สวัสดีเพื่อนชาวพันทิป(ครั้งแรก ตื่นเต้น ^^) ให้คำติชมแนะนำเพิ่อการปรับปรุงได้นะจ๊ะ
กระทู้แรกขอเริ่มด้วยเรื่อง"ความรักที่ผ่านมา"
ก่อนเลยแล้วกัน(มันค้างคาใจมาเกือบ 2 ปีละอ่ะ)
เรื่องมีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนได้ประมาณ 2 ปีกว่าๆครับ ตอนเราคบกันแรกเนี่ยก็เป็นดั่งเช่นทุกคู่ (คงไม่ต้องเล่า ฮ่าๆ เอาเป็นว่าเดาถูก)
เราสองคนทำงานทั้งคู่ แต่คนละที่ ห่างกันประมาณ 20 km.เข้าช่วงหนึ่งปีกว่าๆเนี่ยอาจจะมีเรื่องที่ผมผิดพลาดไปบ้าง งอแง ทะเลาะบ้างแต่ทุกครั้งผมจะเป็นฝ่ายอ่อนเสมอ เพื่อที่จะได้ไม่โกรธกันนานหรือทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอน......
เวลาไปตจว.ทุกสถานที่ๆผมไปไม่ว่าจะไปกับเพื่อนหรือที่ทำงาน นอกจากซื้อของฝากให้ครอบครัวอีกสิ่งนึงที่ไม่ลืมเลยคือของฝากให้เธอครับ (ไม่ใช่ของแพงๆหรอกแต่เป็นของน่ารักๆ ที่ผมเชื่อว่าทุกคนที่ได้ของฝากจากแฟนมันเป็นของฝากที่มีคุณค่าทางจิตใจใช่ไหมครับ) แต่!!เวลาแฟนผมไปเที่ยวหรือไปทำงาน ตจว. เชื่อไหมครับ ผมไม่เคยได้รับของฝากใดๆทั้งสิ้น (ผมแอบรอนะครับ จริงๆ) แรกๆก็เฟวนะ แต่พอมาเรื่อยๆเหมือนชิน เหมือนใจรู้แล้วว่าไม่ได้
ผมไปเดินห้าง ผมเห็นเสื้อตัวนี้เหมาะกับแฟนผมซื้อเลยครับแต่แฟนผมไปไหนก็แล้วแต่เห็นของที่ผมตามหาหรือชอบนางไม่เคยซื้อมาฝากครับ!ขนาดผมบอกฝากซื้อนางยังไม่ซื้อเลยครับ! (ผมเริ่มคิดละนะ???!!!!) แต่ก็ด้วยความเป็น ผช ผมได้แต่คิดในใจแต่ไม่เคยถาม พูด หรือเรียกร้องนะ
เวลาเราทานข้าวหรือไปร้านกาแฟกัน มื้อนึงไม่เกินกำลังผมก็จ่ายให้ตามปกติครับ (แต่ให้จ่ายทุกมื้อก็ไม่ไหว ทำงานด้วยกันทั้งคู่) ส่วนมากก็แชร์กันครับบางครั้งผมก้ให้งบไปเลย 500 ที่เหลือเธอออก แต่ทุกเดือนผมจะเลี้ยงมื้อใหญ่ เดือนละครั้ง
(ผมไม่เห็นแก่ตัวไปใช่ไหม?)
เราคบกันจนเข้าปีที่สอง ผมเริ่มคิดแล้วนะครับว่าผมจะยังไงกับชีวิตดีผมเริ่มรู้สึกแปลกใจกับความคิดตัวเองเพราะแฟนผมที่ผ่านๆมาเนี่ย ผญ ทุกคนก็จะคล้ายๆกันนะครับผมว่า ผญ ทุกคนมักจะมีเรื่องน่ารักๆอย่างที่ผมกล่าวไปแล้วแทบทั้งหมด อย่างน้อยคนนึงก็ต้องมีสักข้อ หรือ แฟนผมคนนี้ไม่ใช่ผญ ฮ่าๆๆ
ครับ ผมเริ่มคิดอยากเลิกกับเธอ เพราะอะไรผมก็ไม่ทราบ ผมคงเหนื่อย บางวันผมทำงานกลับมาเหนื่อยๆผมยังต้องฝ่ารถที่ติดจากบ้านผมไปรับเธอที่ทำโอทีส่งเสร็จผมก็ขับรถกลับมาที่บ้านผมอีกไปกลับก็ตกครั้งละ 30+ km.หลายครั้งที่เธอให้ผมช่วยขับรถพาเธอไปนั้นนี่หน่อย(ธุระของนางนะครับ) แรกๆผมเต็มใจ ผมยินดี หลังๆบ่อยๆไกลๆก็ตามนั้นครับ(น้ำมันไม่เคยเติมให้ ครั้งเดียวก็ไม่เคยครับ ช่วยออกก็ไม่เคย ปีนึงจะเติมให้สักถังก็ไม่เคย)
>>ผมเป็น ผช เห็นแก่ตัวไหมครับถามจริง? สองปีกว่า!!ไม่เคยเลยครับ<<
บางครั้งผมจะไปตี้กับเพื่อนบ้างทั้งที่บอกล่วงหน้าเป็นอาทิตย์แต่พอถึงเวลาคงไม่ต้องเดาครับ ป่วยบ้าง อยากเดินห้างบ้าง อยากกินนั้นบ้าง โอทีบ้าง ทำให้ผมไปนัดสาย(จนเขาจะเลิกแล้ว) หรือ บางทีผมต้องเทเพื่อนไปครับ.........ผม รู้ สึก เหนื่อย ย ย ย........
ตอนนี้เลิกกันไปได้เกือบสองปีแล้วครับ
ทุกเรื่องที่ผมระบายออกมานี้ "ผมไม่เคยพูดเลยนะครับมันเป็นความในใจของผมมาตลอดตั้งแต่คบกันจนเลิก"
ผมคิดมาตลอดเกือบสองปีที่เลิกกันว่า
"ผมเห็นแก่ตัว หรือ ไม่สุภาพบุรุษไปรึป่าวที่คิดเล็กคิดน้อยแบบนี้"
"ผมเรียกร้องเกิน ผช มากไปไหม" หรือ ดีแล้วที่ผมเลิกกับเธอ
ผมวนเวียนอยู่กับเรื่องแบบนี้มาเป็นเวลานานจนผมคิดว่าผมควรจะหลุดพ้นอะครับ ผมไม่รู้ว่าผมควรดีใจหรือควรรู้สึกผิดดี?
ความรักผิดหรือเราที่ผิด
กระทู้แรกขอเริ่มด้วยเรื่อง"ความรักที่ผ่านมา"
เรื่องมีอยู่ว่า ผมคบกับแฟนได้ประมาณ 2 ปีกว่าๆครับ ตอนเราคบกันแรกเนี่ยก็เป็นดั่งเช่นทุกคู่ (คงไม่ต้องเล่า ฮ่าๆ เอาเป็นว่าเดาถูก)
เราสองคนทำงานทั้งคู่ แต่คนละที่ ห่างกันประมาณ 20 km.เข้าช่วงหนึ่งปีกว่าๆเนี่ยอาจจะมีเรื่องที่ผมผิดพลาดไปบ้าง งอแง ทะเลาะบ้างแต่ทุกครั้งผมจะเป็นฝ่ายอ่อนเสมอ เพื่อที่จะได้ไม่โกรธกันนานหรือทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอน......
เวลาไปตจว.ทุกสถานที่ๆผมไปไม่ว่าจะไปกับเพื่อนหรือที่ทำงาน นอกจากซื้อของฝากให้ครอบครัวอีกสิ่งนึงที่ไม่ลืมเลยคือของฝากให้เธอครับ (ไม่ใช่ของแพงๆหรอกแต่เป็นของน่ารักๆ ที่ผมเชื่อว่าทุกคนที่ได้ของฝากจากแฟนมันเป็นของฝากที่มีคุณค่าทางจิตใจใช่ไหมครับ) แต่!!เวลาแฟนผมไปเที่ยวหรือไปทำงาน ตจว. เชื่อไหมครับ ผมไม่เคยได้รับของฝากใดๆทั้งสิ้น (ผมแอบรอนะครับ จริงๆ) แรกๆก็เฟวนะ แต่พอมาเรื่อยๆเหมือนชิน เหมือนใจรู้แล้วว่าไม่ได้
ผมไปเดินห้าง ผมเห็นเสื้อตัวนี้เหมาะกับแฟนผมซื้อเลยครับแต่แฟนผมไปไหนก็แล้วแต่เห็นของที่ผมตามหาหรือชอบนางไม่เคยซื้อมาฝากครับ!ขนาดผมบอกฝากซื้อนางยังไม่ซื้อเลยครับ! (ผมเริ่มคิดละนะ???!!!!) แต่ก็ด้วยความเป็น ผช ผมได้แต่คิดในใจแต่ไม่เคยถาม พูด หรือเรียกร้องนะ
เวลาเราทานข้าวหรือไปร้านกาแฟกัน มื้อนึงไม่เกินกำลังผมก็จ่ายให้ตามปกติครับ (แต่ให้จ่ายทุกมื้อก็ไม่ไหว ทำงานด้วยกันทั้งคู่) ส่วนมากก็แชร์กันครับบางครั้งผมก้ให้งบไปเลย 500 ที่เหลือเธอออก แต่ทุกเดือนผมจะเลี้ยงมื้อใหญ่ เดือนละครั้ง
(ผมไม่เห็นแก่ตัวไปใช่ไหม?)
ครับ ผมเริ่มคิดอยากเลิกกับเธอ เพราะอะไรผมก็ไม่ทราบ ผมคงเหนื่อย บางวันผมทำงานกลับมาเหนื่อยๆผมยังต้องฝ่ารถที่ติดจากบ้านผมไปรับเธอที่ทำโอทีส่งเสร็จผมก็ขับรถกลับมาที่บ้านผมอีกไปกลับก็ตกครั้งละ 30+ km.หลายครั้งที่เธอให้ผมช่วยขับรถพาเธอไปนั้นนี่หน่อย(ธุระของนางนะครับ) แรกๆผมเต็มใจ ผมยินดี หลังๆบ่อยๆไกลๆก็ตามนั้นครับ(น้ำมันไม่เคยเติมให้ ครั้งเดียวก็ไม่เคยครับ ช่วยออกก็ไม่เคย ปีนึงจะเติมให้สักถังก็ไม่เคย)
>>ผมเป็น ผช เห็นแก่ตัวไหมครับถามจริง? สองปีกว่า!!ไม่เคยเลยครับ<<
บางครั้งผมจะไปตี้กับเพื่อนบ้างทั้งที่บอกล่วงหน้าเป็นอาทิตย์แต่พอถึงเวลาคงไม่ต้องเดาครับ ป่วยบ้าง อยากเดินห้างบ้าง อยากกินนั้นบ้าง โอทีบ้าง ทำให้ผมไปนัดสาย(จนเขาจะเลิกแล้ว) หรือ บางทีผมต้องเทเพื่อนไปครับ.........ผม รู้ สึก เหนื่อย ย ย ย........
ตอนนี้เลิกกันไปได้เกือบสองปีแล้วครับ
ทุกเรื่องที่ผมระบายออกมานี้ "ผมไม่เคยพูดเลยนะครับมันเป็นความในใจของผมมาตลอดตั้งแต่คบกันจนเลิก"
ผมคิดมาตลอดเกือบสองปีที่เลิกกันว่า
"ผมเห็นแก่ตัว หรือ ไม่สุภาพบุรุษไปรึป่าวที่คิดเล็กคิดน้อยแบบนี้"
"ผมเรียกร้องเกิน ผช มากไปไหม" หรือ ดีแล้วที่ผมเลิกกับเธอ
ผมวนเวียนอยู่กับเรื่องแบบนี้มาเป็นเวลานานจนผมคิดว่าผมควรจะหลุดพ้นอะครับ ผมไม่รู้ว่าผมควรดีใจหรือควรรู้สึกผิดดี?