วันนี้วันเกิดเราคะ เราไม่คาดหวังจะมีงานเลี้ยงหรือเค้กวันเกิด แต่ก็ไม่คาดหวังว่าจะคำว่า สุขสันต์วันเกิด เป็นใช้เงินไม่พอ ขอหน่อย จากปากพี่ชาย
แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว พ่อเสียตั้งแต่ห้าขวบ โตมาอย่างทุลักทุเล แต่ไม่ถึงกับอดอยาก ได้เรียนจนถึงมหาวิทยาลัยรัฐภูมิภาคหนึ่ง
พี่ชายออกจากปวช. ไม่จบปวส. เรียนแค่ปีเดียว ขออกไปต่อราม แต่ก็ไม่จบ ออกไปทำงาน ระหว่างทำงาน ได้แค่เลี้ยงตัวเอง บางทีไม่พอ มาขอแม่ ทั้งๆที่แม่ก็ไม่มีงานประจำ
แม่ขายที่ได้ไม่กี่แสน เราขอเงินแสนนึงไปเรีบนภาษา ที่เมืองนอก และหางานทำเองจนจบป.โท ระหว่างนั้น ส่งเงินให้ที่บ้านตลอดด้วย เพราะแม่ไม่มีงานทำ พี่ผ่อนรถ เค้าคงเห็นว่าเงินที่ส่งให้คงเยอะ ไปออกรถใหม่อีก สุดท้ายเราตัดสินใจต่อโท และไม่ส่งเงินให้ปีนึงเพราะต้องประหยัด ต้องเรียน ทำงานพิเศษได้น้อยลง
หลังจากไปเกือบห้าปี กลับมาหางานทำในตำแหน่งผจก. ส่งเสียให้ที่บ้านตลอดจนตอนนี้ก้อครบสี่ปี พี่ชายตกงานมาเกือบเท่าเวลาที่เรากลับมาไทย เราก็ส่งให้พวกเค้าตลอด
อายุพี่ชายสี่สิบแล้วคะ หางานยากบวกกับเลือกเยอะ คอยแต่จะหางานที่อยากทำและได้เยอะเท่าเมื่อก่อน ล่าสุดเพิ่งได้งานเมื่อเดือนที่แล้ว แต่มาออกเพราะบ่นเหนื่อย งานหนัก ทำคนเดียว โดนหักเงิน เพราะของขาด ต้องจ่าย โทดคนอื่นว่าทำให้เค้าต้องโดนหัก แต่ไม่เคยโทษตัวเองที่มันเป็นฝ่ายความรับผิดชอบตัวเองแท้ๆ
อ่อ และอย่างนึงคือเค้าป่วยเป็นซึมเศร้า ชอบตัดพ้อชีวิตตัวเองว่าไม่ประสบความสำเร็จ และเป็นไทรอยด์ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะหลังจากทานยา
ล่าสุด วันนี้วันเกิดเรา โทรมาหลายสาย และส่งข้อความมาบอกว่า ออกจากงานแล้ว ไม่อยากทน โดนหักเหลือแค่หกพันจะไปพออะไร จอเงินหน่อย คงไม่พอจนกว่าจะได้งานใหม่ เรานี้น้ำตาร่วงเลย โทรมาเพื่อบอกแค่นี้?
เราโมรหาแม่ถามว่ารู้ไหม พี่ออกจากงาน เค้าบอกรู้ และปลง
แม่เดินสายืำบุญไม่หยุด ขอเงินไปร่วมทริปทำบุญโน้นนี้ เราก็ให้ตลอด แกบอกว่าเค้าอยู่ทางธรรมแล้ว ไม่อยากคิดอะไรมาก แล้วยังไงคะ เราก็ก้มหน้าทำงานหาเงินต่อไป
เราภูมิใจคะ ที่เลี้ยงพวกเค้าได้ แต่เราเหนื่อยใจค่ะ ที่เค้าไม่คิดถึงจิตใจเราบ้าง เราก็เหนื่อยเป็น อยากเทงานที่ไม่ชอบเหมือนกันแต่ทำไม่หรอก ภาระมันค้ำคอ เก็บกดในใจนับครั้งไม่ถ้วน
เราบอกตามตรง เราไม่มีความผูกพันกับครอบครัวเลย ไม่คิดถึง ไม่อยากเจอ แต่ความกตัญญูที่ถูกปลูกฝัง มันฝังในใจว่าต้องทำหน้าที่ คิดถึงตอนเด็กที่พี่ชอบรังแก ต่อยตาเขียว เตะ ถีบสารพัด ถ้าพูดไม่เข้าหู และแม่ก็ยืนมอง และมาบอกแค่ว่า ถ้าทีหลังพี่เค้าทำอะไร ก็อย่าไปสู้ จะเจ็บตัวหนัก เรามองย้นกลับไป ทำไมแม่ไม่ห้ามพี่ มาพูดแบบนี้กับเราทำไม ทำไมเค้าไม่ปกป้องเรา เห็นเราเจ็บตั้งแต่พ่อตาย ก็เฉย บอกไม่อยากเสียงดัง อายข้างบ้าน ญาติมาหา เห็นรอยเขียวตามตัว ถามว่าพี่ทำไรอีก ทำไม่แม่ไม่ว่า เราเด็กเราไม่รู้ว่าเค้าหมายถึงอะไร แต่วันนี้เรากลับต้องทำงานหาเลี้ยงพวกเค้า เพราะคำว่ากตัญญูที่ควรมี เราคิดถึงพ่อมาก ถ้าเค้าอยู่ เราคงไม่มีแผลในใจขนาดนี้ เราไม่รู้ว่าคนเป็นแม่ เป็นพี่ชาย เค้าคิดแบบไหนกับคนในครอบครัว เค้าคงรักเราที่เราประสบความสำเร็จแบบนี้ แต่เราต้องขอบคุณพวกเค้าที่สร้างปม และถีบให้เรามาไกลขนาดนี้ โชคดีคะที่เป็นคนเดินทางถูก และคบแต่เพื่นดี ไม่งั้น อดีตแบบนี้คงทำให้หลายคน คิดสั้นทำลายชีวิตตัวเองแล้ว
วันเกิดตัวเอง แต่ทำไมเจอแต่อะไรแบบนี้
แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว พ่อเสียตั้งแต่ห้าขวบ โตมาอย่างทุลักทุเล แต่ไม่ถึงกับอดอยาก ได้เรียนจนถึงมหาวิทยาลัยรัฐภูมิภาคหนึ่ง
พี่ชายออกจากปวช. ไม่จบปวส. เรียนแค่ปีเดียว ขออกไปต่อราม แต่ก็ไม่จบ ออกไปทำงาน ระหว่างทำงาน ได้แค่เลี้ยงตัวเอง บางทีไม่พอ มาขอแม่ ทั้งๆที่แม่ก็ไม่มีงานประจำ
แม่ขายที่ได้ไม่กี่แสน เราขอเงินแสนนึงไปเรีบนภาษา ที่เมืองนอก และหางานทำเองจนจบป.โท ระหว่างนั้น ส่งเงินให้ที่บ้านตลอดด้วย เพราะแม่ไม่มีงานทำ พี่ผ่อนรถ เค้าคงเห็นว่าเงินที่ส่งให้คงเยอะ ไปออกรถใหม่อีก สุดท้ายเราตัดสินใจต่อโท และไม่ส่งเงินให้ปีนึงเพราะต้องประหยัด ต้องเรียน ทำงานพิเศษได้น้อยลง
หลังจากไปเกือบห้าปี กลับมาหางานทำในตำแหน่งผจก. ส่งเสียให้ที่บ้านตลอดจนตอนนี้ก้อครบสี่ปี พี่ชายตกงานมาเกือบเท่าเวลาที่เรากลับมาไทย เราก็ส่งให้พวกเค้าตลอด
อายุพี่ชายสี่สิบแล้วคะ หางานยากบวกกับเลือกเยอะ คอยแต่จะหางานที่อยากทำและได้เยอะเท่าเมื่อก่อน ล่าสุดเพิ่งได้งานเมื่อเดือนที่แล้ว แต่มาออกเพราะบ่นเหนื่อย งานหนัก ทำคนเดียว โดนหักเงิน เพราะของขาด ต้องจ่าย โทดคนอื่นว่าทำให้เค้าต้องโดนหัก แต่ไม่เคยโทษตัวเองที่มันเป็นฝ่ายความรับผิดชอบตัวเองแท้ๆ
อ่อ และอย่างนึงคือเค้าป่วยเป็นซึมเศร้า ชอบตัดพ้อชีวิตตัวเองว่าไม่ประสบความสำเร็จ และเป็นไทรอยด์ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะหลังจากทานยา
ล่าสุด วันนี้วันเกิดเรา โทรมาหลายสาย และส่งข้อความมาบอกว่า ออกจากงานแล้ว ไม่อยากทน โดนหักเหลือแค่หกพันจะไปพออะไร จอเงินหน่อย คงไม่พอจนกว่าจะได้งานใหม่ เรานี้น้ำตาร่วงเลย โทรมาเพื่อบอกแค่นี้?
เราโมรหาแม่ถามว่ารู้ไหม พี่ออกจากงาน เค้าบอกรู้ และปลง
แม่เดินสายืำบุญไม่หยุด ขอเงินไปร่วมทริปทำบุญโน้นนี้ เราก็ให้ตลอด แกบอกว่าเค้าอยู่ทางธรรมแล้ว ไม่อยากคิดอะไรมาก แล้วยังไงคะ เราก็ก้มหน้าทำงานหาเงินต่อไป
เราภูมิใจคะ ที่เลี้ยงพวกเค้าได้ แต่เราเหนื่อยใจค่ะ ที่เค้าไม่คิดถึงจิตใจเราบ้าง เราก็เหนื่อยเป็น อยากเทงานที่ไม่ชอบเหมือนกันแต่ทำไม่หรอก ภาระมันค้ำคอ เก็บกดในใจนับครั้งไม่ถ้วน
เราบอกตามตรง เราไม่มีความผูกพันกับครอบครัวเลย ไม่คิดถึง ไม่อยากเจอ แต่ความกตัญญูที่ถูกปลูกฝัง มันฝังในใจว่าต้องทำหน้าที่ คิดถึงตอนเด็กที่พี่ชอบรังแก ต่อยตาเขียว เตะ ถีบสารพัด ถ้าพูดไม่เข้าหู และแม่ก็ยืนมอง และมาบอกแค่ว่า ถ้าทีหลังพี่เค้าทำอะไร ก็อย่าไปสู้ จะเจ็บตัวหนัก เรามองย้นกลับไป ทำไมแม่ไม่ห้ามพี่ มาพูดแบบนี้กับเราทำไม ทำไมเค้าไม่ปกป้องเรา เห็นเราเจ็บตั้งแต่พ่อตาย ก็เฉย บอกไม่อยากเสียงดัง อายข้างบ้าน ญาติมาหา เห็นรอยเขียวตามตัว ถามว่าพี่ทำไรอีก ทำไม่แม่ไม่ว่า เราเด็กเราไม่รู้ว่าเค้าหมายถึงอะไร แต่วันนี้เรากลับต้องทำงานหาเลี้ยงพวกเค้า เพราะคำว่ากตัญญูที่ควรมี เราคิดถึงพ่อมาก ถ้าเค้าอยู่ เราคงไม่มีแผลในใจขนาดนี้ เราไม่รู้ว่าคนเป็นแม่ เป็นพี่ชาย เค้าคิดแบบไหนกับคนในครอบครัว เค้าคงรักเราที่เราประสบความสำเร็จแบบนี้ แต่เราต้องขอบคุณพวกเค้าที่สร้างปม และถีบให้เรามาไกลขนาดนี้ โชคดีคะที่เป็นคนเดินทางถูก และคบแต่เพื่นดี ไม่งั้น อดีตแบบนี้คงทำให้หลายคน คิดสั้นทำลายชีวิตตัวเองแล้ว