เราท้าวความไปก่อนเมื่อปีที่แล้วประมาณเดือนสิงหา ปีที่แล้ว ครอบครัวเราได้ไปรู้จักธุรกิจออนไลน์ธุรกิจหนึ่ง ครอบครัวเราก็ได้ทำการสมัครสมาชิก แล้วก็พ่อเราปิดของมา บอกให้เราขาย ตามประสาเด็กอ่ะ เราขสยของที่แพงราคาเป็นพันไม่ได้ จนครอบครัวเราทะเลาะกัน พ่อเราทุบตีเรา กับน้อง มันเป็นครั้งแรกที่เราโดนการกระทำอย่างที่ ทั้งตบหัว ถีบ กระทืบ ในวัยอายุ15 กับวัย12 เราจึงตัดสินใจจะหนีออกจากบ้าน จะหนีไปกับน้อง2คน แต่แม่เราขอให้อยู่ ที่เราอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะแม่
เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อก็มาขอโทษเรากับน้องแล้วบอกว่าที่ทำไปเพราะพ่อเราแสดงละคร หลังจากวันนั้นมา เราเปลี่ยนไป
เราเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังตีน (ขออนุญาตใช้คำไม่สุภาพนะ) เมื่อก่อนเราเป็นเด็กร่าเริง สดใสมาก ยิ้มเก่ง กอดพ่อกอดแม่ บอกรักท่านแทบจะทุกวัน แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เรากลาบเป็นคนเงียบ ไม่พูด เก็บกด มานั่งร้องไห้คนเดียว จากเด็กเรียนเก่ง ไม่เคยตกไปเป็นอันดับสิบ กลายมาเป็นได้ที่26ของห้องหลังจากวันนั้นเราไม่แทบจะไม่พูดกับพ่อ แต่เราพูดกับแม่นะ แรกๆก็คิดว่าแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่นี่มันผ่านมาปีหนึ่งแล้ว เรามีอาการหนัดขึ้นกว่าเดิม ร้องไห้อาทิตย?หนึ่งไม่ต่ำกว่า5วัน เราพยายามหาความสุขด้วยตัวเอง ด้วยการเป็นติ่ง อต่เราก็มีความสุขตอนแค่ได้ดูคลิปของศิลปิน ดูซีรีย์ ตอนที่ไม่ได้ดูเราก็มานั่งร้องไห้หน้ากระจก แล้วพูดกับตัวเองในกระจก ในทุกๆครั้งที่ร้อง นั่งถามตัวเองว่า ตรูควรตายไปไหม จะได้ไม่เป็นภาระ เพราะที่บ้านบอกตลอดว่าเราใช้ตังเก่งที่สุดในบ้าน แต่เงินเอาไปรร.เราได้วันหละ60 ถ้าไปงานที่อื่นก็100 ในหนึ่งวันเราใช่ตังไม่หมดด้วย พอเราเหลือเราก็เอาไปทดวันใหม่เช่น เมื่อวานเราเหลือ25 ก็คือขอแม่เพิ่ม 35 บาท มีซื้ออะไรเพิ่มเติม เราจะไม่ขอถ้าไม่จำเป็นจริง ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่าตัวเอง
โคตรเป็นภาระของบ้าน ของทุกคน ตลอด1ปีที่ผ่านมา เราคิดจะฆ่าตัวตาย แต่ตอนนี่เราคิดแทบทุกวัน เรามานั่งคิดหาว่าตายตรงไหนดี เอาแบบไม่เป็นภาระใคร งานศพก็ไม่ต้องจัด ไม่ต้องเอาพระมาสวด ไม่ต้งเผาศพ เพราะมันเปลืองตัง เอาแค่แบบถ้าตายก็ไปขึ้นทะเบียนว่ามรณะ ขอแค่แบบ ตายอ่ะ ขอแค่นั้น ไม่อยากเป็นภาระ เพราะเราทนไม่ไหวแล้วจริงๆ มันเหนื่อยทุกอย่าง แม่กระทั่งหายใจ เราไม่รู้วิธีที่จะให้หายเหนื่อยจนเรามานั่งสังเกตุตัวเอง ว่าวิธีที่ให้หายเหนื่อยคือร้องไห้ เพราะร้องเสร็จรู้สึกว่าร่างกายมีกำลัง ชดชื่น ตอนนี้รู้สึกอยากตาย เพราะเป็นภาระมาก แต่กลัวแม่จะเสียใจ เรานั่งร้องไห้อย่างเนี่ย ในตอนก่อนจะพิมกระทู้นี้ มาก่อนแล้วครึ่งชั่วโมง จนตอนนี้เราก็ยังร้อง การร้องของเราเนี่ยไม่ใช่ร้องไห้ฟูมฟายนะ แบบ นั่งนิ่งๆ น้ำตาก็ไหล พอน้ำตาไหลก็กลับไปคิดเรื่องอย่างว่าอีก มานั่งคิดกับตัวเอง ว่า ตรูเป็นเด็กมีปม หรือเป็นบ้าว่ะ แต่เราอยู่ต่อหน้าแม่ เพื่อน เรายิ้มตลอดนะ ทำตัวให้เขามีความสุข คุยเล่น สดใสร่าเริงนะ เราจะเป็นแบบนี้ก็ตอนอยู่คนเดียว หรืออยู่บ้าน ถ้าใครมีความรู้ หรือเป็นที่ปรึกษาได้ ก็ช่วยเราด้วยนะ เพราะเราคิดว่า อีกไม่นานเราอาจทนกับความคิดพวกนี้ได้
เราเป็นบ้าไหม
เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อก็มาขอโทษเรากับน้องแล้วบอกว่าที่ทำไปเพราะพ่อเราแสดงละคร หลังจากวันนั้นมา เราเปลี่ยนไป
เราเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังตีน (ขออนุญาตใช้คำไม่สุภาพนะ) เมื่อก่อนเราเป็นเด็กร่าเริง สดใสมาก ยิ้มเก่ง กอดพ่อกอดแม่ บอกรักท่านแทบจะทุกวัน แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เรากลาบเป็นคนเงียบ ไม่พูด เก็บกด มานั่งร้องไห้คนเดียว จากเด็กเรียนเก่ง ไม่เคยตกไปเป็นอันดับสิบ กลายมาเป็นได้ที่26ของห้องหลังจากวันนั้นเราไม่แทบจะไม่พูดกับพ่อ แต่เราพูดกับแม่นะ แรกๆก็คิดว่าแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่นี่มันผ่านมาปีหนึ่งแล้ว เรามีอาการหนัดขึ้นกว่าเดิม ร้องไห้อาทิตย?หนึ่งไม่ต่ำกว่า5วัน เราพยายามหาความสุขด้วยตัวเอง ด้วยการเป็นติ่ง อต่เราก็มีความสุขตอนแค่ได้ดูคลิปของศิลปิน ดูซีรีย์ ตอนที่ไม่ได้ดูเราก็มานั่งร้องไห้หน้ากระจก แล้วพูดกับตัวเองในกระจก ในทุกๆครั้งที่ร้อง นั่งถามตัวเองว่า ตรูควรตายไปไหม จะได้ไม่เป็นภาระ เพราะที่บ้านบอกตลอดว่าเราใช้ตังเก่งที่สุดในบ้าน แต่เงินเอาไปรร.เราได้วันหละ60 ถ้าไปงานที่อื่นก็100 ในหนึ่งวันเราใช่ตังไม่หมดด้วย พอเราเหลือเราก็เอาไปทดวันใหม่เช่น เมื่อวานเราเหลือ25 ก็คือขอแม่เพิ่ม 35 บาท มีซื้ออะไรเพิ่มเติม เราจะไม่ขอถ้าไม่จำเป็นจริง ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่าตัวเอง