบไม่เคยได้ออกไปไหนเลย วันเทศกาลทุกคนได้ไปกันแต่เราไม่เคยได้ไปเลย เป็นแบบนี้มาจนถึงปัจจุบันเลยค่ะ พอย่างก้าวประมาณป.5-6 มันเริ่มมีการดุด่าเพิ่มขึ้น พ่อแม่เรายังไม่เคยทำกับเราแบบนี้เลย อาจเป็นเพราะเราเถียงเค้า แต่ในใจก็คิดนะว่าสิ่งที่เราพูดไปอะ คืออธิบายว่าเราไม่ผิด คือคุณแหละผิด แต่เค้าก็ไม่เคยยอมรับเลยตะหาข้อเสียของเราให้เจอทุกครั้งจนบางครั้งก็ขก.พูดออกไปได้แต่อยู่เงียบๆ ตอนนั้นเรากฌเริ่มเครียดเรื่องเรียน งานที่บ้านก็พยายามทำให้เยอะสุดๆละ แต่บางครั้งเราก็เหนื่อย เดะมาเล่าต่อนะ (1)
โดนญาติตบตีมันโคตรเลวร้ายแต่มันผิดที่เราเอง